(@) - Raf

Dio: Finding the Sacred Heart - Live in Philly 1986

Metal'in babası Ronnie James Dio'nun 1986 yılında, Spectrum Philadelphia'da gerçekleştirdiği enfes konser.. Hangi yönünü öveceğimi şaşırdığım bir isimdir Dio. Yeri geliyor slow yeri geliyor sert şarkılarıyla beni benden alıyor. Kendi grubundan önce gerek Rainbow, gerek Black Sabbath -hatta gerekse de…devamıMetal'in babası Ronnie James Dio'nun 1986 yılında, Spectrum Philadelphia'da gerçekleştirdiği enfes konser.. Hangi yönünü öveceğimi şaşırdığım bir isimdir Dio. Yeri geliyor slow yeri geliyor sert şarkılarıyla beni benden alıyor. Kendi grubundan önce gerek Rainbow, gerek Black Sabbath -hatta gerekse de Elf- gruplarında müthiş işler yaptı ancak 82 yılından itibaren (özellikle Holy Diver albümüyle birlikte) metal'e yön verdi.. Buradaki artılarından biri -zira gözardı etmemek lazım- sert rifflerin babası (metal türünün enstrümantel yaratıcısı) Tony Iommi ile olan ortaklığı... İki albümle (80-81 yıllarında yayımlandı) kısa sürede Ozzy'nin yerini doldurdular. Dio grubunda fazlaca müzisyen gelip gitmiş olsa da çıkarılan her albüm ayrı keyif. Genel olarak underrated bulduğum parçaları da paylaşacağım. Belki dinleyen olur.. Konser Setlist'te birkaç rainbow ve black sabbath parçaları bulunuyor. Performans açısından -şahsi- sıralama yapsam ilk 3üm şöyle olurdu: 1- Don't Talk To Strangers 2- The Last In Line 3- Heaven and Hell Dio'nun çoğu konserinde kendi özgünlüğünü kullanarak küçük değişiklikler yaptığını söylemem gerekiyor. Bazen farklı nota da okuyor veyahut uzun enstrümanlara yer açıyor. Bu konser özelinde en çok hoşuma giden (24:40 ile 25:40 arasında) The Last in Line'ın sonuna "children of the sea" parçasını koymuş. orijinal (stüdyo kayıtta) eb minor tonunda olmasına rağmen konser de Mi tabanlı bir stil tercih ediyor. Bu sayede daha hızlı ama aynı zamanda ton açısından yumuşaklar geçişler oluşuyor. Bu medley -aynı zamanda segue- hemen hemen her konserde bulunuyor. O kadar keyifli ki, insanın tekrar tekrar dinleyesi geliyor. Şarkının sonunu Holy Diver'a bağlayıp akabinde ise yine tekrar Last in Line'a (bu sefer reprise) bağlaması ne kadar büyük vokal olduğunu gösteriyor. En başta söylenmesi gerekeni şimdi söylüyorum: bunca tekniğe rağmen hiçbir şekilde sesine müdahele edilmiyor.. Konserin sonunda 4 rainbow parçasından oluşan bir medley daha bulunuyor. Appice'nin davul solosu ile Craig Goldy'nin gitar solo performansları yine alkışlanacak düzey de. YouTube da tam hali bulunuyor. Rock ve metal sevmeyen dinleyicileri bile içine çeken bir sanatçı.. Underrated bulduğum bazı Dio parçaları: - Invisible - All The Fools Sailed Away - Naked In The Rain - Give Her The gun - Sunset Superman - As Long As It's Not About Love - Throw Away Children - Born On The Sun - Master Of The Moon - Hey Angel

