(@) - Raf

Dizi, konu olarak Thomas Harris'in kaleme aldığı Hannibal Lecter dörtlemesinden esinlenmiştir. Yazar, kitaplar hakkındaki bir röportajında, Dr. Alfredo Balli Trevino adında meksikalı bir doktordan ilham aldığını söylemiştir. Bu adam; 1959'da işlediği cinayette mesleki bilgisini kullanarak kurbanının cesedini cerrahi bir ustalıkla…devamıDizi, konu olarak Thomas Harris'in kaleme aldığı Hannibal Lecter dörtlemesinden esinlenmiştir. Yazar, kitaplar hakkındaki bir röportajında, Dr. Alfredo Balli Trevino adında meksikalı bir doktordan ilham aldığını söylemiştir. Bu adam; 1959'da işlediği cinayette mesleki bilgisini kullanarak kurbanının cesedini cerrahi bir ustalıkla parçalara ayırmıştı. Dr. Alfredo Balli'nin Hannibal Lecter'ın aksine yamyamlıkla doğrudan bir ilişkisi yoktur. Yani Hannibal gerçek hayatta kısmen var kısmen yok. Yazar; yamyamlık, entelektüellik, klasik müzik sevgisi, lüks tutkusu gibi ögeleri birleştirerek lezziz bir kurgu ortaya çıkarmıştır. Diziye dönecek olursak, klasik bir polisiye hikayesinden çok daha fazlası. Diziyi, sektörde saygın kılan asıl nüans estetiği. Sanat eseri niteliğinde işlenen cinayetlerin her biri sahibiyle kusursuza yakın bir şekilde özdeşleştiriliyor. Bryan Fuller'ın zihninden çıkan bu karanlık şaheser; izleyiciyi sadece bir suç hikayesine değil, zihinsel bir kabusa sürüklüyor. Merkezdeki iki karakter - FBI profilcisi Will Graham ve psikiyatrist Dr. Hannibal Lecter- arasındaki ilişki katman katman gelişim gösteriyor, detaylıca işleniyor. Will Graham, empati yeteneğiyle katillerin zihnine girebilen bir adam. Ama bu yetenek, onu her geçen gün deliliğin sınırına daha çok yaklaştırıyor. Hannibal ise, dışardan nezaket ve kültür abidesi gibi görünse de, içinde tarifsiz bir karanlık taşıyor: bir yamyam seri katil. Ve bu ikili birbirlerinin aynası haline geliyor. Görsellik konusundaki eşsizliğine bir kez daha değinmeden duramayacağım. Her bölüm sanki bir tablo gibi. Yemek sahneleri, teorik olarak iğrenç olması gerekirken tam aksine oldukça büyüleyici. Çünkü Hannibal'ın sunumu onun en sanatsal eseri. İşinin en sevdiği kısmı. Hadi birlikte ikilinin ilişkisini daha yakından inceleyelim. Will ve Hannibal'ın ilişkisi; dostluk, hayranlık, nefret, bağlılık, ihanet ve rekabeti aynı anda taşıyor. Dizi ilerledikçe Will'in zihinsel çöküşü ve Hannibal'ın duygusal saplantısı iç içe geçip birbirini büyülüyor. Hannibal sonunda kendini ve sanatını anlayan birini bulmuş, ve cinayetlerinin sebebi zamanla Will'i kendini daha yakından tanıması amacına boğulmuştur. Will ise zaman zaman tiksindiği empatisini doğru şekilde besleyen ve kendi karanlık tarafını gördüğü Hannibal'a karşı içten içe işlediği suçlara devam etme arzusu gütmektedir. Birbirlerinin cehennemine düşen iki adam... Bu sanatsal manifesto, seyirciyi "Bir katili sadece yakalayarak mı durdurursun yoksa zihnine girerek mi? Zihnine girersen elindeki kan sana da bulaşmaz mı?" ikilemine sık sık sokuyor. Hannibal, sıradan bir dizi değil. O bir psikolojik ayin, çok boyutlu bir satranç, estetik bir cehennem, sanatla bezenmiş delilik... Bölümler arka arkaya insanı sarhoş ediyor. Her sahne, izleyiciyi kendi karanlığına bir adım daha yaklaştırıyor. Sanatsallığıyla görsel şölen yaşatan, tezatlıklarında birbirini bulan iki insanın birbirine mecburiyetini işleyen, klasik polisiye dizilerinden uzak kıyılarda kendini gösteren bir başyapıt, bir şaheser. Ben izlediğimde çok etkilenmiş, çok beğenmiştim. İzlemeye değer mi, kesinlikle! Bana güvenin ve bir şans verin. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli seyirler :)

