(@) - Raf

Spoiler içeriyor Wayward, geçmişlerinden kaçan insanların rehabilitasyon bahanesiyle toplandığı gizemli bir merkezin hikayesini anlatıyor. Bu merkezin başında Evelyn Wade adında zeki ama takıntılı bir kadın vardır. Dışarıdan bakıldığında burası insanlara huzur ve “yeni bir başlangıç” sunan bir terapi merkezi gibi görünür, fakat…devamıWayward, geçmişlerinden kaçan insanların rehabilitasyon bahanesiyle toplandığı gizemli bir merkezin hikayesini anlatıyor. Bu merkezin başında Evelyn Wade adında zeki ama takıntılı bir kadın vardır. Dışarıdan bakıldığında burası insanlara huzur ve “yeni bir başlangıç” sunan bir terapi merkezi gibi görünür, fakat aslında Evelyn’in amacı, insanların zihinlerini kontrol etmek ve onları kendi istediği hale getirmektir. Bunu da “Leap” adını verdiği, hafızayı ve bilinci manipüle eden bir yöntemle yapar. Merkeze gelen yeni katılımcılardan Alex Dempsey, dizinin merkezindeki karakterdir. Trans bir erkek olan Alex, geçmişinde yaşadığı travmalardan kurtulmak ve kendi kimliğini yeniden tanımlamak ister. Ancak Evelyn’in sisteminde bireyin iradesine yer yoktur; her şey “iyileştirme” adı altında yönlendirilir. Alex, kısa sürede buranın bir terapi merkezi değil, insanların kişiliklerinin silindiği bir laboratuvar olduğunu fark eder. Evelyn’in en güvendiği kişi Laura’dır. Laura, hem Evelyn’in yardımcısı hem de bir bakıma manevi kızı gibidir. Ancak onun da gizlediği karanlık bir geçmişi vardır. Gençliğinde ailesini bir kazada kaybetmiş, hatta bu kazaya kendisinin sebep olduğu ima edilir. Bu olayın suçluluğu onu yıllarca takip etmiştir. Laura sık sık göle dalar; su, onun geçmişine ve suçluluğuna dönüşünü simgeler. Suyun altındaki araba, ailesinin ölümüne neden olan kazayı temsil eder. Evelyn’le kurduğu ilişki, bir bakıma anne-kız bağı gibidir ama sevgiyle kontrol arasındaki çizgi bulanıktır. Dizinin sonlarına doğru Evelyn’in otoritesi sarsılır. Onun yıllardır kullandığı Leap yöntemi giderek tehlikeli bir hal alır. Evelyn’in öğrencilerinden biri olan Rabbit, ona ihanet eder. Evelyn’e iğneyle kendi ilacını enjekte eder ve Evelyn bayılarak kendi zihninde kaybolur. Bu sahne, onun hem fiziksel hem psikolojik çöküşüdür — Evelyn kendi yarattığı sistemin kurbanı olur. Son bölümde Alex ve küçük Abbie’nin kasabadan kaçtığını görürüz. Arabada ilerlerken özgürlük duygusu hissedilir, fakat sahne bir anda değişir ve bunun sadece Alex’in zihninde canlandırdığı bir hayal olduğu anlaşılır. Gerçekte Alex hâlâ Wayward’dadır. Bu da dizinin en temel mesajını verir: bazen kurtuluş bir yere gitmek değil, kim olduğunu hatırlamaktır. Wayward, kimlik, kontrol, suçluluk ve özgür irade üzerine kurulu bir hikâyedir. Evelyn, insanları iyileştirdiğini sanan ama aslında onları yok eden bir tanrı figürüne dönüşür. Laura geçmişiyle yüzleşir, Alex ise sistemin dayatmalarına rağmen kendi kimliğini korumayı başarır. Dizi, her karakterin içsel hapishanesini anlatır; bazen en büyük tutsaklık, kurtulmak istediğimiz şeyin içimizde olduğunu gösterir