hanshiro 5 months ago

Bir Son Duygusu

Julian Barnes

8 Gönderi

"Gelgelelim zaman... zaman bizi nasıl da önce bir yere bağlıyor ve sonra kafa karışıklığına sürüklüyor. Kendimizi sadece güvende hissediyorken olgun olduğumuzu düşünüyorduk. Sorumlu olduğumuzu hayal ediyorduk, oysaki sadece korkakça davranıyorduk. Gerçekçilik diye adlandırdığımız şey, olan bitenlerle yüzleşmek yerine sonunda olan…devamı"Gelgelelim zaman... zaman bizi nasıl da önce bir yere bağlıyor ve sonra kafa karışıklığına sürüklüyor. Kendimizi sadece güvende hissediyorken olgun olduğumuzu düşünüyorduk. Sorumlu olduğumuzu hayal ediyorduk, oysaki sadece korkakça davranıyorduk. Gerçekçilik diye adlandırdığımız şey, olan bitenlerle yüzleşmek yerine sonunda olan bitenlerden kaçınmanın bir yolu çıkıyordu. Zaman... bize yeterince zaman verin, o zaman en iyi desteğe sahip kararlarımız sallantılı, kesinliklerimiz gelgeç şeyler olarak gözükecektir." (Sayfa 101) İngiliz yazar Julian Barnes'ın Man Booker ödülü kazandığı 2011 çıkışlı romanı. Hikaye, Tony Webster adında yaşlı bir adam üzerinden, hafızanın -geçmişe giderek- ne kadar kaygan bir zemin olduğunu ve insanın kendi geçmişini nasıl bir kurgu inşa ettiğini üzerine derinlikli bir sorgulama sunuyor.. Yazar Barnes, anlatısını kurarken ingiliz orta sınıfının duygusal tutukluğunu ve entelektüel kibrini ustalıkla kullanıyor. Gençlik döneminde kurulan sıkı arkadaşlıklar, bu dostlukların içine sızan gizli rekabetler ve idealize edilen "zeka" kavramı, kitabın felsefi damarını besliyor. Özellikle Adrian Finn karakteri üzerinden yürütülen varoluşsal tartışmalar, hayatın anlamını ve rasyonaliteyi birer takıntı haline getiren genç dimağların trajediye ne kadar yakın durabileceğini gösteriyor. Arkadaşlığın burada sadece bir paylaşım alanı değil, aynı zamanda karakterlerin birbirini aynaladığı ve kendi yetersizlikleriyle yüzleştiği bir sınav alanıdır.. Aşk ve ilişkiler romanın duygusal yükünü taşırken, Tony'nin geçmişte yaşadığı bir gönül yarasının yıllar sonra nasıl bir vicdan azabına ve merak unsuruna dönüştüğünü izleriz.. Barnes, yasak aşk veya toplumsal tabular gibi temaları açık bir skandal olarak değil, sessizce büyüyen ve yıllar sonra patlak veren birer sarsıntı olarak işliyor. Roman boyunca aile dinamikleri, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen ama içinde büyük sırlar ve pişmanlıklar barındıran yapılar olarak tasvir edilmiş. İntihar teması ise sadece duygusal bir çöküşten ziyade, neredeyse felsefi bir tercih ve mantıksal bir sonuç olarak tartışmaya açılır; bu da İngiliz edebiyatındaki o rasyonel soğukkanlılığın en uç örneğidir. Yasak bir yakınlaşmanın veya geçmişteki sert bir mektubun yıllar sonra nasıl bir yıkıma yol açabileceği, yazarın açıkk üslubuyla bir "zaman ve sonuç" deneyine dönüşüyor. İngiliz edebiyatında sıklıkla görülen "Unreliable narrator" (güvenilmez anlatıcı) pozisyonu (ishiguro eserlerinde de bulunur), okuyucuyu da kendi geçmişini sorgulamaya itiyor; çünkü Tony Webster aslında hepimiz adına geçmişini kendi lehine revize etmektedir. Bir iki kusuruna rağmen etkileyici bir eser. Sonunda baya şaşırdım. Tavsiye ederim..

