Kaybedecek bir yol da kalmadı Kırılmaya gebe hayaller de kurmuyorum Güne başlamak için gözlerimi açmıyorum Baştan sona her anım zifiriden beter Bütün mevsimleri tükettim Artık ne üşüyorum ne de yaprak döküyorum Sade bir bekleyişe gömülüyorum Sanki bin yıldır aynı duraktayım.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Mutlusun Sadece hüzün düşmüş Yürüdüğün kaldırımlara Alıp çöpe atayım derken Bulaşmış ruhunun en onmaz yerine Bir türlü söküp atamamışsın Bir kedi gibi alıp sahiplenmişsin Sarıp sarmalamışsın üşümesin diye Ama o kanattıkça kanatmış ruhunu Farkına bile varamamışsın.
İçinden çıkılmaz hallerdeyim Çoğu zaman dipsiz sulara çekiliyorum Korkum büyüdükçe büyüyor Sarılıyorum geleceğin belirsizliğine Bir süre daha yüzeyde kalıyor Ciğerimi olabildiğince umutla dolduruyorum Biliyorum ki bir gün bırakacağım her şeyi Karanlığın sahte huzuruna teslim olacağım Ve kimse bilmeyecek nedenleri Geride…devamı
Bir gün daha bitti Geriye ne kaldı peki Bir adım dahi ilerleme yok Nasıl bir karamsarlıksa Söküp atamıyorum bir türlü Çözülmesi öyle zor ki bazı problemler Üzerine düşündükçe imkansızlaşıyor İmkansızlaştıkça da içine çekiyor Belki de öylece bırakmalı ama O da…devamı
Düş yaraları alıyorum Ruhumdan sızıyor birkaç damla hüzün Ufuk çizgisine doğru yol alıyorum Her adımım ayrı bir karanlığa sürüklüyor İçimde bir yanda güneşler doğuyor Bir yanda güneşler soluyor Yeniliyorum zamana Zihnime söz geçiremiyor Susturamıyorum bir türlü Sorular soruyor Cevaplar buluyorum…devamı
Yarın çok yakın gibi geliyor Oysa kim bilir kaç kişinin Elinde bir yarını olmayacak Belki de onlardan biri benim O yüzden mutlu uyuyup Şükürle uyanmalıyım Neden bir ceza gibi yaşıyorum Bana verilen her saniyeyi Kendime böyle zehir ediyorum Bilmiyorum ama…devamı
Yorgunum Sıralı yalnızlıklarıma yeniliyorum anbean Birkaç damla gözyaşı dökülüyor gözlerimden Döküldükçe nefes alıyorum Ömrüme birkaç dakika daha ekleniyor sanki Her saniye sökülüyor içimden paslar Güzel ihtimalleri sıralıyorum zihnimde Bir süreliğine kötü nedir bilmek istemiyorum Ara vermek istiyorum telaşlarıma Sadece gülümsemek…devamı
Kapanmayı bilmeyen yaralarımın Uyanma saatlerindeyim Ki bedenim uykuya Ruhum huzura aç Düşünüyorum Nasıl çıkarım bu hayatta en az hasarla diye Bazı cevaplar buluyorum sonra Üstünü karalayıp unutmaya çalışıyorum Artık biriktirecek anılarım da yok Yavaş yavaş yok oluyorum En başta hayallerimi…devamı
Ve kayboldum Ne aradığımı bulabildim Ne evimin yolunu Kendimden de Epey uzağa düştüm Çokça yenildim Çokça kan kaybettim Bir türlü ölemedim Anladım ki Ölmek de kolay değil En az yaşamak kadar Zor.
Delirdim Hem de defalarca Cinnetler geçirdim Duvarları yumrukladım Ellerimden önce kalbim parçalandı Uyudum sayısızca geçti sandım Sadece hissizleşmişim bir süreliğine Bilmiyordum.