A.C.A (@filmrehberi)

ATV'de Kim Milyoneri izliyordum. John Steinbeck'in klasik eseri olan Fareler ve İnsanlar ile ilgili soru sonrası filmi takibe aldım, iki gün sonra da izledim. "Being John Malkovich" filmi ile ünlenen "John Malkovich" ve Yeşil Yol -The Green Mile- filminden anımsayacağınız…devamı

filmrehberi 2 weeks ago

Lie to Me

Sam Baum

39 Gönderi

Bu kadar iyi bir diziyi bu kadar geç duymam gerçekten büyük kayıpmış. Üstelik gördüğüm kadarıyla pek fazla kişi de keşfedememiş bu diziyi. Rahatsız olduğum bir iki bölümü olsa da genel olarak büyük keyifle izledim. Dizinin merkezinde ukala, kibirli, zeki, sempatik,…devamı

filmrehberi 3 weeks ago

Kurtuluş Projesi

Phil Lord

88 Gönderi

İzlediğim en saçma uzay filmlerinden biriydi sanırım. Son dönemde bilim kurgu filmlerine karşı önyargımı biraz olsun kırmıştım ama bu filmle çoğu geri geldi. Gerçi filme bilim kurgu demek konusunda bile tereddüt ettim; bilimsel kavramlarla süslenmiş fantastik bir macera izliyormuşum hissine…devamıİzlediğim en saçma uzay filmlerinden biriydi sanırım. Son dönemde bilim kurgu filmlerine karşı önyargımı biraz olsun kırmıştım ama bu filmle çoğu geri geldi. Gerçi filme bilim kurgu demek konusunda bile tereddüt ettim; bilimsel kavramlarla süslenmiş fantastik bir macera izliyormuşum hissine kapıldığım çok fazla an oldu. Film, Güneş'in enerjisini tüketerek Dünya'daki yaşamı tehdit eden gizemli bir organizmaya karşı insanlığın son çare olarak başlattığı Hail Mary görevini anlatıyor. Ryan Gosling'in canlandırdığı Ryland Grace, hafızasını kaybetmiş halde bir uzay gemisinde uyanıyor ve geçmişini parça parça hatırladıkça neden orada olduğunu öğreniyoruz. Dünya'yı kurtarabilecek çözümü ararken başka bir yıldız sisteminden aynı amaçla gönderilmiş Rocky ile karşılaşıyor ve filmin asıl hikâyesi de bu noktada başlıyor. Rocky yaratıcı bir karakter, buna sözüm yok; fakat filme dair inandırıcılık problemimin büyük kısmı da onunla başlıyor. Görmüyor ama çevresini kusursuza yakın algılıyor, müthiş bir hafızası var, matematik ve mühendislik konusunda dâhi, insanlığın sahip olmadığı teknolojilere ve neredeyse mucizevi özelliklere sahip malzemelere sahip. Buna karşılık yıldızlararası yolculuk yapabilen uygarlığının radyasyon gibi bazı temel konularda şaşırtıcı derecede bilgisiz olduğunu görüyoruz. Üstelik birbirinden tamamen bağımsız evrimleşmiş iki canlının çok kısa sürede ortak bir dil geliştirip mühendislikten duygulara kadar rahatça iletişim kurmaya başlaması da benden biraz fazla hoşgörü bekledi. The Martian ile karşılaştırılması kaçınılmaz; sonuçta ikisinin de arkasında Andy Weir var. Fakat The Martian'daki problem çözme duygusu ve “bu gerçekten yaşanabilir” hissini burada bulamadım. Project Hail Mary daha büyük oynuyor ama büyüdükçe inandırıcılığını kaybediyor. Üstelik film inanılmaz uzun. Bir noktadan sonra “problem çıktı, çözüm bulundu, yeni problem çıktı” döngüsü yorucu hâle geliyor. Çok daha sıkı bir kurguyla daha etkili olabilirmiş. Hakkını teslim edelim; Ryan Gosling çok başarılı ve filmin büyük bölümünü sırtlıyor. Görsel efektler de son derece inandırıcı ve etkileyici. Bir de filmi izlemeden önce X'te Gosling için “Batı Demirkol” yazıldığını görmüştüm. Filmi izleyince bazı mimiklerinde Doğu Demirkol'a gerçekten ne kadar benzediğini fark ediyorsunuz. Bir kere görünce de geri dönüşü yok. :) Özetle teknik açıdan başarılı, oyunculuğu güçlü ama anlattığı hikâyeye beni ikna edemeyen ve gereğinden fazla uzatılmış bir film. The Martian'ın ayakları yere basan bilim kurgusunu bekleyen biri olarak benim için ciddi bir hayal kırıklığı oldu.