hanshiro 6 months ago

Marty Supreme

Josh Safdie

27 Gönderi

2025'in en çok beklenen filmlerinden biri olan Marty Supreme'yi az önce izledim. Safdie kardeşler gördüğüm kadarıyla birlikte daha iyi filmler yapıyorlar, ayrı olunca benim için vasat/vasat üstü oluyor. Marty Supreme klasik ve klişe biyografi filmlerinden kurtulamayan, oyunculuklarla başarılı olduğu söylenen…devamı

hanshiro 6 months ago

Karanlık Armoniler

Bela Tarr

7 Gönderi

Şiirsel sinemanın büyük öncülerinden Bela Tarr 70 yaşında hayatını kaybetti. Sinemaya verdiği emek o kadar büyük ki, hakkında ne kadar övgü dolu sözler söylesekte azdır. Toprağın bol olsun üstad..

hanshiro 6 months ago

Ricky Gervais: Mortality

John L. Spencer

6 Gönderi

Ricky'in yeni stand up gösterisi. en kötü işi. Rezalet. İşi gücü ırkçılık, pedofili, tecavüz.. "Komşunun ölen oğlunun cenazesindeyim, çok sıkıcı." Bu ne şimdi. Tamam seviyoruz seni de kardeşim böyle saçma sapan şeyler komik değil. Çoğu komedyenin hatası, her fikrin ve…devamı

hanshiro 6 months ago

Alice Yatakta

Susan Sontag

1 Gönderi

Susan Sontag'dan okuduğum ikinci eser. 1993 yılında yayımlanmış psikolojik bir drama oyunu. Etkileyici Eser, Henry James'in kız kardeşi Alice James'in yaşamını ve Lewis Carroll'ın Alice'ini birleştirerek, kadınlık durumuna dair sarsıcı bir perspektif sunuyor. Alice'in hayatının büyük bir kısmını geçirdiği yatak,…devamıSusan Sontag'dan okuduğum ikinci eser. 1993 yılında yayımlanmış psikolojik bir drama oyunu. Etkileyici Eser, Henry James'in kız kardeşi Alice James'in yaşamını ve Lewis Carroll'ın Alice'ini birleştirerek, kadınlık durumuna dair sarsıcı bir perspektif sunuyor. Alice'in hayatının büyük bir kısmını geçirdiği yatak, Sontag tarafından hem bir sığınak hem de bir hapishane olarak tasvir ediliyor. Alice'in "nevrasteni" olarak adlandırılan belirsiz hastalığı, aslında ataerkil toplumun kadına biçtiği pasif rolün bedenselleşmiş halidir. Bir kadın olarak dış dünyada eyleme geçmesi, üretmesi ve takdir görmesi engellenen Alice, tüm hayati enerjisini kendi içine, dolayısıyla hastalığına yönlendirir. Abisi Harry (Henry) dış dünyayı ve insan ruhunu kağıda dökerek ölümsüzleşirken, Alice sadece kendi acısını ve iç dünyasını gözlemlemekle yetinmek zorunda kalır. Henry James'in dehası ve edebi başarısı, bir anlamda kız kardeşinin görünmezliği ve fiziksel çöküşü üzerinde yükselir.. İkili arasındaki bu asimetrik bağ, kadının entelektüel dünyadaki yerinin "ilham perisi" ya da "gözlem nesnesi" olmaktan öteye geçemediği bir dönemin acı bir aynası olarak görülmekte.. Gerçek hayatta da yaşanmış olan "ölüm için izin isteme" bizzat kitapta yer alıyor. Son kısımdaki bilgiye göre Alice, yaşadığı acı nedeniyle babasından İntihar için izin istiyor. Oyunda bu sahne baya iyi aktarılmış, tabi Sontag bakış açısıyla. Bir diğer dikkatimi çeken önemli sahnelerden biri ise çay partisiydi.. Alice'in zihninde farklı zamanlardan ve mekanlardan gelen kadınları buluşturarak bir "tarihsel kız kardeşlik" alanı açıyor.. Bu sahnede Emily Dickinson, Alice'in bir yansıması gibi ortaya çıkar; o da odasına kapanmış ve dünyadan elini eteğini çekmiştir. Ancak Dickinson ile Alice arasındaki temel fark, Dickinson'ın bu izolasyonu devasa bir şiir külliyatına dönüştürebilmiş olması, Alice'in ise dehasını eyleme dökemeyip bedenine hapsetmesidir. Adını ilk kez duyduğum -ve okuduğum kadarıyla önemli bir kişilik olan diğer isim- Margaret Fuller ise bu odanın dışındaki dünyanın, eylemin ve kamusal alanın temsilcisi olarak oradadır. Ancak Fuller'in güçlü duruşunun ve entelektüel mücadelesinin bile trajik bir sonla bitmiş olması, Alice için dış dünyanın da en az o yatak kadar tehlikeli olduğunu simgeler. Sontag bu karakterler üzerinden, kadının zekasını dışa vurduğunda karşılaştığı toplumsal engeller ile içe kapandığında yaşadığı yıkımı yan yana getirir. Çay partisine dahil olan Kundry ve Myrtha gibi mitolojik ve sanatsal figürler ise kadının kültür tarihindeki temsiline dair eleştiriyi derinleştiriyor. Bu karakterler, kadının sanatta nasıl "lanetli", "intikamcı" veya "erkeklerin kurtarması gereken aciz varlıklar" olarak kurgulandığını hatırlatır. Alice, bu kadınlarla dertleşirken aslında kendi yalnızlığının ve hastalığının kişisel bir talihsizlik değil, evrensel ve tarihsel bir kadınlık kaderi olduğunu fark eder. Sontag tıpkı Virginia woolf gibi kadının dünyasında yaşanan acıyı ve dramayı ortaya koymak için etkileyici bir karakter ve mekan tasarlıyor. 1890'lardaki sorunların bir asır sonra yine yaşanıyor olması üzücü. Zaman zaman Felaketzedeler Evi'indeki bazı sekansları andırdı ama bu daha iyidi kanımca. Okumanızı tavsiye ederim.

