O günler belki de hiç gelmeyecek Hep umut ettiğimizle kalacağız Yine de karamsar olmamalı Her şeye rağmen küçük de olsa Yüzümüzü güldüren İçimizi ısıtan şeyler olacak Büyük hayallere kapılıp Önemini kavrayamadığız onca şey var ki.
Bitmedi oyun Duvarlar örülüyor durmadan Çarpıyorum durmadan Ruhumla, bedenimle Kırılıyor, kanıyorum Unutuyorum kaybettiklerimi Üzerimde bıkkın bir uyuşuklukla Her günü aynı şekilde karşılıyorum Birçok şey için çok geç olmasına rağmen Tükenmiyor zamanım.
Bir ağacın yaşlı gövdesine yaslanıp Sayfalarca kitap okumak Ağaca ihanet olmaz mı Ya da mutluluk kaynağı olur Yeni başlangıçlara gebe olduğunu hatırlatmak.
Kendime iyi bir çıkış yolu arıyorum Aradıkça kayboluyorum İçimde uslanmaz bir çocuk Kayboldukça daha fazla koş diyor Bulmaktan vazgeçtim Kaybolmak istiyorum Kendimde.
Yalnız yürüyorum her yere Kimsenin bana eşlik etmesine tahammülüm yok Uzun zaman önce seçtim bu yolu Belki biraz kendini beğenmişlikten Biraz da yaşama dair tüm heveslerin yok oluşundan Üşümek daha evla geldi tek başıma.
Hislerim körleşiyor İlerisi için tüm hayalleri tükettim Uyanmak için yeni umutlara sarılmaya çalışıyorum Uzun saatler boyunca arıyorum kaybettiklerimi Epey dağılmışım tükenen zamanla birlikte Toparlamam gereken onca şey varken Yorgunluğuma yenik düşüyorum Yeniden.
Bazen unutuyorum asıl sonsuzluğu Gömüldükçe gömülüyorum kederime Tüm aydınlıklara kör oluyorum Sanki bir daha hiç güneş doğmayacak Ay geceyi bir daha hiç aydınlatmayacakmış gibi...
Yanlış zamanda büyüdüm Daha fazla emeklemem gerekiyordu Dizlerim daha çok kanamalı Yürümek için daha çok düşmeliydim Yine de geriye bakmaktan yoruldum İlerlermek istiyorum sonunu düşünmeden Bir adım dahi olsa kendimden uzaklaşmak Yetecek yaşamak için nedenler bulmama.