Ne çok korktuğum şey var Benim bile bilmediğim Ya da kendimden sakladığım Zamanla hepsi birer birer Çıkıyor ortaya Anlıyorum ki zaman epey geçmiş Belki de tükenmiş-im Bilmiyorum.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Nasıl da gülüyorum aptallığıma Kendimden başkasına kızamıyorum Duvarları yumrukluyor sanıyorum ama Kırılan benim kolum kanadım.
Nasıl da sevindim Bilmeden Meğerse gerçekten Bilmemek Mutlulukmuş Yeni anladım.
Zamanın değerini kaybediyorum Oysa kendi değerimi kaybedeli çok oldu Hangisi daha değerli diye düşünüyorum Sonra kendi cevabıma gülüyorum.
Yine ruhum acıyor Hoşuma gidiyor garip şekilde Ağlamak istiyorum ama Gözyaşlarım bile küs bana Oysa bahardı gelen Yenilmeyi ummazdım Böyle bir zamanda.
Sadece iyi olmaya çalıştım Bunun sonucunda ne mi oldu İnsanlardan nefret ettim.
Olmuyor işte Ne dün geride kalıyor Ne de gelecek umut vaad ediyor Sonu olmayan bir karanlık ömrüm sanki.
Bir zamanlar aptalca sevmiştim Bir zaman sonra sevmenin zaten pek akıllıca bir şey olmadığını anladım Ve nefret ettim ilk başta kendimden.
Bir yandan hayattan koparken Diğer taraftan tutunmak için bahaneler arıyorum Elimde avucumda pek bir şey kalmadı Gönlüm buz kesileli çok oldu Yavaş yavaş öldürüyorum kendimi Yalnızlığım ve suskunluğumla.
Seviyorum Hem de dile getiremeyecek kadar Bu beni yavaş yavaş öldürüyor olsa bile Kendi bataklığıma kendi kendime gömülüyorum.