filmrehberi 1 month ago

Kardeşler Araştırma

Murat Kaman

13 Gönderi

İsmini de pek beğenmediğim bir film Kardeşler Araştırma. Filmde yer yer komik sayılabilecek anlar var ama ben buna tam anlamıyla bir komedi de diyemiyorum. Zaten filmin temel problemlerinden biri hangi tür olmak istediğine bir türlü karar verememesi. Doğu Demirkol'un şu…devamıİsmini de pek beğenmediğim bir film Kardeşler Araştırma. Filmde yer yer komik sayılabilecek anlar var ama ben buna tam anlamıyla bir komedi de diyemiyorum. Zaten filmin temel problemlerinden biri hangi tür olmak istediğine bir türlü karar verememesi. Doğu Demirkol'un şu sıralar dizisini de izliyorum, dördüncü sezondayım. Kendisiyle ilgili düşüncem pek değişmedi: Bana göre rol yapmaktan ziyade hemen her yapımda kendisinin farklı bir versiyonunu oynuyor. Jestleri, konuşması, tepkileri hep aynı; burada da farklı bir Doğu Demirkol göremedim. Kendine özgü gözlemlerini ve özellikle din üzerinden yaptığı ince esprileri zaman zaman seviyorum ama oyunculuk tarafında sürekli aynı temel karakter üzerinden ilerlemesi artık fazlasıyla göze batıyor. Benzer durum Eray Kaman için de geçerli. Onu en son tabii'deki Yüzde İki dizisinde Cem Gelinoğlu'yla birlikte izlemiştim; oradaki karakterini neredeyse olduğu gibi bu filme taşımışlar. Cem Gelinoğlu ise kendi yazdığı filmlerde çok daha başarılı bulduğum bir isim. Burada senaryonun kurbanı olmuş gibi. Güven Kıraç gibi bir isimden de daha fazlasını bekliyorsunuz ama ona da pek malzeme verilmemiş. Peki film ne anlatıyor derseniz; Orhan ve Erhan, insanların eşlerini ve sevgililerini takip ederek sadakat araştırması yapan bir çeşit özel dedektiflik şirketi işletiyorlar. Başlangıçta buradan bir karakter ve durum komedisi çıkacakmış gibi görünürken aldıkları bir iş onları casusluk, aksiyon ve uluslararası istihbarat hikâyesinin içine sürüklüyor. Sorun da tam burada başlıyor. Film absürt komedi mi, aksiyon-komedi mi, dedektiflik hikâyesi mi, casusluk filmi mi, yoksa iki kardeş üzerinden ilerleyen bir karakter komedisi mi olacağına karar veremiyor. Hikâyenin ölçeği büyüdükçe filmin daha eğlenceli olmasını bekliyorsunuz ama tam tersine komedi zayıflıyor. Sonuçta ne sağlam bir polisiye veya casusluk hikâyesi ne de güçlü bir komedi ortaya çıkıyor. Potansiyeli yüksek isimler bir araya gelince insanın beklentisi de ister istemez yükseliyor. Film iyi kötü kendini izletiyor, birkaç yerde güldürüyor da; ama 105 dakikayı taşıyacak hikâye ve espri gücü yok. Bir de filmi açıkça devamına göz kırparak bitirmişler. İlk filmde elindeki kadronun potansiyelini bile yeterince kullanamamışken ikinci filme bu kadar özgüvenle kapı bırakmaları ayrıca şaşırttı. :) Kısacası; kadro iyi, fikir fena değil, film izleniyor ama olmamış.

