Keşfet - Raf

Spoiler içeriyor Triangle of Sadness’ın iki kaşımızın arasını temsil etmesi garip bir şekilde güzel geldi. Yani üzüntüden çok duyguyu kast etseydi belki daha iyi olabilirdi duygular çoğunlukla oranın şeklinden doğuyor Gemide geçtiğini bilmekten başka film hakkında pek bir bilgim yoktu. O yüzden…devamı

esaarchive 12 hours ago

Gümüş Gözyaşları

Kristin Hannah

4 Gönderi

Şarkı bitti. Üzgünce eğilip kızın yanağına bir öpücük kondurdu. Ardından en iyi bildiği şeyi yaptı: Arkasını dönüp gitti.

el_gringo 12 hours ago

Kötü Ruh: Cehennem Ateşi

Sébastien Vanicek

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Klişe falandı ama zevkliydi Sam Raimi seyir zevki konusunda her zamanki gibi başarılı. Filmi yönetmemiş olsa da elinin değdiği kesin. Ama bu senaryo ile tam olarak ne anlatmak istedi? İnanın bunu hiç anlamadım... Önceki filmlerden bağımsız bir senaryo yapılmış. Zaten…devamı

siryuzbilek 12 hours ago

Sevimli Tehlikeli

Özcan Deniz

34 Gönderi

Konusuna bakınca "ooo, yerli filmlerde de fantastik senaryo var buldum galiba" dedim. Filmin 10 yıllık film olduğunu görünce de şaşırdım, fantastik filmimiz var ve bunca yıl atlamışım, dedim. Başladık izlemeye. Filmin hemen başlarındaki sahnelerden birinde tek gözlü bir kadının karanlık…devamı

vaeylia 12 hours ago

UYGULAMAYA ŞARKI EKLEME KISMININ GELMESİNİ İSTEYENLER Profilimdeki gönderiye doğru yönlenebilir.

_zeze 12 hours ago

"Ah... Budur benim payıma düşen, budur benim payıma düşen, benim payıma düşen, bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür, benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden inmektir ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte ve gurbette, benim payıma düşen anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir."…devamı

m.c.s 12 hours ago

Herhangi bir olguya fazla kafa yormak beyni, o olgudan koparamaz ve o olgu zamanla beyinle bütünleşir. Bağlanma, bağla…

lenugreco 12 hours ago

Güzel Çirkin

Alice Feeney

3 Gönderi

Hikaye; hayatında her zaman yalnızlığı ve uzaklığı seçen, en büyük gayesi mükemmel kitaplar yazmak olan Grady’nin bir akşam eşinin kayboluşu ile başlıyor. Akabinde ise kariyerininin, maddi durumunun ve sağlığının kötüye gittiğini okuyoruz. Ta ki yayımcsının bir gün kendisine mütamadiyen ziyaretçi…devamı

leydi 13 hours ago

Ne kaybeder ki dünyaya gelmemiş bir insan. Hiçliği. Doğdun zarardasın, doğmadın yine zarardasın.

