Bir zamanlar içimin enkazını herkes görüyor sanırdım Ama öyle değilmiş O yüzden artık daha rahat bakabiliyorum İnsanların gözlerine.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Her şeyi düşünmekten yoruldum Her şeyi yalnız yapmaktan yoruldum Yorulduğum zaman sarılacak kimseyi bulamamaktan yoruldum Sinirlendiğimde dilimi ısırmaktan yoruldum Kalpsizlerle uğraşmaktan yoruldum Aşka inanıp Aşktan kaçmaktan yoruldum Bunca yorgunluğa rağmen Her sabah aynı güne göz açmaktan İnan çok yoruldum.
Bilmiyorsun kaç cehennemden geçtim Bazen şaşıyorum Aklımı kaybettiğim halde Nasıl tekrar ayağa kalktım diye Oysa düştüğüm karanlık nasıl da derindi Nasıl anlatsam inan onu da bilmiyorum Hangi umuda sarıldım Kim tuttu elimden de Çekip kurtardı beni o karanlıktan İnan onu…devamı
En çok neye üzülüyorum biliyor musun Birini sevebileceğime hiç kimse inanmayacak Hem de ben seni deli gibi severken Ve bundan seninde haberin olmayacak Keşke tutabilsem ellerinden Bir iş çıkışı kulağına fısıldayabilsem Sevgimin sonsuzluğunu.
Sorma işte halimi Nereden başlayacağımı bilmiyorum Herşeyden vazgeçeli uzun zaman oldu Eğer sana içimi açarsam Belki seni de kaybederim Ama olsun Dedim ya vazgeçtim diye Sen de git İncinirim yine Ve susarım Uzun uzun.
Küçükken seni cami avlusunda bulmuşlar derlerdi Komik olduğunu zannetselerde Ben buna inanıyordum Çünkü gerçekten de öyle hissediyordum Bir hata gibi Bir fazlalık gibi Ne kadar kaçsamda Eksikliğimden kurtuluş yokmuş gibi.