felina_ 1 year ago

Empati

Adam Fawer

34 Gönderi

Önceki incelememde ele aldığım Olasılıksız'ın yazarı Adam Fawer'ın 2. kitabı. Kitap temel olarak sinestezi üzerine kurgulanmış. Sinestezi: bir duyu algısının başka bir duyuya otomatik ve istemsiz şekilde bağlanmasıdır. Örneğin kimi insanlar matematiği maviye benzetebilir, 7 sayısından naneli sakız tadı alabilir,…devamıÖnceki incelememde ele aldığım Olasılıksız'ın yazarı Adam Fawer'ın 2. kitabı. Kitap temel olarak sinestezi üzerine kurgulanmış. Sinestezi: bir duyu algısının başka bir duyuya otomatik ve istemsiz şekilde bağlanmasıdır. Örneğin kimi insanlar matematiği maviye benzetebilir, 7 sayısından naneli sakız tadı alabilir, veya kırlangıçların sesini ciddi ve ketum bulabilir bu deneyimler gerçek algılar gibi yaşanır. Yazar, önceki eserinde yarattığı film havasını bu romanda da sıkıca satırlarına bağlamıştır. Kitabın başında empatlarımızı tanıyoruz, sonrasında fizik, felsefe, nicola tesla hayranlığı dengeli şekilde sayfalar arasında kendini gösteriyor. Kitaptaki empatlar (güçlü sinesteziye sahip olan bireyler aynı zamanda ana karakterlerimiz) bu duyuları çok keskin ve bir o kadar güçlü yaşadığı için, yazar okuyucuya aynını aktarmaktan çekinmeyen bir tavır sergilemiş. Bu kadar imgesellik ve ardı ardına dayatılan betimlemeler okuyucuyu görsel alanda epeyce zor bir idmana sokuyor - bu durumu anlatılanları birebir deneyimlediği için seven de var, başını döndürdüğü için midesi bulanan da- Her ne kadar kurgu bakımından ilk kitapla ayrı olsalar da içerisinde ilk kitaba tatlı göndermeler bulunuyor. Olay zaman örgüsü sık sık flashbacklerle kendini tazeliyor, okuyucunun geri dönüp "bu neydi ya, bu hangisiydi acaba" zahmetine girmesinin önünü kesiyor. Tabi bazen kafa karışıklığına sebep olmuyor değil. Romanın betimlemeleri oldukça cesurca ve büyük risk aslında, çünkü kitapta korku mor olarak tekrar tekrar gündeme getiriliyor ancak her okuyucu için korkunun farklı notaları olabilir, bu da okuyucunun bağ kurmasını zorlaştırıp antipati kazanmasına sebep olabilir. Şahsen ben kitabı "muhakkak benim hissettiğim gibi olmalı kafasında değil de ben böyle hissediyorum demek ki şöyle hissedenler de varmış" mantığıyla okuduğum için bu risk beni kötü etkilemedi. Ana karakterler ve olaylar konunun bayağılığından dolayı hafif bir x-man havası yakalamış ne yazik ki. Yazar en güçlü şekilde işlemek istemiş bu da gerçekliği biraz zedelemiş. Kitabın kısımlara ayrılması, en heyecanlı yerinde ötekine geçmesi, zaman zaman geriye dönmesi adeta lost havası veriyor. Empatlarımıza geri dönecek olursak; hipersensitiveleri sayesinde insanların yaydığı frekansları daha net algılayarak duygu ve düşünceleri açık bir kitap gibi okuyabiliyorlar. Çocukluklarından keşfedilip yeteneklerini kontrol altına alabilmek adına organize tarafından ciddi bir eğitime alınıyorlar. Bu süreçte neden empat olduklarını, çevresindekilerin duygu ve düşüncelerini nasıl hissedebildiklerini ve bunu nasıl yönlendirebileceklerini öğreniyorlar. Geri kalanında hepsinin yollarının bir noktada kesişmesi, ve bazılarının aynı amaç uğruna çabalaması ele alınıyor bu kısım kitabın aksiyon ve polisiye kısmını besliyor. Kitabın sonu ise tatlı bir ters köşe ile bitiyor ancak Dan Brown okuyorsanız onun ters köşeleri kadar etkileyici gelmeyecektir. Yazar başlık seçiminde oldukça usta. Kitap ne anlatıyor diye sorulduğunda yalnızca "ee empati.." diyebileceksiniz. Aynı durum olasılıksızda da geçerliydi. Temadan kopmadan yüzlerce olguyu tek roman altında ustaca birleştirmiş. Başta da söylediğim gibi dili akıcı ancak yoğun betimlemeler yer yer yoruyor. Farklı bir yorum, özgün bir konu, sürükleyici bir anlatım. Bitirmek için yarını, başkasına anlatmak için bitirmeyi bekleyemeyeceksiniz :) "İnsanlar söylediklerinizi ya da yaptıklarınızı unutur ama onlara neler hissettirdiğinizi asla unutmaz" Keyifli okumalar :)

