Ellerimi uyuşturan bir soğuktan geçtim az evvel. Site kapısı açıldı, biraz gaza bastım. Eve gelmiştim artık. Arabadan indim. Beni besleyen kediler koştu hemen yanıma. Bacaklarıma sürtünüyorlar miyavlıyorlar. Belki de kızıyorlar bana geç geldim diye. Mamalarını verdim, sevdiler. Yine ihmal etmediler…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bir günde çok yüz görmek her hücremi yoruyor.
Birkaç bira ve puro alıp izlemek istiyorum kendimi uzaktan. Neymiş bu çok sevdiğim yalnızlık, görmek istiyorum.
Geç kalma hissini aşamıyorum. Bir şeylere geç kalmak. Evimin penceresinden yeşil ve büyük ağaclara bakarken, köpeklerimi severken ya da kulaklığımı takıp sabah yürüyüşündeyken bir şeylere geç kalıyorum. Üzülmüyorum bu duruma artık ve bir yerlere varmak istemiyorum. Yol istiyorum sadece, bir…devamı
Boğazımdayım,kendimi boğuyorum. Duvarı rutubetlenmiş, halısında ayak izleri olan bir kafeste üç kelimelik bir kitap yazdım. "Ben yaşamın aciziyim" diye bitiyor.
Üzgün bir aşık olarak devam ediyorum hayatıma. Kutlamaya değer bir yalnızlık yaşanıyor, kimseye kaybetmeden.
Ne öğrendik bu aşktan: insan bir gün herkesi unutabilir. O zaman hayaletlere inan, çünkü onlar hep dokunabilir. Hikayem paramparça- Emrah serbes
Hakkında yorum yapacak cümleler bulamıyorum. Defalarca okudum, defalarca küçülttü beni. Büyümek, yalnız tutunanlara gerekli.
En sonunda cüzdanımızda taşıdığımız fotoğraflar da ölüyor. Giderek artıyor yalnızlığımız.
Nice mutlu yıllara demeyeceğim çünkü değişen bir şey yok. Günler aynı, insanlar aynı, yalanlar aynı, dekorlar ve sahneler aynı, kadınlar aynı. Ve yine aynı olacak; sahte kahkahalar, sıradışı böğürmeler... İyi kusmalar.