filmrehberi 10 months ago

Flow

Gints Zilbalodis

38 Gönderi

Yannick Jacquet’in yönettiği bu animasyon filminde ne tek bir insan ne de bir diyalog yoktu ama kelimelerden çok daha fazlasını anlattı. Bir kedinin sular altında kalan dünyada hayatta kalma çabasını izliyoruz ama film, yalnızca bir hayvanın mücadelesi değil; yaşamın kendisine…devamıYannick Jacquet’in yönettiği bu animasyon filminde ne tek bir insan ne de bir diyalog yoktu ama kelimelerden çok daha fazlasını anlattı. Bir kedinin sular altında kalan dünyada hayatta kalma çabasını izliyoruz ama film, yalnızca bir hayvanın mücadelesi değil; yaşamın kendisine dair görsel bir meditasyon gibiydi. Her sahnesinde sessizlik, doğanın kendi diliyle konuştuğu bir evrene dönüşüyordu. Su, ışık, rüzgâr, müzik… hepsi iç içe geçmiş bir ruh hâli yaratıyor. Kedinin gözünden dünyanın sonunu değil, aslında yaşamın döngüsünü izledik. Yavaş, sabırlı, duygusal bir film — ama aynı zamanda derin bir farkındalık deneyimi. Flow’un merkezinde “akış” fikri var. Yaşamın karşısında direnmek yerine onunla birlikte gitmeyi anlatıyor. Kedi, başta sudan korkuyor, kaçıyor, kontrol etmeye çalışıyor ama zamanla akıntıya güvenmeyi öğreniyor. Bu, insanın doğayla kurduğu o eski, çatışmalı ilişkinin bir yansıması gibi. Doğayı yönetmeye çalıştıkça kayboluyoruz, onunla birlikte hareket ettiğimizde ise var olabiliyoruz. Filmin bir diğer katmanı da yalnızlık ve birlik arasında kurulan denge. Kedi ilk başta yalnız bir varlık. Dünyası, kendi sınırlarıyla çevrili. Ama felaket sonrası farklı canlılarla karşılaşmaya başlıyor ve birlikte var olmanın anlamını keşfediyor. Hayatta kalmak artık sadece bireysel bir mücadele değil; dayanışmanın, paylaşmanın da bir formu. Su baskını, yüzeyde bir yıkım gibi görünse de, aslında bir yeniden doğuş hikâyesine dönüşüyor. Doğa her seferinde kendi dengesini kuruyor. Eskiyi siliyor, yeniyi doğuruyor. Kedi de bu döngünün bir parçası hâline geliyor. Direndiği sürece kayboluyor, kabullendiğinde yeniden doğuyor. Filmin en çarpıcı yönlerinden biri sessizlikti. Diyalog yoktu ama her şey konuşuyordu: suyun sesi, dalgaların ritmi, kedinin nefesi, rüzgârın esintisi… Hepsi bir bütünlük içinde ilerliyordu. Sanki film bize kelimelerle değil, frekansla iletişim kurmayı hatırlatıyordu. Ve en sonunda, ölüm ile yaşam arasındaki sınırların da sanıldığı kadar keskin olmadığını hissettiriyor. Dalga çekiliyor, sonra geri geliyor; tıpkı yaşam gibi. Flow, bir sonun değil, döngünün filmi. Doğanın, varoluşun ve kabullenişin sessiz bir şiiri.