felina_ 1 year ago

Aynalardan Duyarım Sesini Uzağımda birkaç yüz kilometre Yola çıksam muhtemelen sürer günlerce Ama konuşurken varmak saniyelerce Fazlasıyla aykırı bu denklem matematiğe fiziğe. Her sözcüğü derinden işliyor yüreğe Benziyor hayatımdaki en anlamlı müziğe Kalbini koyuyor kullandığı her sözcüğe Andırıyor teslim olmayı…devamı

felina_ 1 year ago

Olasılıksız

Adam Fawer

114 Gönderi

Belirtmek isterim ki her ne kadar en sevdiğim kitap olmasından ötürü objektif bir yorum yapmam imkansız olsa da, eminim beğenim ve övgüm ister istemez nesnel olacaktır. Kitabın içeriğine geçmeden önce yayınevinin çevirisinden kaynaklı bazı cümlelerde anlam karmaşası yaşandığını söylemek isterim.…devamıBelirtmek isterim ki her ne kadar en sevdiğim kitap olmasından ötürü objektif bir yorum yapmam imkansız olsa da, eminim beğenim ve övgüm ister istemez nesnel olacaktır. Kitabın içeriğine geçmeden önce yayınevinin çevirisinden kaynaklı bazı cümlelerde anlam karmaşası yaşandığını söylemek isterim. "İmkansız diye bir şey yoktur, sadece bazı olayların olma olasılığı daha düşüktür." Her ne kadar kurguya dayalı olsa da konusu tamamen gerçekliği ele almakta. Verilen poker bilgileri, matematiksel ve fiziksel veriler tamamen bilimsel içerikli ve doğru. Terimsel açıklamaları insanı boğmuyor, aksine oldukça anlaşılır bir şekilde işleniyor. Kitabın asıl can alıcı noktası: evrendeki her şeyi bildiğiniz takdirde geleceği hesaplayabilirsiniz temasını işlemesidir. Romandaki bütün olaylar ana karakterimizin - fiziğin, olasılık teorisinin, kuantumun, relative teorisinin tüm kilit noktalarını ilmek ilmek anlamış; net bir teşhis konulamayan kabaca şizofreniye sahip olan, tedavisi mümkün olmayan bir zihinsel hastalığa sahip David Caine- etrafında dönüyor. Roman boyunca sergilenen tüm karakterler ne kadar birbiriyle alakasız evrenlerde kurgulansalar da hepsinin yolu Caine' de birleşiyor. Romanda bize birçok karakter tanıtılmasına rağmen kafa karışıklığına yol açmıyor. Her karakterin benzersiz olması ve tekrar içermemesi akılda tutmayı kesin hale getiriyor. Romanın dili ve üst derece betimlemeleri sayesinde adeta bir film edası yaratıyor. Kitabın kendine ait etik değerleri var bu da çoğu kalıpları yıkıp özgün kılıyor. Kelebek etkisini sadece konu almakla yetinmiyor, bizzat kurgusunda yer vererek okuyucunun zihninde görselleştiriyor. Romanın sahip olduğu felsefe, okuyucunun hayatında kalıcı olarak yer ediniyor ki bu kaçınılmaz. Tesadüflere ve seçimlere, normalde minimal olan ve hakkında düşünmediğimiz ufak olasılıklara karşı bambaşka derin bir bakış açısı kazandırıyor. Daha ayrıntılı inceleyecek olursak; (olay değil tema spoilerı içerebilir) determinizm ve kader arasındaki ince çizgide dans eden satırlar adeta okuyucunun beyninde muazzam bir düşünce seli yaratıyor. Laplace şeytanı teorisinin mantığı: geçmiş ve gelecek kavramının yalnızca yanılgıdan ibaret olduğunu, var olabilecek tüm nesneleri ve olayları hesaba kattığımızda belirsiz diye bir şey olmadığını, zaten halihazırda var olan şimdiki zaman, gelecek ve geçmişin resmini bütünüyle görebileceğimizi savunur. Basitçe yaptığımız veya yapacağımız seçimlerin sonucunu hesaplamalarla görebilmek mümkündür. Pokerden doğan olasılık teorisi kitapta geçmişiyle bağlarını koparmamış, kurguyu da pokerden doğurmuştur. Kitap foreshadowing (önceden ima etme) olayını ustalıkla kullanmıştır. Teknik olarak inceleyecek olursak; Türkçe'de "improbable" sözcüğünün resmi bir karşılığı tam olarak yoktur. Olasılık değeri sıfıra eşit olanları tanımlamak için "olasılıksız veya imkansız" sözcükleri, olasılık değeri sıfır ve bir arasında olanları tanımlamak içinse "olanaklı ve mümkün" kelimeleri kullanılır. Spesifik olarak, olasılık değeri sıfıra çok yakın olayları tanımlamak için bir sözcük bulunmamaktadır. Oysa ki "probable" olasılık değeri çok yüksek olan, "improbable" olaslık değeri çok düşük olan anlamlarına gelmektedir. Kitabın dili sade, çeviri hataları minimilize edilmiş, betimleyici özellikler sayesinde film havası katılmıştır. Normalde roman okumayı sevmeyen biri olarak, yaklaşık 10 sene önce okumama rağmen hala ezberimde olan kitaptır. Beni yazarın diğer kitaplarına şiddetle sevk edip, romana karşı olan önyargımı kırmıştır. Yazarın diğer kitaplarını da okuyacak olursanız olasılıksızı en sona koymanızı tavsiye ederim. Diğerlerinden daha etkileyici olduğu için geri kalan olasılıksızın ardından okunduğunda beklentileri pek karşılamıyor. Sıralama isteyecekseniz; 1- oz 2- mobius (yeni sayılır) 3- empati 4- olasılıksız Şeklinde okumanızı öneririm. Bu sayede etkileyicilik katman katman artacak, hepsinden büyük keyif alacaksınız. Maalesef tam tersi sıralamayala okudum, keşke biri bana daha önceden size yaptığım sıralamayı yapsaydı :D Keyifli okumalar :)