enes1453 13 hours ago

Warrior

Jonathan Tropper

15 Gönderi

Her sanat eseri, içinde doğduğu çağın imkan ve sınırlarının bir yansımasıdır. Warrior da bu bağlamda, 21. yüzyılın küresel popüler kültürünün, 19. yüzyıl Amerika’sının ırkçı ve sınıfsal çelişkileriyle kurduğu gerilimli bir diyaloğu temsil eder. Bruce Lee’nin notlarından beslenen bu proje, yüzeyde…devamıHer sanat eseri, içinde doğduğu çağın imkan ve sınırlarının bir yansımasıdır. Warrior da bu bağlamda, 21. yüzyılın küresel popüler kültürünün, 19. yüzyıl Amerika’sının ırkçı ve sınıfsal çelişkileriyle kurduğu gerilimli bir diyaloğu temsil eder. Bruce Lee’nin notlarından beslenen bu proje, yüzeyde bir aksiyon macera anlatısı gibi dursa da, alt metninde oryantalizm, tarihsel tahayyül ve şiddetin anlamlandırılması gibi kadim meseleleri barındırır. Ancak bu meseleleri ne ölçüde derinleştirebildiği, tartışmanın aslını oluşturur. Tarihi dramanın en büyük handikabı, geçmişi bugünün kalıplarıyla okuma tehlikesidir. Warrior, 1870’ler San Francisco’sunu, Çin mahallelerinin kanlı tong savaşlarını, demiryolu işçilerinin isyanını ve İrlandalı göçmenlerle çatışmayı mekan olarak seçerken, bu tarihsel malzemeyi dekoratif bir fon olarak kullanmaktan öteye geçememiştir. Oysa asıl mesele, o devrin epistemolojik kırılmasıdır: Kapitalizmin vahşi büyüme süreci, işgücünün metalaşması ve ırk temelli ayrımcılığın hukukileşmesi, dönemin ruhunu belirleyen temel dinamiklerdir. Dizi, bu dinamikleri diyaloglara serpiştirmekle yetinir; fakat bu unsurlar, aksiyon sahnelerinin gölgesinde eriyip gider. Bir tarihçi, burada anakronizmden ziyade tarihsel indirgemecilik görür: Karmaşık toplumsal ilişkiler, bireysel kahramanlık hikayesine kurban edilir. Bu, sadece sanatsal bir tercih değil, aynı zamanda ideolojik bir tercihtir; zira kapitalizmin işleyişine dair rahatsız edici sorular, yerini bireysel intikam öykülerine bırakır. Edward Said’in işaret ettiği gibi, Batı’nın Doğu’yu tahayyülü, çoğunlukla bir öteki inşasıdır. Warrior, bu tuzağa kısmen düşer. Çinli karakterler, dövüş sanatlarındaki ustalıkları ve gizemli teşkilat (tong) aidiyetleriyle adeta birer egzotik nesne olarak konumlandırılır. Oysa 19. yüzyılda San Francisco’da yaşayan Çinli göçmenlerin gündelik hayatı, felsefi bir derinlikten ziyade hayatta kalma mücadelesidir; Konfüçyen erdemler, Amerikan gecekondularında değil, klasik metinlerde yaşar. Dizi, bu çelişkiyi aşmak için karakterlere modern psikolojik motifler giydirir, ama bu, Doğu insanını anlaşılır kılmaktan çok tüketilebilir kılar. Meselenin ironik yanı şudur: Dizi, ırkçılığa karşı durduğunu iddia ederken, kendi temsil biçimiyle yeni bir oryantalist söylem üretir. Ah Sahm’in yükselişi, bir göçmenin zaferi olarak değil, batılı aksiyon kahramanı archetyp’inin sarı yüzle oynanması olarak okunabilir Aksiyon sahnelerindeki koreografik ustalık, diziye sinematografik bir parlaklık katar. Fakat şiddet, burada yalnızca gösteri olarak var olur; anlam dünyasından kopuktur. Gerçek şiddet, tarihte hiçbir zaman estetize edilemeyecek kadar çıplak ve travmatiktir; demiryolu işçilerinin kırılan omurgaları, tong savaşlarında ölenlerin ailelerine bıraktığı yıkım, bu görsel şölenin dışında bırakılmıştır. Nietzsche’nin “uçuruma baktığında” dediği o derinlik, burada yalnızca yumrukların gürültüsüyle doldurulmuştur. Oysa iyi bir sanat eseri, şiddeti sorgulamalı, onu tarihsel ve toplumsal bağlamına oturtmalıdır. Warrior bunu denemez; aksine, şiddeti