Son mudur bu Yoksa yeni bir başlangıç mı Tükettikçe habersizce anları Anlamını yitiriyor yarınlar da Ne çekilmez şu tekdüzelik Aynı suda boğulup duruyorum Yeniden uyanıyorum yenildiğim yerde Bitmesini diliyorum Sonra pişman olup Sen bilirsin diyorum Bitmesi gereken yerde bitecek Başka…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
İçinden çıkılmaz hallerde kaybolup duruyorum Yeni yollar kurduğumu zannederken Yeni tuzaklar kurduğumdan habersiz Tüketiyorum umutlarımı.
Güneş yerine hüzün doğuyor pencereme her sabah Siyah beyaz yaşıyorum artık her günü Akşama doğru iyice körleşiyorum Kendime yaklaştıkça Tüm anlamları tüketiyorum Boş bir sayfaya dönüyor hayatım Defalarca karalanıp defalarca silinmiş.
Yollar kuruyorum ağır ağır Geç kalınmış ve biraz da ötelenmiş Yine de pek umursamıyorum İyikilere sarılıyorum artık Keşkeler hiçbir yere götürmüyor Nasıllar, niçinler, nedenler Tüm bu sorular Cevaplanmasa da olur Önemli olan kaybettiğini Yani kendini bulmak.
Bir son getiremiyorum Elimde değil işte Yaşamak her an üzerime geliyor Ne çabuk kanıyorum her sözüne Sonra söz veriyorum yine Yarın sabah yine burada görüşürüz diye.
Suskunluğum dökülüyor gecenin karanlığına Duvarlar aldırış etmiyor bitimsiz yalnızlığıma Gün gelecek endişesi uzaklaşıyor yarınlara Erken saatler uzanıyor geçmişle gelecek arasına Bir daha geri dönüş olmuyor hülyalara Dönüp duruyorum dünya dolanıyor Tüm ağırlığıyla boynuma Nefesim kesiliyor Sonra özlüyorum Telaşlarımı.
Yol yorgunu umutlarımı selamlıyorum Bir bir yerleşiyorlar zihnimin derinliklerine Yollar geliyor ve de çıkmaz sokaklar Ardı arkası kesilmiyor yaşamanın Durup dinlenmek boşa Her an düşebilirim sonsuzluğa.
Boşuna değildir bunca uykusuz saatler Gün sarılıyor boynuma nefesim kesiliyor Sonra gün batımına doğru güneşle birlikte Dönüyorum esir düştüğüm kendime Sorular soruyorum bitmez tükenmez Çoğu cevapsız kalıyor ve düşüyorum Tekrar tekrar yaşamın ellerine.
Bir kez daha merhaba diyorum Ve gökyüzü sessizliğini koruyor Ne bir kuş var ne de bir bulut parçası Sonsuz bir mavilikten ötesi yok Bitti demenin tam vaktidir öyleyse.
Yanılgılarım yenilgilerime dönüşüyor Zamanla öğreniyorum her şeyden ders çıkarmayı Sonra kendimi yenilmez ilan ediyorum böylece Kendimi yeni yalanlara inandırıyorum Yaşamak aptallaşmaktır belki de.