felina_ 1 year ago

(uyarı: biraz uzun) Şeffaf İnsan Kat kat kumaşlar sarılı diline Nefes alamıyor sözcüklerin Kulağıma varamadan ölüyorlar Yavaşça soyunsun cümlelerin Acele kurtulsun pembelerden En sinsisi o içlerinden Belki yalandan, belki pamuk şekerden Pespembe olmuş dilin gizliden Bırak soyunsun Başlasın en masum…devamı(uyarı: biraz uzun) Şeffaf İnsan Kat kat kumaşlar sarılı diline Nefes alamıyor sözcüklerin Kulağıma varamadan ölüyorlar Yavaşça soyunsun cümlelerin Acele kurtulsun pembelerden En sinsisi o içlerinden Belki yalandan, belki pamuk şekerden Pespembe olmuş dilin gizliden Bırak soyunsun Başlasın en masum renkten Acele kurtulsun pembelerden. Şimdi daha seçilir oldu kelimelerin Yavaş yavaş soyunuyor renklerin Durma, devam et çıplak kalana değin Utanma benden soyun şeffaflaşana değin. Lazım olsaydı zaten kılıflar, Her renk, her doku kalın kumaşlar Neden tüm yeni doğanlar çıplaklar? Görmek istiyorum derin cümlelerini Bırak zaten ölünce saracak beyazlar Duymak istiyorum şeffaf sesini Şimdi daha anlaşılır söylediklerin Çok çirkindi zaten boyalı dilin Arzuluyorum şimdi, çıplak kalsın fikirlerin Kırılmaz mıydı aklındaki zincirlerin Bırak soyunsun yavaşça Düşlerime değsin düşlerin Kuralsızca, mantıksızca Sevişsin fikirlerimle fikirlerin Şeffafça, doğalca Bedenini yeni baştan çizsin Ama bu sefer çıplakça Tenin tenime nüfuz etsin Bırak sıyrılalım üstten baştan Konuşalım çırılçıplak aşktan savaştan Boyalı yüreklerin bütünü taştan Anlamazlar zaten kirden kumaştan. Vücuduna ardı ardına satırlar kazıyayım Bırak, yalandan gayrı biraz ben boyayayım Çıkmaz sokaklarla donatayım Seni, beni bir de bir fahişe koyayım En azından çıplaklığa zorlamayayım, Gezintiye çıkayım Kollarından başlayayım Yavaş yavaş aşağı kayayım Bırak kaybolayım, çıldırayım Ya da vücuduna karışmayayım Tümünü ruhuna dokuyayım. Bu sefer koyayım tüm insanları Açayım sokaklarda çıkmaz yolları Ama yağdırayım yağmurları Çıplak kalsınlar, aksın boyaları. Şimdi tüm dünya ruhunda Tüm insanlık çırılçıplak sokakta Tek bir damla boya yok vücutlarda Kılıf yok, kıyafet yok insanlarda. Şimdi tüm dünya en doğal halinde Rahatlayan da vardı şikayet eden de Olan oldu artık, her şey çok sade Bir gram kumaş yok bedenlerde Herkes kendi özünde Herkes kendi renginde. Artık rahatça konuşabiliriz şeffafça Çekinmeden lanet edebiliriz tüm giyinik insanlara Küfrederiz düşünmeden alçakça Sararız bazılarını ceza olarak kumaşlara Boğarız pembelere, güneşten sarılara. Belki konu oluruz renksiz masallara Belki boş veririz insanlığı, kaçarız uzaklara Kötü fikir değil, buluşalım en sarhoş dağda İstersen kuytu çıplak bir ormanda Ya da tırmanalım aya, yaşayalım uzayda Yeter ki tenin tenime değsin Sözcüklerin pervasızca vücudumda gezinsin Fikirlerin cüretkarca beynimle sevişsin Zaten kıyafetlerle çirkinsin Bırak biz değil, insanlık kirlensin. Ruhunda tasarlayacağım yaşamanın en güzelini Telaşlanma çıplak bırakacağım dilini, bedenini Yaşamı gizlemek için kullanacağım eski giysilerini. Tanrılaşacağız çıplakça Işığı yaratacağız karanlıktan korkakça Ay'da yaşayacağız sen çıplak oldukça Geri dönmek iğrenç dünya giyinik oldukça. Renksiz olmalı dilin Şeffaf olmalı fikrin Çıplak olmalı bedenin Bana ait olmalı tümüyle Yaşayalım uzayda sevgiyle Saçının her teliyle Ruhunun şeffaf sesiyle Yaratalım Ay'ı, Uzay'ı sevgiyle. Miray Nisa Bostan