filmrehberi 1 month ago

Sil Baştan

Michel Gondry

333 Gönderi

Sonunda yıllardır listemde olan Sil Baştan "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"’ı izledim. Üstelik filmi listeme alma sebebim yıllar önce Leyla ile Mecnun’da yapılan o meşhur göndermeydi. Dizide Mecnun filmin adını söylemeye çalışıyor ama bir türlü beceremiyordu. “Eternal sunshine… eternal……devamıSonunda yıllardır listemde olan Sil Baştan "Eternal Sunshine of the Spotless Mind"’ı izledim. Üstelik filmi listeme alma sebebim yıllar önce Leyla ile Mecnun’da yapılan o meşhur göndermeydi. Dizide Mecnun filmin adını söylemeye çalışıyor ama bir türlü beceremiyordu. “Eternal sunshine… eternal… eternet… ederner…” Fakat itiraf edeyim, ilk izleyiş benim için pek parlak geçmedi. Film boyunca birkaç kez hikâyeden koptum, zaman çizgisi ve anılar arasında gidip gelirken kafam karıştı; üstüne bir de yarı uykulu izleyince finalde “İnsanlar bu filmi neden bu kadar övmüş?” diye kaldım. Sonradan üzerine düşününce filmin asıl meselesinin hikâyeyi takip etmekten çok daha güzel olduğunu fark ettim: Bir insanı hafızamızdan silebilseydik, gerçekten silmek ister miydik? Çünkü kötü hatıraları yok ederken onunla yaşadığımız güzel anları ve hatta o ilişki sayesinde dönüştüğümüz insanı da kaybetmiş olurduk. Joel’in Clementine’ı unutmaktan vazgeçip anılarının içinde onu saklamaya çalışması filmin benim için en anlamlı tarafı oldu. Burada Leyla ile Mecnun bağlantısı da başka bir anlam kazandı. Eternal Sunshine “Unutsak ve yeniden başlasak ne olur?” diye sorarken, Leyla ile Mecnun sanki “Unutamıyorsak yaşamaya nasıl devam ederiz?” diye soruyor. İkisinde de sevdiğin insan hayatından çıksa bile zihninden ve senden tamamen çıkmıyor. Filmin finalindeki düşünceyi de sevdim: Bir ilişkinin nasıl bitebileceğini, birbirinize hangi acıları yaşatabileceğinizi bilseniz bile yeniden sevmeyi seçer miydiniz? Galiba filmin söylediği şey şu: Bazı acılar, sevmiş olmanın bedelidir. Yine de ilk izleyişimde çok keyif aldığımı söyleyemem. Belki de yarı uykulu izlenebilecek en yanlış filmi seçtim. :) Ama başlangıçta “Bu film neden bu kadar abartılmış?” derken, üzerine düşündükçe neden bu kadar insanın hayatında özel bir yere sahip olduğunu biraz daha iyi anladım. Sanırım bir kez daha, bu kez gerçekten dikkatimi vererek izlemeyi hak ediyor.