filmrehberi 10 months ago

Ibelin'in Olağanüstü Hayatı

Benjamin Ree

4 Gönderi

“İbelin’in Olağanüstü Hayatı” bana, dijital çağda insan olmanın ne kadar derin, ne kadar karmaşık ama bir o kadar da anlamlı olabileceğini hatırlattı. Film, dışarıdan bakıldığında neredeyse hiç yaşam alanı kalmamış bir gencin —Mats Steen’in— görünmezliğini anlatıyor ama bunu öyle bir…devamı“İbelin’in Olağanüstü Hayatı” bana, dijital çağda insan olmanın ne kadar derin, ne kadar karmaşık ama bir o kadar da anlamlı olabileceğini hatırlattı. Film, dışarıdan bakıldığında neredeyse hiç yaşam alanı kalmamış bir gencin —Mats Steen’in— görünmezliğini anlatıyor ama bunu öyle bir yerden yapıyor ki, sonunda asıl körlüğün onun değil, onu fark edemeyen dünyanın olduğunu anlıyorsun. Kas hastalığıyla doğmuş, genç yaşta bedeni tarafından sınırlandırılmış bir adamın, internetin görünmez labirentlerinde nasıl bir kahramana dönüştüğünü izliyoruz. Mats’in hayatı, fiziksel olarak küçük bir odada sıkışmış görünse de, World of Warcraft’ın dijital evreninde bambaşka bir özgürlük alanı bulmuş. “Ibelin” takma adıyla oynadığı bu çevrim içi oyunda, hem kendine hem başkalarına dokunan bir yaşam kurmuş. Oyun, onun için sadece bir kaçış değil; iletişim kurmanın, sevilmenin, anlamlı olmanın yolu olmuş. Gerçek dünyada onu kimse tanımıyormuş gibi görünse de, ölümünden sonra ailesi fark ediyor ki, sanal dünyada yüzlerce insanın hayatında iz bırakmış. İnsanların yazdığı mektuplar, gönderdiği mesajlar, “Ibelin”in bir karakterden fazlası olduğunu gösteriyor — o, başkalarına umut ve dostluk vermiş bir varlık. Belgeselin en etkileyici yanı, bu iki dünyayı –gerçek ve sanal– yumuşak bir geçişle birleştirmesi. Odanın sessizliği ile dijital dünyanın hareketliliği arasındaki o tezat, hem yürek burkucu hem de düşündürücü. Özellikle Mats’in ailesinin, oğullarının ölümünden sonra blogda paylaştıkları yazıya gelen mesajlar karşısında yaşadıkları şaşkınlık; filmin en insani anlarından biri. “Hiçbir iz bırakmadı” diye düşündükleri oğullarının aslında ne kadar çok insana dokunduğunu fark ettikleri o sahne, insanın boğazına düğümleniyor. Bu hikâyenin beni en çok etkileyen tarafı, “yaşamak” denen şeyin aslında ne kadar biçim değiştirilebilir bir olgu olduğunu göstermesi. Bedensel olarak hayattan kopmuş gibi görünen biri, bir ekrandan dünyaya dokunabiliyor; bazen kelimelerle, bazen sadece varlığıyla. Bu film bir “dijital yankı”nın belgeseli: bir insanın ruhunun, kodlar, avatarlar ve sohbet kayıtları arasında bile varlığını sürdürebileceğini kanıtlıyor. “İbelin’in Olağanüstü Hayatı”, bir oyun belgeselinden çok daha fazlası. Bu, görünmeyen bir insanın aslında ne kadar derin bir şekilde görülebildiğini anlatan bir hikâye. İzlerken bir yandan gözlerim doldu, bir yandan da düşündüm: Belki de artık iz bırakmak, bir mezar taşında adının yazılmasıyla değil, birinin ekranında senin kelimelerinin yankılanmasıyla oluyor. Kısacası, bu film yalnızlıktan çok, görünmezliğin içindeki umudu anlatıyor. Bir insanın ölümüyle değil, bir dünyada bıraktığı yankısıyla yaşadığını gösteriyor. Ve belki de en güzeli, bunu bize oyun pikselleri, dijital sohbetler ve bir annenin geç gelen fark edişiyle hatırlatıyor.

filmrehberi 10 months ago

The Good Nurse

Tobias Lindholm

40 Gönderi

3 yıldır izlenecekler rafında duruyordu sonunda izleyebildim. The Good Nurse (İyi Hemşire), sessizliğin en ürkütücü biçimini anlatan bir film. Yoğun bakımda geçen, floresan ışıkları altında neredeyse zamanın bile durduğu bir dünyada, insanın en temel duygusu olan güven yavaş yavaş çözülüyor.…devamı3 yıldır izlenecekler rafında duruyordu sonunda izleyebildim. The Good Nurse (İyi Hemşire), sessizliğin en ürkütücü biçimini anlatan bir film. Yoğun bakımda geçen, floresan ışıkları altında neredeyse zamanın bile durduğu bir dünyada, insanın en temel duygusu olan güven yavaş yavaş çözülüyor. Jessica Chastain’in canlandırdığı Amy, kendi kalp rahatsızlığına ve uykusuz vardiyalarına rağmen hayatı ayakta tutmaya çalışan bir hemşire. Eddie Redmayne’in oynadığı Charlie ise, ilk bakışta sakin, yardımsever ve güvenilir bir iş arkadaşı. Ama film ilerledikçe, bu sessizliğin altında büyüyen karanlık, hem Amy’nin hem izleyicinin içini kemiriyor. Film, bir suç hikâyesinden çok daha fazlası. Korkuyu kanla değil, sıradanlıkla anlatıyor. Her şey, bir hastanenin steril koridorlarında, bir damlalığın tıkırtısında, bir nefes monitörünün tekdüze sesinde gizli. Kötülük burada bağırmıyor, sadece konuşuyor, gülümsüyor ve reçete yazıyor. Bu da filmi rahatsız edici derecede gerçek kılıyor. Amy ile Charlie arasındaki dostluk, bir güven ilişkisi olmaktan çıkıp vicdan ile suskunluk arasında bir savaşa dönüşüyor. Chastain’in yorgun ama dirençli yüzü, sistemin ağırlığını tek başına taşıyor; Redmayne’in sessizliği ise adeta bir tehdit gibi her sahneyi dolduruyor. Film temposunu zaman zaman kaybetse de, bu sakinlik aynı zamanda hikâyenin özüne hizmet ediyor: kötülük çoğu zaman sessizdir. The Good Nurse, sadece bir katilin değil, onu yıllarca koruyan sistemin hikâyesini anlatıyor. Seyirci, “nasıl oldu da kimse fark etmedi?” sorusuna cevap ararken, film aslında “kim fark etmek istedi ki?” diye soruyor. Renk paletindeki soğuk tonlar, hastanenin klostrofobik atmosferi ve neredeyse duyulmaz kalp atışlarıyla, ölümün ne kadar rutinleştiğini yüzümüze vuruyor. Finaldeki itiraf sahnesi bir patlama değil, bir çöküş gibi. Sessiz, sade ama yıkıcı. Gerçek bir hikâyeye dayanması ise duygusal etkisini katlıyor. Film bittiğinde, geriye büyük bir soru kalıyor: bir insanın içindeki kötülükten mi korkmalı, yoksa toplumun görmezden gelme gücünden mi? The Good Nurse, yanıtı olmayan bu sorunun sessiz yankısı gibi zihinde kalıyor.