felina_ 1 year ago

Gözlerinden Boya İstiyorum ki fırçam mavilere bulansın Gözlerinden dokuyayım renkleri ilmek ilmek Her eserim biraz seni andırsın Belki cüretkarca seni tablolara hapsetmek Ancak bırak maviler gözlerinden aksın Mahzuru yoksa eğer azcık da ağlaman gerek Maksat renkler birbirine karışsın Özür dilerim…devamı

felina_ 1 year ago

Tüketim Çılgınlığı İnsan, yaradılışıyla kopardı tüm bağını Öyle ki dehşet, olası ölüm fermanı Deliler fazla bile korumuştu aklını Çoğu alçak hiçe saydı toprağını kanını. Kimi bebek doğduğunda öksüzlüğe borçluydu Doğurmakla yetindi annesi asıl yalnızlık yoğurdu Hoş geldin sesleri bombalarla boğuldu…devamı

felina_ 1 year ago

Zakkum Çayı Sakın bir daha savurma kılıçtan saçlarını İzin ver, ben kaybolayım içinde Bulaştırayım her yere kanımı Yeniden aşık olayım her kesikte Taşıyayım ömrümce vücudumda yaranı. Sakın bir daha konuşma kan dolu ağzınla İzin ver, kadeh kadeh doldurayım Sarhoş olayım…devamı

felina_ 1 year ago

Akıldan Mapushane Dolup taşıyordu günden güne bilgelerle mapus Yaşlar yirmi bilemedin en fazla otuz Haydi durma sen de mantıksız etiği kus Öyle kus ki bunak zihinlerden dağılsın ölümcül pus. Genç zihinlere ceza mıydı dört duvar koğuş Aksine armağandı, kamçılanır küllerden…devamı

felina_ 1 year ago

Sineklerin Tanrısı

William Golding

123 Gönderi

İnsan doğasının vahşiliği, nefsin terbiye edilemeyişi, nankörlüğün ve çirkinliğin sonradan oluşmadığını; çocuk masumiyetinin aslında yanılgılar bütününden var olduğunu açıkça gözler önüne seren kitaptır. Okuduktan sonra; "iyilik gerçekten var mı?,masumiyet nedir?" tarzında bildiğimizi sandığımız kavramları hayal aleminden uzakta, gerçekliğiyle insana sorgulatan…devamı