filmrehberi 2 months ago

Öğretmenler Odası

Ilker Çatak

18 Gönderi

TRT 2'de denk gelip izlediğim Das Lehrerzimmer, okulda yaşanan basit bir hırsızlık olayını merkezine alıyor gibi görünse de aslında çok daha büyük meseleleri anlatıyor. Polonya kökenli öğretmen Carla Nowak'ın yeni göreve başladığı, "sıfır tolerans" anlayışının hâkim olduğu bir ilköğretim okulunda…devamıTRT 2'de denk gelip izlediğim Das Lehrerzimmer, okulda yaşanan basit bir hırsızlık olayını merkezine alıyor gibi görünse de aslında çok daha büyük meseleleri anlatıyor. Polonya kökenli öğretmen Carla Nowak'ın yeni göreve başladığı, "sıfır tolerans" anlayışının hâkim olduğu bir ilköğretim okulunda peş peşe yaşanan hırsızlıkların ardından, somut bir delil olmamasına rağmen Türk kökenli bir öğrencinin şüphe altında bırakılması, okulda giderek büyüyen bir güvensizlik ortamı oluşturuyor. Öğrencilerinin haklarını ve bireysel özgürlüklerini savunan idealist Carla, bu önyargılı yaklaşımı kabul etmeyerek olayı kendi imkânlarıyla araştırmaya karar veriyor. Bilerek ceketinin cebine bıraktığı cüzdandan para çalındığını gizli kamera kaydıyla tespit ettiğinde tek beklentisi çalınan paranın iade edilmesi ve belki de samimi bir özür. Ancak tam bu noktadan sonra olaylar kontrolden çıkıyor. Filmi bu kadar etkileyici yapan şey ise ortada klasik anlamda bir "kötü karakter" olmaması. Herkes kendi açısından haklı gerekçelere sahip. Kimse bilerek kötülük yapmıyor ama herkes kendi doğrusunu savunurken olaylar geri dönüşü olmayan bir noktaya sürükleniyor. Carla'nın gizli kamera kullanması bunun en güçlü örneği. Amacı, haksız yere suçlanan Türk öğrenciyi aklamak ve gerçeği ortaya çıkarmak. Fakat bunu yaparken etik sınırı aştığı anda, haklı olduğu zemini de kaybetmeye başlıyor. Film tam burada seyirciyi şu soruyla baş başa bırakıyor: Doğru bir amaç, yanlış bir yöntemi meşru kılar mı? Bence filmin en büyük başarısı da bu. Bir süre sonra Ms. Kuhn'un parayı gerçekten çalıp çalmadığı bile önemini yitiriyor. Olay büyüdükçe okul gazetesi devreye giriyor, veliler taraf oluyor, öğrenciler kendi kamplarını oluşturuyor ve herkes gerçeği aramak yerine kendi haklılığını savunmaya başlıyor. Hakikat geri planda kalırken algılar ve güç mücadeleleri öne çıkıyor. Film boyunca okulun aslında toplumun küçük bir modeli olduğunu hissediyorsunuz. Adalet, önyargılar, bürokrasi, ifade özgürlüğü, linç kültürü ve güven duygusunun nasıl kolayca yıkılabildiği son derece doğal ama bir o kadar da rahatsız edici bir şekilde işlenmiş. Final geldiğinde ise elinizde kesin cevaplardan çok, zihninizi kurcalayan sorular kalıyor. Puanım 7,5/10. Sadece bir okul draması değil; modern toplumda adaletin, etiğin ve insan ilişkilerinin ne kadar kırılgan olduğunu gösteren, üzerine uzun süre düşündüren çok güçlü bir film.

filmrehberi 2 months ago

Minyonlar ve Canavarlar

Pierre Coffin

6 Gönderi

Filmi ailece Üsküdar Nev Sinema'da izledik. Minyonlar evreninin vazgeçilmez unsuru olan o sakar, sevimli ve başlarını her fırsatta belaya sokmayı başaran sarı kahramanlarımız, bu kez kendilerini gizemli ama bir o kadar da komik canavarların dünyasında buluyor. İster istemez gelişen bu…devamı

