Tükenmeyen bir ıssızlık Kim gelse hoşgeldin demeye korkuyorum Çünkü biliyorum fazla uzun sürmeyecek Yine kendime yenileceğim Uzun uzun anlatmak varken Yine uzun uzun susacağım Anlaşılmaz hallerde boğulup Yine derinlerde kaybedeceğim Kendimi.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Sevebilirim belki Ama korkuyorum biliyor musun Bir görsen içimdeki cehennemi Sende korkarsın benden İçimde onlarca atılmamış küfür Onlarca saklı öfke Ve derinlerce yaralar var Hem ben yaşamıyorum ki Ölüme tutunarak uyuyor Ve yine ona tutunarak uyanıyorum.
Eksik kalıyor her sözüm Nasıl anlatsam bilmiyorum Kalem tutmayan ellerim Dönmeyen dilim ile Koca bir çukurda Bekliyorum Yağmur sularında boğulmayı.
Yolda mıyım Çıkmazda mıyım Ayırt edemiyorum artık Tek bildiğim Umudum Yitiyor.
Olsun artık Gün ile birlikte İçimde aydınlansın Geceyi gündüze taşımaktan Gülümsemelerimin sömürülmesinden Emeklerimin boşa gitmesindem Umutlarımı tüketip tüketip Yeniden tazelemekten Yoruldum.
Dertlerimi denizle boğmak istedim Yine yenildim yenilmeze Hayat denen koca telaşa Gelir deyipte gelmezlere Olur deyip olmazlara.
Epey eksik kalıyor demelerim Oysa ne çok şey söylüyorum Duymak isteseydiler Fazlasını duyardılar.
Şimdi bahar geldi İçimde gökgürültüsü Dinmek bilmeyen yağmurlar Sel olup biriken endişeler Sevmeler, saymalar, saygılar Onca karşılıksız selamlar Gün boyu devam eden Boşluğa sarılmalar Tükendim demek istiyorum Ne yazık ki herkes eksik Hatta kimseyle karşılaşmıyorum Koca şehirde kendimden başkasına.
Kendimi kendime hapsettim Vazgeçtim anlatmaktan Yorgunluğum yine de geçmedi Gömdükçe sızımı içime Daha da kanadı yaralarım Nefesim bir mumu bile söndürmeye yetmiyor artık Gülümseyerek gitmek istiyorum Ardımda gözyaşı bırakmadan Yerim huzurla dolsun Acı ile değil.
Ben geldim Sen yoktun Sensiz odalarda uyandım Güneşsiz, soğuk ve karanlık günlere