filmrehberi 11 months ago

Perşembe Günü Cinayet Kulübü

Chris Columbus

17 Gönderi

Spoiler içeriyor Kadroya bakınca beklenti ister istemez yükseliyor. Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley… Tam bir yıldızlar geçidi. Ancak film, bu güçlü ekibi taşıyacak bir senaryoya sahip değil maalesef. Dört emeklinin huzurevinde eski cinayet dosyalarını araştırması fikri ilginç görünse de, işleyiş yavaş,…devamıKadroya bakınca beklenti ister istemez yükseliyor. Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley… Tam bir yıldızlar geçidi. Ancak film, bu güçlü ekibi taşıyacak bir senaryoya sahip değil maalesef. Dört emeklinin huzurevinde eski cinayet dosyalarını araştırması fikri ilginç görünse de, işleyiş yavaş, kurgu dağınık ve gizem duygusu oldukça zayıf. Açıkçası “Bıçaklar Çekildi” tarzı tempolu, zekice kurgulanmış bir polisiye bekliyordum ama film boyunca o ritmi bir türlü yakalayamadım. Mizah denmiş ama ben tek bir sahnede bile güldüğümü hatırlamıyorum. Sonuçta iyi oyunculukların gölgesinde kalan, temposuz ve fazla steril bir yapım olmuş. Puanım: 6/10, Kadro muhteşem, ama hikâye maalesef onların enerjisine yetişemiyor. Bundan sonrası kendime nottur ve filmin sonunu herşeyi ile anlatır. Filmi izlemeyenler devam etmesin.... . . . . . . . . . Filmin sonunda, Coopers Chase Yaşlı Bakım Köyü’nde yaşanan cinayetlerin arkasında göründüğünden çok daha eski ve derin bir geçmiş olduğu anlaşılır. Önce bıçaklanarak öldürülen Angela Hughes, yıllar önce aynı arazide işlenmiş bir cinayete tanıklık etmiş bir hemşiredir. Bu sırrı ortaya çıkarma ihtimali doğunca sessizce ortadan kaldırılır; yani Angela’nın ölümü, geçmişte gömülü bir suçun üzerini kapatmak içindir. Daha sonra öldürülen Tony Curran, Coopers Chase’in inşaat ortaklarından biridir. Diğer ortak Ian Ventham, arsayı boşaltıp yaşlıların evini yıkmak ve yerine lüks bir etkinlik merkezi kurmak istemektedir. Tony bu plana karşı çıkar, hatta Ventham’ın bazı yasa dışı para hareketlerini öğrenir. Bu nedenle ortadan kaldırılır. Ventham, inşaatta çalışan Polonyalı ustayı kullanarak her şeyi örtbas etmeye çalışır ama olaylar kontrolden çıkar. Ancak en büyük sürpriz, sonlara doğru gelir: Ventham’ı öldüren kişi, komada yatan emekli polis müfettişi Penny Gray’in eşi John Gray’dir. Yıllar önce, Penny görevdeyken örtbas edilen cinayet — yani Angela’nın tanık olduğu suç — aslında onun meslek hayatındaki en büyük vicdan yarasıdır. Ventham’ın arsayı kazdırıp yeni bina yapma planı, gömülü cesedin kemiklerini gün yüzüne çıkaracak ve Penny’nin adını yeniden kirletecektir. Eşinin o suçlulukla yaşadığını bilen John, bu yükü onun yerine taşımaya karar verir. Ventham’ı öldürür, böylece karısının geçmiş günahının yeniden ortaya çıkmasını engeller. Ama bu adalet, kişisel bir kefarete dönüşür: John, suçun ağırlığıyla yaşayamayacağını anlayınca karısını acı çekmesin diye öldürür ve ardından intihar eder. Son sahnede görülen iki tabut, işte bu trajik sevginin sessiz sonucudur. Bir yanda gizlenmiş suçlar, diğer yanda onları örtbas ederek sevdiğini koruyan bir adam… “Perşembe Cinayet Kulübü” gerçeği ortaya çıkarır, ama adaletin bedeli ağırdır.