filmrehberi 2 months ago

Uzak

Nuri Bilge Ceylan

43 Gönderi

Temmuz sıcağında, aradan yaklaşık çeyrek asır geçtikten sonra Uzak'ı izlemek bana yalnızca çok iyi bir film değil, aynı zamanda güçlü bir İstanbul nostaljisi de yaşattı. Kar altındaki sokaklar, sisli vapurlar, henüz bugünkü dönüşümünü yaşamamış mahalleler... Nuri Bilge Ceylan, farkında olmadan…devamıTemmuz sıcağında, aradan yaklaşık çeyrek asır geçtikten sonra Uzak'ı izlemek bana yalnızca çok iyi bir film değil, aynı zamanda güçlü bir İstanbul nostaljisi de yaşattı. Kar altındaki sokaklar, sisli vapurlar, henüz bugünkü dönüşümünü yaşamamış mahalleler... Nuri Bilge Ceylan, farkında olmadan 2000'lerin başındaki İstanbul'un da görsel hafızasını kayda geçirmiş. Film, adının hakkını vererek modern insanın giderek artan yalnızlığını, yabancılaşmasını ve iletişimsizliğini anlatıyor. Taşradan büyük umutlarla İstanbul'a gelen Yusuf ile, o umutları yıllar önce tüketmiş reklam fotoğrafçısı Mahmut'un yolları aynı evde kesişiyor. Biri geleceği arıyor, diğeri geçmişte kaybettiği ideallerinin gölgesinde yaşıyor. Aynı çatıyı paylaşmalarına rağmen aralarındaki mesafe hiç kapanmıyor. Kışın soğuğu yalnızca İstanbul'u değil, iki insanın birbirine ulaşma ihtimalini de donduruyor. Nuri Bilge Ceylan'ın filmlerini izlerken kendimi hep karakterlerin hayatlarının içinde görünmez bir göz gibi hissediyorum. Sanki bir film izlemiyor, o insanların evlerine, sokaklarına ve sessizliklerine misafir oluyorum. Büyük olaylar yaşanmıyor; hayat, bütün sıradanlığıyla akıp gidiyor. Belki de bu yüzden bu filmler bu kadar gerçek hissettiriyor. Filmin en unutulmaz sahnelerinden biri ise Mahmut'un, Yusuf yanındayken Andrei Tarkovski'nin Stalker filmini açması, Yusuf odasına geçer geçmez kanalı değiştirip erotik bir filme dönmesi. Tek bir diyalog bile kurmadan, insanın olmak istediği kişiyle gerçekte olduğu kişi arasındaki uçurumu anlatan, sinema tarihinin en dürüst anlarından biri. Film bittikten sonra öğrendiğim bazı bilgiler de filmi benim gözümde daha anlamlı hâle getirdi. Yusuf karakterini canlandıran Mehmet Emin Toprak, Nuri Bilge Ceylan'ın öz yeğeniydi ve profesyonel bir oyuncu değildi. Çekimlerden kısa süre sonra, henüz 28 yaşındayken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetti. Film Cannes Film Festivali'nde büyük ilgi gördü ve Muzaffer Özdemir ile Mehmet Emin Toprak birlikte En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazandılar. Emin Toprak, bu ödülü ölümünden sonra alan ender oyunculardan biri olarak sinema tarihine geçti. Bu bilgiyi öğrendikten sonra filmin son sahnesi insana çok daha hüzünlü geliyor. Bir diğer dikkat çekici ayrıntı ise filmin neredeyse tamamen Nuri Bilge Ceylan'ın kendi imkânlarıyla çekilmiş olması. Mahmut'un yaşadığı ev yönetmenin kendi evi, kullandığı otomobil kendi otomobiliydi. Küçük bir ekiple, büyük prodüksiyonlara ihtiyaç duymadan böylesine güçlü bir atmosfer kurabilmesi, filmin samimiyetini daha da artırıyor. Son sahnede Mahmut'un limanda tek başına oturup denize bakışı uzun süre akıldan çıkmıyor. Yusuf gitmiştir ama Mahmut'un hayatında aslında hiçbir şey değişmemiştir. Film, insanın bazen en büyük uzaklığının başka insanlara değil, kendi ideallerine, hayallerine ve en sonunda kendisine olduğunu hissettirerek sona eriyor. Uzak, yalnızlığı, yabancılaşmayı, iletişimsizliği ve zamanla insanın kendi hayallerinden uzaklaşmasını anlatan çok güçlü bir film. Bitirdiğinizde size büyük cevaplar vermiyor; yalnızca uzun süre zihninizde yaşamaya devam eden sessiz sorular bırakıyor.