bir çözüm aracı olarak yüceltir. Bu, aslında kapitalist toplumun bireyci mitosunun yeniden üretimidir: Sorunlar sistemle değil, rakip çeteyle çözülür. Dizi, tür olarak western ile dövüş sanatları filmlerini sentezler. Bu hibrit yapı, görsel olarak özgün olsa da, anlatısal olarak klişeler ordusu kurar: Yozlaşmış politikacı, onurlu ama yanlış anlaşılan kahraman, fedakar kadın figürleri… Her biri, Hollywood anlatı kalıplarının birer yeniden üretimidir. Bu kalıplar, statükoyu sorgulamak yerine onu pekiştirir; zira son kertede kahraman, sistemi değiştirmez, sistemin içinde bir yer edinir. Bu, ideolojik olarak muhafazakar bir tutumdur ve dizinin derinlik iddiasını zedeler. Eğer bir eser, tarihsel bir dönemi anlatırken o dönemin toplumsal çelişkilerini yapısal olarak ele almıyorsa, yaptığı şey tarihe kostüm giydirmekten ibarettir. Karakterler, sığ kalmakla eleştirilir, fakat bu sığlık, yalnızca senarist beceriksizliği değil, türün doğasıyla ilgilidir. Aksiyon sinemasının en önemli dinamiği, karakteri eylem üzerinden tanımlamaktır; iç monolog ve psikolojik çatışma, ikinci plandadır. Warrior bu türün sınırları içinde başarılıdır; fakat tarihi dramanın sorumluluğunu üstlenirken, bu sınır aşılmalıdır. Oysa dizi, karakterlere birer epistemik kimlik kazandırmakta başarısız olur. Ah Sahm neyi temsil eder? Göçmenin umudunu mu, kültürel kimlik krizini mi, yoksa sadece yumrukları mı? Bu sorunun cevabı verilmez, çünkü dizi, karakteri sembol olmaktan çıkarıp işlevsel bir araça indirger. Bu, sanat açısından bir zayıflıktır; zira sanat, insanın varoluşsal çelişkilerini aydınlatmakla yükümlüdür. Bütün bu eleştirilere rağmen, Warrior’ı ilgasız bir ürün olarak nitelemek haksızlık olur. Sinematografisi, oyuncu performansları ve özellikle koreografisi, türünde çıta yükselten niteliktedir. Dizi, izleyiciye bir dönemin atmosferini aktarabilmektedir; bu, tarihsel ayrıntıdan ziyade duygudur ve sinemanın en güçlü araçlarından biridir. Ayrıca, Çinli göçmenlerin tarih sahnesindeki varlığını popüler kültüre taşıması, küçümsenmemelidir. Zira tarihsel hafıza, bazen akademik metinlerden değil, sanat eserlerinden beslenir. Warrior, bu anlamda bir ilk olma niteliğini taşır; Batı’nın ana akım anlatısında Çinli göçmenlere bir özne statüsü kazandırması, politik olarak önemli bir adımdır. Warrior, iki ateş arasında kalmış bir eserdir: Bir yanda ticari kaygılar ve türün kalıpları, diğer yanda tarihsel sorumluluk ve sanatsal derinlik. Bu çatışma, dizinin hem gücü hem de zaaflarını oluşturur. Onu, bir tarih tezi olarak okumak naiflik olur; fakat onu salt eğlence olarak görmek de entelektüel bir tembelliktir. Asıl mesele, bu dizinin bizlere, tarihin nasıl temsil edilebileceğine dair bir tartışma açmasıdır. Oyunun kurallarını bilerek izlendiğinde, zevkli bir deneyim sunar; fakat halihazırdaki okuma biçimiyle, tarihsel deneyimin karmaşıklığını yoksullaştırır. Warrior, 21. yüzyılın kültürel endüstrisinin, 19. yüzyılın yaralarına nasıl baktığının bir aynasıdır. Bu bakış, ne tam olarak şefkatlidir, ne de tam olarak sömürücü; daha ziyade ihtiyatlı bir mesafe koyan, ama o mesafede kendi konforunu da koruyan bir bakıştır. Sanatın görevi, bu konforu bozmaktır; bu nedenle Warrior, iyi bir sanat eseri olmaktan çok, iyi bir popüler kültür ürünü olarak hakkını verir. Ve tarihçi, bunu söylerken, eserin kendi sınırları içindeki başarısını da görmezden gelmez; zira objektiflik, hakkını vermekle başlar....