filmrehberi 11 months ago

Platonik: Mavi Dolunay Otel

Onur Bilgetay

52 Gönderi

Oyunculardan biri yakın arkadaşım olduğu için uzun süredir merakla beklediğim bir projeydi Platonik: Mavi Dolunay Otel. Gupse Özay’ın kaleminden çıkan işlere karşı her zaman bir beklentim oluyor, bu dizide de aynı heyecanı taşıdım. Kadroda yer alan neredeyse her oyuncunun işlerini…devamıOyunculardan biri yakın arkadaşım olduğu için uzun süredir merakla beklediğim bir projeydi Platonik: Mavi Dolunay Otel. Gupse Özay’ın kaleminden çıkan işlere karşı her zaman bir beklentim oluyor, bu dizide de aynı heyecanı taşıdım. Kadroda yer alan neredeyse her oyuncunun işlerini daha önce izlemiş biri olarak, “yüksek beklenti” tarafında olduğumu söyleyebilirim. İlk teaserlarda “acaba?” sorusu kafamda belirse de sekiz bölümü bitirdikten sonra beklentimin üzerinde bir iş çıktığını rahatlıkla söyleyebilirim. Dizi, absürt komediyi hicivle harmanlayan bir yapıya sahip. Belli başlı temaları kendi içinde çok güzel kategorize ediyor: Güzellik salonları ve günümüz güzellik algısı, “Enerji insanı” fenomeni (boncuklu bileklikler, şifalı taşlar, meditasyon seansları), Özgüven ve kendini bulma yolculuğu, Narsisizm ve kibir ve Uzaylılar (!) ve toplumun bunlara bakışı. Bu geniş yelpazeyi absürtlüğe kaçmadan ama mizah dozunu da düşürmeden işleyebilmek bence asıl başarı. Kerem Bürsin’in “ter sahnesi” mesela… İzleyiciye hem şaşkınlık hem kahkaha yaşatıyor, kendisinin de röportajlarda hâlâ o absürtlüğe şaşırdığını okudum. Karakterler ve Dönüşümleri hakkında da birşeyler söylemek lazım. Gülten: Yemeklerinin övülmesiyle özgüvenini bulup hem güzellik salonundan hem de “büyücü”den uzaklaştı. Yüzüne gelen o canlılık çok iyi yansıtılmış. Nedret: Topluluk önünde konuşamayan biriyken tur rehberi oldu, bilgilerini paylaşmaya başladı. Karakter gelişimi en tatmin edici olanlardan biriydi. Kaan: Önceden aldığı ilgi azalınca kibire kapıldı, adeta kendi sonunu hazırladı. Yan Karakterler: Dizinin ruhunu güçlendiren isimler arasında kendini kedi sanan Mahmut, Orgcu Bülent ve Çaycı İdris vardı. Hepsi hikâyeye bambaşka bir renk kattı. Ömer ise bence dizinin en orijinal karakterlerinden biriydi. O kadar özgün yazılmış ki üzerine tek başına bir film bile yapılabilir. Dizinin konusuna dair kısa özet geçeyim Otel, kimsenin bilmediği, kendi halinde bir kasabada. Yıllardır sadece bir çift geliyor, otel sahipleri Nedret ve Gülten iki kız kardeş. Büyük olan Gülten evlilik ve güzellik peşinde, küçük olan Nedret ise ruhsal arayışta. İş adamı Kaan, oteli almak istiyor ama kimliğini gizleyip müşteri gibi geliyor. Boş otele gelen genç, yakışıklı bir müşteri haliyle herkesi heyecanlandırıyor, iki kardeş arasında da tatlı bir rekabet başlıyor. Genel Değerlendirmem ise şu şekilde Röportaj-belgesel tarzı dokunuşlar bazı sahnelerde hoşuma gitti. Gupse Özay’ın tarzına hâkim olanlar için sürpriz yok ama absürt komediye yakışan bir anlatım olmuş. Kerem Bürsin’in performansını biraz fazla parlatmışlar, yer yer “ilahlaştırma” havası vardı. Final kısmı tartışmaya açık olsa da genel olarak kafa dağıtmalık, eğlenceli bir seyirlik. Yan karakterler ve özgün mizahi detaylar sayesinde tempo hiç düşmüyor. Kısacası; büyük beklentilere girmeden izlenirse keyifli bir dizi. Absürtlüğü ve toplumsal eleştiriyi komediyle harmanlamasıyla bana yıllar önce Olacak O Kadar’dan aldığım tadı hatırlattı. Kimileri beğenmeyebilir ama benim için keyifli bir seyir oldu. Başta Gupse Özay olmak üzere tüm ekibi tebrik ederim.

