Acımı duymadan acıttın kalbimi Söyleyecek söz bırakmadın Bilmedin nasıl öldürdüğünü Son iyi niyetlerimi acımasızca Şimdi nasıl doğarım küllerimden Böyle uzağa düşmüşken kendimden.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Kalbim Bu kaçıncı parçalanışın Bir yanlış uğruna Solup gidiyorsun Oysa sen henüz Çiçek açmış değilsin Üzerinden yağmurlar eksik olmuyor Sonsuz bir sıtma halinde tir tir titriyorsun Ne yazık ki seni gölgeden ibaret sanıyorlar.
İçimde büyümeyen bir çocuktun Semaya baktım sen diye Her seferinde içime doldu Güneş, bulutlar, yıldızlar ve ay Hepsinde senden bir parça buldum Yazdım ismini üzerlerine sayısızca.
Hüznün bir mevsimi yok Ama nedendir bilmiyorum İçim hep bir sonbahar sonrası Soğudukça soğuyor ruhum Kurduğum köprüler birer birer Çöküyor sızım sızım sızlatıyor Ruhumun en onulmaz yerlerini.
Bulamam artık Kayboldu ruhum Bilmem hangi taşın altında kaldı Epey uzakmışım kendime Hiç tutamamışım ellerimden.
Tüm telaşlarımı toplayıp gitmek istiyorum Bir başka ben ile karşılaşacağım diyarlar düşlüyorum Ruhumu daha da sızlatacak ayrılıklar düşürüyorum Kalbimin ıssızda kalmış yerlerine Böylece daha çok hissediyor Daha çok sarılıyorum hayata Çünkü ben acı olmadan Yaşamak bilmiyorum.
Bir kabul etmesi zor daha Yalnız ölmek ihtimali Yalnız ölmek derken Hiç kimseye sesini duyuramadan Bir an olsun anlaşıldığını Sevildiğini hissedemeden Sonsuzluğa düşmek Belki de yaşamak Bunların imkansızlığına rağmen Umut etmekten başka çarenin olmamasıdır.
Susuyorsun Sustukça büyüyorsun içimde Gitsem mi kalsam mı Diye sorarken kendime En iyisi gitmek diyor içimdeki Susmak bilmeyen o ses Felaketler üstüne felaketler Yüklüyor sızısı tükenmez ruhuma Dayanamıyorum desem anlaşılmaz Ki öyle bir telaşım yok ki gibi bir yalana Düşürüyorum…devamı
Yaralarım büyüyor tükettiğim yıllarca Kaybetmekten korkuyorum hala Hiçbir şeyim olmadığını İddia ettiğim halde Fakat bu körlük Geçmek bilmiyor Çektikçe çekiyor kendine Koca bir kara deliğin esiriyim gibi.
Gereksizce düştüğüm karamsarlık çukurlarından Yine kendi kendime çıkıyorum Ki bu bana ayrı bir güç veriyor Düşmekten bıkmamak Kendi içinde epey yorucu Fakat yaşamak böyle gerektiyor galiba Bazı anlar bitsin diyorum Ardından düştüğümü farkedip Hemen tutunacak çer çöp arıyorum Hiçbir şey…devamı