Ay yine penceremde Sessiz selamını veriyor Bir hüzme aydınlık düşürüyor Umutsuz düştüğüm zamanlara Kalkıp gitsem diyorum uzaklara Yoruldum, yoruldum diyememekten.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Her sabah aynı saatte düşüyorum hayata Ellerim dizlerim hep aynı yerden kanıyor Uyuşuk bedenim artık hissetmiyor acıyı Gülümsüyorum sürekli aklım gökyüzünde Ulaşmak istediğim her şey o engin mavilikte.
İnatla yanlış yöne doğru ilerliyorum İçim olabildiğince uzaklaşmak istiyor Nasıl bir lanet bu anlayamıyorum Nereye gitsem aynı karanlığa gömülüyorum.
Bir gün her şey geride kalmış olacak Bunu düşünerek dalıyorum son kez geçmişe Kimi bulup çıkarsam karşıma Ve avaz avaz haykırsam Nefretimi.
Şimdi bir gülüşe takılıp düşebilirim Çaresizliğimi kelimelere dökemem Alfabeyi baştan sona bilmem İmla kurallarına aykırı hareket ederim Kural tanımaz olduğumdan değil Büsbütün cahil olduğumdan Ulaşamam bir türlü mutluluğa.
Hayallerin sonuna geldik Bir düş ne kadar uzun sürebilir ki zaten Düşlerde sevdim yine düşlerde kaybettim Yaşamın tüm ihtimallerini.
Boşa çabalıyorum Hiç iyileşmeyecek bu yaralar Sadece görmezden gelerek Derinlere gömeceğim Nefessiz kalana dek Ve çırpınarak devam edeceğim Yaşam denen bu girdaba.
Kaç yarınım kaldı bilmiyorum Ben yine de hâlâ uyuyorum Daha güzel rüyalara dalmak Ve belki de hiç uyanmamayı umarak.
Yorgun gülüşlerin ardında saklı gerçek yüzüm İyi niyetlerimin son damlasını kim tüketti bilmiyorum Şimdi yalnız ve iyi olma çabası içerisinde Ömrümün sonunu nasıl getiririm diye düşünüyorum Kendimle olan savaşımı kaybetmeden.
Kaybediyorum Korkularım büyüdükçe Zamanın telaşı sarıyor dört bir yanımı Boşa yaşanmış bir ömrün yasını tutma zamanı şimdi Ağlamak hiçbir çare getirmiyor Sesim kendimden başkasına da gitmiyor Uykulara sarılıp ömrümü tüketiyorum Hülyalarda.