filmrehberi 11 months ago

Takıntılar

Yunus Nihat Özcan

96 Gönderi

Takıntılar filmi, İspanyol yapımı Toc Toc’tan uyarlanan ve Türk sinemasına adapte edilen başarılı bir komedi örneği. Orijinal filmi daha önce izlemiş biri olarak söyleyebilirim ki Türk versiyonu, özellikle kültürel dokunuşları ve karakterlerin doğallığı ile ayrı bir tat katıyor. Filmin en…devamıTakıntılar filmi, İspanyol yapımı Toc Toc’tan uyarlanan ve Türk sinemasına adapte edilen başarılı bir komedi örneği. Orijinal filmi daha önce izlemiş biri olarak söyleyebilirim ki Türk versiyonu, özellikle kültürel dokunuşları ve karakterlerin doğallığı ile ayrı bir tat katıyor. Filmin en dikkat çeken yönlerinden biri kuşkusuz Zafer Alagöz’ün performansı. Kontrolsüz küfürlü çıkışlarıyla neredeyse tüm sahnelere damgasını vuruyor ve filmi sırtlayan isim haline geliyor. Onun varlığı, hikâyeye hem mizah hem de enerji katıyor. Altı karakterin her biri farklı bir obsesif kompulsif bozukluğu temsil ediyor. Mikrop fobisiyle sürekli dezenfektan arayan, simetri takıntısıyla en küçük dengesizliğe bile tahammül edemeyen, kapıları ve eşyaları defalarca kontrol eden ya da istemsizce küfür eden karakterler bir araya geldiğinde ortaya hem eğlenceli hem de düşündürücü bir tablo çıkıyor. Bu insanların tek başlarına mücadele ettikleri takıntılar, bir grup içinde paylaşıldığında aslında onları birbirine bağlayan ortak bir zemin haline geliyor. Filmin atmosferi sıcak ve samimi. Seyirciyi güldürürken aynı zamanda empati kurmaya da davet ediyor. Her karakterin kendi içinde yaşadığı zorluklar, dışarıdan tuhaf ya da komik görünse de aslında derin bir insanlık hâlini yansıtıyor. Doktorun gecikmesiyle başlayan bu bekleyiş süreci, farkında olmadan bir tür grup terapisine dönüşüyor. İzleyici olarak biz de onların küçük çatışmalarına, dayanışmalarına ve kendilerini açma anlarına tanıklık ediyoruz. Genel olarak Takıntılar, orijinalinden izler taşısa da Türk kültürüne uyarlanmış haliyle oldukça keyifli bir film. Kahkahalar attırırken insana kendini sorgulatan, küçük zaafların ve takıntıların hayatımızdaki yeri üzerine düşündüren sıcak bir yapım olmuş. Filmde 6 karakterin her biri farklı OKB (Obsesif Kompulsif Bozukluk) türünü temsil ediyor. İşte kısa özetleri: Zafer Algöz’ün hayat verdiği Hikmet, konuşurken küfür etmeden duramayan bir karakter. Bu yönüyle gündelik hayatın en basit anları bile onun için işkenceye dönüşüyor; ne iş bulabiliyor ne de ilişkiler kurabiliyor. Ecem Erkek’in canlandırdığı Defne, her söylediğini iki kere tekrar etmek zorunda hisseden biri. Sohbet etmek ya da sosyal ilişkiler kurmak onun için neredeyse imkânsız hale geliyor. Bora Akkaş’ın oynadığı Efe karakteri, hayatını simetri üzerine kurmuş. İsminin “Efecan” olmasına rağmen, simetriyi bozduğu için “Can” kısmını atarak sadece “Efe”yi kullanıyor. Çizgilere basmadan yürümek gibi küçük alışkanlıklar onun için takıntıya dönüşmüş, bu da ilişkilerini sağlıklı sürdürememesine yol açıyor. Son olarak Özge Özberk’in canlandırdığı Kumru, evhamlı yapısıyla sürekli bir şeyleri kontrol etmek zorunda hissediyor. Nazara inanıyor, evde bir şeyleri açık bırakmış olma korkusuyla yaşamak onun ruh halini ve dışa vuran duruşunu tamamen belirliyor.