filmrehberi 2 months ago

Mayıs Sıkıntısı

Nuri Bilge Ceylan

25 Gönderi

Nuri Bilge Ceylan filmografisinde ilerledikçe insan bir şeyi daha iyi fark ediyor. Aslında aynı coğrafyaya, aynı insanlara ve aynı meselelere farklı pencerelerden tekrar tekrar dönüyor. Mayıs Sıkıntısı da bunun en samimi örneklerinden biri. Film, NBC'nin çocukluğunun geçtiği Çanakkale'nin Yenice ilçesinde…devamıNuri Bilge Ceylan filmografisinde ilerledikçe insan bir şeyi daha iyi fark ediyor. Aslında aynı coğrafyaya, aynı insanlara ve aynı meselelere farklı pencerelerden tekrar tekrar dönüyor. Mayıs Sıkıntısı da bunun en samimi örneklerinden biri. Film, NBC'nin çocukluğunun geçtiği Çanakkale'nin Yenice ilçesinde çekilmiş. Daha da ilginci; ekranda izlediğimiz anne ve baba aslında kendi anne ve babası. Başroldeki yaşlı çift profesyonel oyuncular değil, Mehmet Emin ve Fatma Ceylan. Saffet karakterini canlandıran ise kuzeni Mehmet Emin Toprak. Ne yazık ki Toprak, birkaç yıl sonra henüz 28 yaşındayken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetti. Babası Mehmet Emin Ceylan 2012 yılında, annesi Fatma Ceylan ise 2023 yılında vefat etti. Film bugün izlenince, adeta aile albümüne dönüştüğünü daha iyi hissediyorsunuz. Filmin öyle klasik anlamda bir hikâyesi yok. Büyük çatışmalar, sürprizler ya da seyirciyi koltuğa çivileyecek olaylar beklemeyin. Burada hayat olduğu gibi akıyor. Bir tarafta devletin kadastro çalışmaları yüzünden yıllardır emek verdiği ağaçlarını kaybetmek istemeyen baba... Diğer tarafta filmini çekmeye çalışan Muzaffer... Sanat üretmeye çalışırken farkında olmadan en yakınlarını bile bir filmin parçası haline getiren bir yönetmen... Kasabadan kurtulup İstanbul'a gitmenin hayalini kuran Saffet... Ve cebindeki yumurtayı kırmadan günlerce taşıyabilirse müzikli saat kazanacağına inanan küçük Ali... Aslında herkes kendi derdinde. Kimse büyük laflar etmiyor. Kimse hayatı çözmeye çalışmıyor. Belki de filmin en güçlü tarafı tam olarak bu. Nuri Bilge Ceylan'ın sinemasını sevmeyenlerin en büyük eleştirisi "hiçbir şey olmuyor" cümlesidir. Sevenler ise tam tersini söyler: "Hayatın kendisi oluyor." Ben ikinci gruba daha yakınım. Film boyunca doğanın sesini, rüzgârı, yaprakları, uzun sessizlikleri izliyorsunuz. Diyaloglardan çok bakışlar konuşuyor. Kamera da sanki bir yönetmenin kamerası değil de o köyün sessiz bir sakini gibi insanları uzaktan gözlemliyor. Bu filmi izleyecekseniz acele etmeyin. Telefon elinizdeyken, bir yandan sosyal medyada dolaşırken izlenecek bir film değil. Kendinizi iki saatliğine Yenice'nin ağır akan zamanına bırakmanız gerekiyor. Bittiğinde size büyük cevaplar vermeyecek. Ama çocukluğunuzu, anne babanızı, memleketinizi, küçük hayallerinizi ve zamanın ne kadar sessiz geçtiğini düşündürecek. Bence Mayıs Sıkıntısı, sadece bir film değil; Nuri Bilge Ceylan'ın ailesine, çocukluğuna ve doğup büyüdüğü coğrafyaya bıraktığı en içten hatıralardan biri. Bugün anne ve babasının artık hayatta olmadığını bilerek izlemek ise filme bambaşka bir duygu katıyor.