hanshiro 6 months ago

Sentimental Value

Joachim Trier

15 Gönderi

Norveç'in büyük yönetmeni Joachim Trier'in yeni filmi. Direkt belirteyim benim için 2025'in en iyi filmi oldu ve değişeceğini pek sanmıyorum. Müthiş bir baba-kız krizi. Bu kadar derin ve içsel bir drama beklemiyordum. Geçmişten gelen acıları üstü kapalı bir şekilde ele…devamı

hanshiro 6 months ago

Başka Yolu Yok

Park Chan-wook

9 Gönderi

Güney Koreli yönetmen Park Chan wook'un yeni filmi. Golden globes adaylığı sonrası beklentilerim yüksekti ancak biraz hayal kırıklığı yaşattı. Günümüz dünyasında mevzu bahis "iş" ise Kore bunun en hassas ülkelerinden biri. Genel olarak Asya ülkelerinde görülen bu kriz son yıllarda…devamı

hanshiro 6 months ago

Nouvelle Vague

Richard Linklater

1 Gönderi

65 yıl önce çekilmiş -yeni dalganın en önemli yapımların biri olarak kabul edilen- "Serseri Aşıklar"ı, bütün arka planıyla (başta yönetmen olmak üzere oyuncular, kamera arkası ekibi, yapımcı vs.) yeniden canlandırmak; bunun da ötesinde o atmosferin birebir aynı hissiyatıyla yeniden beyaz…devamı

hanshiro 6 months ago

Görünmez Kaza

Jafar Panahi

15 Gönderi

2025 Altın Palmiye ödülü sahibi "Yek Tasadef Sadeh" Jafar Panahi'nin yine hapis cezası almasına sebep olan bir başka filmi. Kesinlikle övgüyü hak ediyor, ama en iyisi mi pek katılamayacağım. Juri başkanı Binoche olmasaydı kazanır mıydı, şüpheliyim. Film, yıllar önce kendilerine…devamı