filmrehberi 11 months ago

Okul Tıraşı

Ferit Karahan

62 Gönderi

Ferit Karahan’ın ikinci uzun metraj filmi. 1983 Muş doğumlu olan Karahan, daha önce Cennetten Kovulmak (2013) filmiyle Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde en iyi film ödülünü kazanmış ve ödülünü Rojava ile Gezi Parkı direnişine ithaf etmişti. Bu yönüyle yönetmen, Türkiye’nin…devamıFerit Karahan’ın ikinci uzun metraj filmi. 1983 Muş doğumlu olan Karahan, daha önce Cennetten Kovulmak (2013) filmiyle Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde en iyi film ödülünü kazanmış ve ödülünü Rojava ile Gezi Parkı direnişine ithaf etmişti. Bu yönüyle yönetmen, Türkiye’nin toplumsal-politik fay hatlarına dokunan hikâyeler anlatmaya yönelmiş biri. Film, 90’ların sonu – 2000’lerin başı atmosferinde, Van Bahçesaray’da çekilmiş. Karlarla çevrili izole bir yatılı okulda geçiyor. Katı disiplinli öğretmenler, adeta askerî bir düzen içinde öğrencilere baskı uyguluyor. Yusuf’un arkadaşı Memo aniden hastalanıyor; önce bürokrasi ve umursamazlık yüzünden hastaneye gönderilmiyor, ardından yoğun kar yolları kapatınca götürülmesi zaten imkânsız hale geliyor. Bu süreçte sadece bir çocuğun hastalığı değil, aynı zamanda okul yönetiminin sorumluluktan kaçışı, öğretmenlerin birbirini suçlaması, öğrencilerin çaresizliği ve sistemin acımasız yüzü açığa çıkıyor. Bir anlamda film, tekil bir trajediden yola çıkarak Türkiye’de kırsal eğitim kurumlarının yapısını, otoriter zihniyetle bürokrasinin öğrencilerin hayatı pahasına nasıl işlediğini eleştiriyor. Karahan’ın Kürt kimliği ve önceki filmlerindeki politik tavrı düşünülünce, filmin tamamen “tarafsız” olduğu söylenemez. Ama öte yandan Okul Traşı, meseleyi doğrudan etnik ya da ideolojik bir çatışma üzerinden değil, daha çok sistemin soğukluğu ve bireyin yalnızlığı üzerinden işliyor. Bu da filmi, uluslararası festivallerde anlaşılır ve evrensel kılıyor. Berlin’de Panorama bölümünde FIPRESCI Ödülü kazanmasının sebebi de biraz bu: bireysel trajediyi evrensel bir sistem eleştirisine dönüştürmesi. Filmin artıları, atmosfer çok gerçekçi; kar, soğuk, izolasyon hissi seyirciye geçiyor. Çocuk oyuncular çok başarılı. Seyirciyi rahatsız eden bir “gerçeklik duygusu” var. Eksileri: Bazı izleyiciler için fazla sert ve umutsuz olabilir; öğretmen figürleri fazla tek boyutlu görünebilir. Bence filmin en çarpıcı tarafı, aslında tek bir öğrencinin yaşamı üzerinden bütün bir sistemin çürümüşlüğünü görünür kılması.

filmrehberi 11 months ago

Ayakçı

Mustafa Kotan

7 Gönderi

Türk sineması yine aynı klişeye sarılmış: yanlış anlaşılma sonucu sıradan bir insanın suç dünyasına sürüklenmesi. Konu derinliği yok, senaryo zayıf. Seda Sayan ve Gülben Ergen’in kısa görünümleri var ama filme katkıdan çok “tanıdık yüz” etkisi yaratıyor. Erkan Can’sız film çekilemiyor…devamı