filmrehberi 2 months ago

Love Reset

Da-Jung Nam

14 Gönderi

Hafızanın Silindiği Yerde Aşk Yeniden Başlar mı? Film, evliliklerinin son demlerine gelmiş, birbirini tüketmiş ve boşanma aşamasına geçmiş bir çiftin hikayesini odağına alıyor. Ancak tam da yollarını tamamen ayırmak üzereyken geçirdikleri o trajikomik kaza, her şeyi sıfırlıyor: Hafızalarını kaybediyorlar. Doktorların…devamıHafızanın Silindiği Yerde Aşk Yeniden Başlar mı? Film, evliliklerinin son demlerine gelmiş, birbirini tüketmiş ve boşanma aşamasına geçmiş bir çiftin hikayesini odağına alıyor. Ancak tam da yollarını tamamen ayırmak üzereyken geçirdikleri o trajikomik kaza, her şeyi sıfırlıyor: Hafızalarını kaybediyorlar. Doktorların tavsiyesiyle anılarını daha hızlı geri kazanmak adına aynı evde, yani aslında savaştıkları o cephede tekrar birlikte yaşamak zorunda kalıyorlar. İşte hikayenin asıl büyüleyici ve ironik kısmı da burada başlıyor. Normal şartlarda aynı evde kalsalar muhtemelen birbirlerinin gözünü oyacak olan bu çift, hafızaları silinince geçmişin tüm bagajından da kurtuluyor. Ortada ne yılların biriktirdiği önyargılar var, ne o tanıdık nefret, ne de bitmek bilmeyen kin duygusu... Birbirlerine karşı tamamen savunmasız ve temiz bir sayfayla yaklaşıyorlar. Bu süreçte izleyiciye şu sorgulatılıyor: "Biz aslında karşımızdaki insanı mı sevmiyoruz, yoksa zamanla onun üzerine yüklediğimiz hayal kırıklıklarını mı?" Çiftimiz birbirini hoş görmeye başladıkça, geçmişte nefrete ve kırgınlığa dönüşmüş o kör düğümler gevşiyor. Farkında olmadan, yıllar önce birbirlerine ilk aşık oldukları o büyülü anları, o saf duyguları yeniden inşa etmeye başlıyorlar. Hafızanın yokluğu, kalbin yeniden canlanmasına vesile oluyor. Tabii ki bir Kore yapımı izlediğimizi bize hatırlatan o meşhur detay yine gecikmiyor. Kore sinema ve dizi sektöründe yazılmamış bir kural vardır: Eğer bir çift kaza yapacaksa, o kazaya mutlaka bir kamyon sebebiyet vermelidir! Korelilerin kamyon çarptırmadan, sadece iki binek aracın birbirine sürtmesiyle ya da normal bir fren patlamasıyla kaza yapabildiğini henüz gören olmadı. Sektörün adeta resmi sponsoru haline gelen o gizemli kamyon, bu filmde de kaderin iplerini eline alıyor ve çiftimizi trajik ama bir o kadar da romantik bir sıfırlanma evresine sokuyor. Özetle; Film, izleyiciye hem bolca kahkaha vaat eden Kore usulü absürt klişeleri sunuyor hem de "İlişkileri bitiren şey sevginin tükenmesi mi, yoksa kırgınlıkların sevgiyi gölgelemesi mi?" sorusunu naif bir dille tartışmaya açıyor. Kamyonlu ya da kamyonuz; aşkın hafızasının, beynin hafızasından daha güçlü olduğunu görmek kesinlikle keyifli.