Şimdi bahar geldi İçimde gökgürültüsü Dinmek bilmeyen yağmurlar Sel olup biriken endişeler Sevmeler, saymalar, saygılar Onca karşılıksız selamlar Gün boyu devam eden Boşluğa sarılmalar Tükendim demek istiyorum Ne yazık ki herkes eksik Hatta kimseyle karşılaşmıyorum Koca şehirde kendimden başkasına.
Kendimi kendime hapsettim Vazgeçtim anlatmaktan Yorgunluğum yine de geçmedi Gömdükçe sızımı içime Daha da kanadı yaralarım Nefesim bir mumu bile söndürmeye yetmiyor artık Gülümseyerek gitmek istiyorum Ardımda gözyaşı bırakmadan Yerim huzurla dolsun Acı ile değil.
Sen yine halimi sor İyiyim der geçerim Uzun uzun anlatacak değilim Yokluğunun bende doğurduğu sonuçları Hem iyi geldi yokluğun Kendimden başkasına sarılmamam gerektiğini öğrendim.
Düşünüyorum istemeden bu saatlerde Ne düşündüğümü umursamadan Sadece içinde kaybolduğum koca bir karanlık Nefes almayı bile unutuyorum bazen Ölüyorum her saniye Yeniden yaşamak için Her seferinde biraz daha uzaklaşıyorum Kendimden.
Yenilmek korkusuyla aklımı kaybediyorum Hayatla berabere kalmaktan yoruldum Her zaman bir adım geride olmaktan yoruldum Ve daha bir sürü yorgunluklarım var Sanki hiç geçmeyeceklermiş gibi Günden güne üzerime yıkılıyorlar.
Biraz iyi gibiyim Yorgun bir halde Uzanmış tavan ile yüzleşirken Kendime sorduğum sorulara Birer birer cevap arıyorum Ve biliyorum Yarına ne sorduğum sorular Ne de verdiğim cevaplar kalacak Hepsi yeni gün ile silinip Tekrar yenilenecek bu saatlerde.