filmrehberi 11 months ago

Three Pines

Emilia di Girolamo

4 Gönderi

Three Pines, Kanada’nın karlı kırsalında geçen, dışarıdan bakıldığında huzurlu gibi görünen ama aslında sırlarla dolu bir kasabanın karanlık yüzünü ortaya çıkarıyor. Louise Penny’nin popüler romanlarından uyarlanan dizide, Alfred Molina’nın hayat verdiği Müfettiş Armand Gamache, yalnızca cinayetleri çözmekle kalmıyor; empati, vicdan…devamıThree Pines, Kanada’nın karlı kırsalında geçen, dışarıdan bakıldığında huzurlu gibi görünen ama aslında sırlarla dolu bir kasabanın karanlık yüzünü ortaya çıkarıyor. Louise Penny’nin popüler romanlarından uyarlanan dizide, Alfred Molina’nın hayat verdiği Müfettiş Armand Gamache, yalnızca cinayetleri çözmekle kalmıyor; empati, vicdan ve adalet kavramlarını da izleyiciye sorgulatıyor. Dizinin en güçlü yanı atmosferi. Kanada’nın kırsal doğası, kar altındaki kasaba, köy halkının tuhaf ve gizemli halleri izleyiciyi içine çekiyor. Görsel olarak karamsar ama aynı zamanda büyüleyici bir estetik yaratılmış. Bu atmosfer, klasik bir polisiye dizinin ötesine geçerek psikolojik ve toplumsal bir derinlik de katıyor. Hikâye anlatımı ise her iki bölümde bir yeni bir vaka üzerine kurulu. Bu yönüyle bölümler bağımsız ilerlese de, Gamache’in geçmişi ve kasabadaki “süregelen gizem” tüm sezon boyunca işleniyor. Yani hem kısa vadede merak unsuru canlı kalıyor, hem de uzun vadeli bir hikâye akışı korunuyor. Eksilerine gelirsek, bazı yan karakterler yeterince derinlemesine işlenmemiş ve dizi zaman zaman yavaş ilerliyor. Polisiye temposu arayanlar için durağan görünebilir. Ayrıca kitabın okuyucuları, uyarlamanın kimi noktalarda yüzeysel kaldığını düşünebilir. Genel olarak Three Pines, klişe polisiye dizilerden sıkılan ve karakterlerin iç dünyasına, kasabanın gizemine odaklanmak isteyenler için güçlü bir alternatif. Alfred Molina’nın oyunculuğu, görsel atmosfer ve insana dair sorgulatıcı yönüyle iz bırakıyor. İlk cinayette kasabanın zengin ama sevimsiz kadını CC de Poitiers, köy meydanındaki buz festivali sırasında, elektrikli sandalyeye bağlanarak öldürülüyor. İkinici cinayet köy meydanına dikilen yeni bir anıt heykelin altından, uzun süredir ortalarda olan Julia'nın cesedi çıkıyor. Jukia varlıklı Morrow ailenin bir üyesi ve büyük hotelin Julia'ya kalması yüzünden öldürülür Üçüncü cinayet ise bir gece önce kasabanın bistrosunda sırlarınızı biliyorum diyen adam ormanda asılı bulunuyor. Son olarak Blue Two-Rivers adlı genç bir Yerli kadın kayboluyor. Gamache, Kanada’daki sistematik “kayıp ve öldürülen Yerli kadınlar” gerçeğiyle yüzleşiyor. Müfettiş Arnold dizi boyunca gördüğü mavi karga ne anlama geliyor diye merak edenler için; Gamache’in geçmişinde bastıramadığı bir suçluluk ve pişmanlık var. Mavi karga, tam da bu noktada “vicdanın sesi” gibi sürekli karşısına çıkıyor. Onu bir tür uyarıcı veya hatırlatıcı olarak görmek mümkün. Quebec bölgesinde karga ve özellikle mavi karga, Yerli halkın kültüründe haberci ya da ruhani rehber olarak geçer. Gamache’in sık sık bu kuşla karşılaşması, sanki onun geçmişindeki karanlık bir gerçeği yüzeye çıkarmaya çalışan bir işaret. Dizide karga, cinayet soruşturmaları sırasında veya Gamache’in içsel hesaplaşma anlarında belirir. Yani hem köydeki gizemli ölümlerle hem de Gamache’in kendi kişisel travmasıyla sembolik bir bağ kurar. Dizi, yalnızca “haftalık bir polisiye vaka” değil; aynı zamanda Gamache’in kendi geçmişiyle hesaplaşmasının hikâyesi. Mavi karga, bu uzun vadeli hikâye akışında defalarca karşısına çıkarak “senin çözmen gereken daha derin şeyler var” mesajı verir.