Sen yine halimi sor İyiyim der geçerim Uzun uzun anlatacak değilim Yokluğunun bende doğurduğu sonuçları Hem iyi geldi yokluğun Kendimden başkasına sarılmamam gerektiğini öğrendim.
Düşünüyorum istemeden bu saatlerde Ne düşündüğümü umursamadan Sadece içinde kaybolduğum koca bir karanlık Nefes almayı bile unutuyorum bazen Ölüyorum her saniye Yeniden yaşamak için Her seferinde biraz daha uzaklaşıyorum Kendimden.
Yenilmek korkusuyla aklımı kaybediyorum Hayatla berabere kalmaktan yoruldum Her zaman bir adım geride olmaktan yoruldum Ve daha bir sürü yorgunluklarım var Sanki hiç geçmeyeceklermiş gibi Günden güne üzerime yıkılıyorlar.
Biraz iyi gibiyim Yorgun bir halde Uzanmış tavan ile yüzleşirken Kendime sorduğum sorulara Birer birer cevap arıyorum Ve biliyorum Yarına ne sorduğum sorular Ne de verdiğim cevaplar kalacak Hepsi yeni gün ile silinip Tekrar yenilenecek bu saatlerde.
Geliyorum Korkma fazla kalmayacağım Belki haber bile vermem şehrine geldiğimi Varlığımın bir önemi kalmamıştır senin için Yine de merak ediyorum neler diyeceğini Belki düşündüğüm gibi değildir Bir anlıkta olsa görmek istersin beni Ama dedim ya fazla kalmayacağım.
Uyumak bir nevi unutmak oluyor Yeni gün ile birlikte yeni endişeler topluyorum Sonra gün geceye dönünce eski yeni ne varsa Yüklenip geliyorum ev denen hapishaneme.
Yalnızlığımı çekilmez boyutlara getirmiş olsam da Ortada sarılacak bir yılanım yok Yaşam ne kadar çekilmez olsa bile Boğulmak ve daha çok boğulmak istiyorum Ölüm hep aklımda Bu yüzden yaşıyorum.
Ne karanlık bir gece Bütün olmazlar zihnimde Kovsam da gitmiyorlar Koca koca yenilgiler çoğaltıyorum Öyle çok korkuyorum ki Ölüm bile tatlı gelmeye başlıyor.