Rewî (@hevidar.rewi)

Vivarium: Bir Labirentte Kaybolan Evlilik (İsmi böyle olmalıydı) Sonda söyleyeceğini şimdi söyleyeyim. 96 dakikanızı çöp etmek istemiyorsanız izlemeyin. Bunun yerine Celal Şengör izlemek bile size daha çok şey katacaktır. Nedeni; - Bazı filmlerin mesajını almak zordur. "Bu yönetmen neyin kafasını…devamıVivarium: Bir Labirentte Kaybolan Evlilik (İsmi böyle olmalıydı) Sonda söyleyeceğini şimdi söyleyeyim. 96 dakikanızı çöp etmek istemiyorsanız izlemeyin. Bunun yerine Celal Şengör izlemek bile size daha çok şey katacaktır. Nedeni; - Bazı filmlerin mesajını almak zordur. "Bu yönetmen neyin kafasını yaşıyor?" dersin. Filmi izlerken rahatız olursun, anlamlandırmaya çalışırsın, sorgularsın. Vivarium, işte tam olarak bu türden bir film. Ancak bu filmin sunduğu yolculuk, sonu olan bir keşif değil; dairesel bir döngü, çıkışı olmayan bir labirent. - Peki rahatsız olduğum filmi neden izlemeye devam ettim, arkadaşlarımın merakı ve ısrarcı istekleri yüzünden. - Filmin sonlarına doğru anladım, filmin neyi eleştirdiğini ve izledikten sonra içimde oluşan ilk his şu oldu: "Hayır, bunu kimseye önermem." Çünkü Vivarium, evliliği ve aile hayatını, içinden çıkılamaz bir tuzak gibi sunuyor. Üstelik bunu yaparken tek bir pencere açıyor: umutsuzluk. - Baba figürü, içten içe tükenen bir adam. Hayatla bağı kopmuş, varoluşunu bir görev döngüsüne indirgemiş. Kendi deyimiyle "yapabildiği tek iş" aslında onun sonunu hazırlıyor. Anne figürü ise çocuğa hizmet etmekten başka bir anlam bulamıyor yaşamda. Ne bir sevgi kırıntısı var bakışlarında ne de şefkat dolu bir dokunuş. Çünkü onun için çocuk; atsan atılmaz, satsan satılmaz. Yeter ki zararı en aza insin, sussun. Anne için çocuk, bir beladan başka bir şey değil. Ve çocuk... Televizyonla büyüyen, ailesinden sevgiyi değil yük duygusunu miras alan bir varlık. Dans ettikleri o nadir mutlu sahne bile onun tarafından paramparça ediliyor. Çünkü o, sevgiden çok huzursuzlukla beslenmiş. - Filmin alt metni net: Evlilik anlamsız, çocuk sahibi olmak bir tuzak, modern hayat ise izole bir hapishane. Ne bir dost var etraflarında ne de bir kaçış. Sistem seni seçiyor, seni bir kutuya hapsediyor ve orada yavaş yavaş çürüyorsun. Ama hayat sadece bundan mı ibaret? - Film, insan ilişkilerine dair bir yönü seçip onunla tüm tabloyu boyamış. Ne umut var ne alternatif. Ne sevgiye yer bırakmış ne dayanışmaya. Her şey karanlık, soğuk ve kopuk. - Ha bir de film "Mantıksal Tutarsızlıklar" ile dolu. Tek tek yazamicam. - Hasılı: Evlilik, aile ve hayat üzerine düşündüren yapımlar önemli yapımlardır. Ancak bir yapım yalnızca karanlığı göstermekle sadece kötü bir örnek olmuş olur. En azından umudun kırıntılarına da yer vermeli, insanın doğasında var olan sevgiyi de göstermeli. Vivarium bunu yapmıyor. Tek taraflı bir bakışla, evliliği bir distopyaya dönüştürüyor. Ve bu yüzden, bu filmi kimseye önermiyorum.

hevidar.rewi 1 year ago

Simyacı

Paulo Coelho

339 Gönderi

Raf'ı keşfettikten sonra okuduğum ilk kitap değil ama paylaştığım il kitap olacak. *İspanya’nın Endülüs bölgesinde* doğan *Santiago*, ailesi tarafından bir papaz olmak için yetiştiriliyor ama o, gökyüzünü ve ufku daha fazla görmek istiyor. Bu yüzden çoban olmayı seçiyor. Çünkü çoban…devamıRaf'ı keşfettikten sonra okuduğum ilk kitap değil ama paylaştığım il kitap olacak. *İspanya’nın Endülüs bölgesinde* doğan *Santiago*, ailesi tarafından bir papaz olmak için yetiştiriliyor ama o, gökyüzünü ve ufku daha fazla görmek istiyor. Bu yüzden çoban olmayı seçiyor. Çünkü çoban olmak, seyahat etmeye izin verir. Seyahat ise, Santiago için yalnızca yer değiştirmek değil, kendini aramak anlamına geliyor. Hepimizin içinde bir Santiago var aslında. Kimi zaman ailemizin çizdiği yolda yürüyoruz, kimi zaman kendi yolumuzu arıyoruz. İşte Paulo Coelho'nun Simyacı (özgün adıyla O Alquimista) adlı romanında bu gencin yolculuğu, çıktığı yolculukta nasıl değiştiği, nasıl öğrendiği ve nasıl başardığı anlatılıyor. Neyi mi başarıyor? Kişisel menkıbesini gerçekleştirmeyi... Hikayenin bir kısmında çobanlık yapıyor, bir kısmında hizmetçi oluyor, bir kısmında tüccarlık yapıyor, bir kısmında seyyah oluyor ve bir kısmında da bilge... Ama hikayesinin her kısmında öne çıkan özelliği, öğrenci olarak kalabilmesidir zaten bu sayede sürekli ilerleme kat ediyor. Hem öğreniyor, hem öğretiyor. Geliştikçe gelişiyor. Ve sonunda, herkesin sahip olmak isteyip de pek azının erişebildiği o sürükleyici hikâyeye sahip oluyor. Zamanla olayları anlamlandırmayı, aralarında bağlantıları kurmayı, işaretleri görüp izlemeyi, sabretmeyi, şükretmeyi ve her şeyi yazan **El**'i öğreniyor, yaşıyor... Sanırım İlk kez lise 1’de okumuştum bu kitabı. Aklımda hoş bir hikaye olarak kalmış ama bundan daha fazlasıymış. Tekrar okumamın sebebi tavsiye istediğim herkesin, ilk tavsiye ettiği kitap olmasıydı. Zaten bu sebepten çok büyülü bir kitap hayal etmiştim. Sayfalar ilerledikçe, kitabın büyülü olmaktan çok dingin bir gölet olduğunu fark ettim. Beklediğim etkiyi bulamasam da, ihtiyacım olan etkiyle karşılaştım. Bu etki; zaten bildiğim fakat alışkanlıktan olsa gerek üzerlerine olan farkındalığımı kaybettiğim şeyleri, tekrar fark etmemi sağladı ve aydınlatma şiddeti azalan umuduma bir kandil yaktı. O ışık, içimde sönmeye yüz tutmuş ışığıma dokundu. Belki de bazı kitaplar büyüyle değil, sükûnetle yol gösterir. Belki de ben kitaplara çok anlam yüklüyorum. Belki de bazen kitabı değil, *kendimizi* ararız satırlar arasında. Belki de değiştirmem gereken bir *çevrem* var ya da *bakış açım*. Uzun süredir kitaplardan uzak kalmıştım bu nazik dönüş iyi geldi ve Simyacı iyi bir başlangıçtı.