(@) - Raf

Şeref başkalarının bizim değerimiz hakkındaki fikirlerinden değil, yalnızca bu fikrin dile getirilmesinden ibarettir. Dile getirilen fikrin gerçekten bulunup bulunmadığı veyahut da bir nedeni olup olmadığı tamamen önemsizdir. Öyleyse yaşama tarzımızın bir sonucu olarak başkaları hakkımızda ne kadar kötü bir fikir…devamı

homunculus 7 months ago

Ağırlıklı olarak ruhsal güçlerle donatılmış olan insan, zengin düşüncelerle dolu, gayet canlı ve anlamlı bir hayat sürdürür. Onurlu ve ilginç konular onu meşgul eder, bunlara kendini verebildiği zaman, içinde de en soylu zevklerin kaynağını taşır. Doğanın eserleri ve insan koşuşturmacasının…devamı

homunculus 7 months ago

Zengin ruhlu bir insan hepsinden önce acıdan, rahatsızlıktan uzak olmaya, sessizliğe ve dinginliğe ulaşmaya çabalayacak, bunun sonucunda sakin, mütevazı ama mümkün olduğunca itirazsız bir yaşamı arayacak ve buna uygun olarak, insan denilen varlıklarla birkaç tanışıklıktan sonra inzivaya çekilmeyi, hatta ruhu…devamı

homunculus 7 months ago

İnsan her şeyde ve her şeyi yaparken öncelikle sadece kendi kendinden zevk alır. Bu, fiziksel şeyler için olduğu kadar ruhsal hazların çoğu için de geçerlidir. Bu yüzden İngilizce'deki "to enjoy one's self" çok isabetli bir ifadedir, böylece insan örneğin "He…devamı

homunculus 7 months ago

Öyleyse bir insanın kendinde olanlar, hayatta mutluluğu için en önemli şeydir. Yalnızca bu genel olarak çok az bir şey olduğu için, kıtlıkla savaşmanın ötesine geçmiş olanların çoğu kendini temelde, hala bu kıtlığın içinde boğuşmakta olanlar kadar mutsuz hisseder. İçlerinin boşluğu,…devamı

homunculus 7 months ago

İnsan için var olan ve olup biten her şey dolaysız olarak daima sadece onun bilincinde var olduğu ve olup bittiği için, apaçıktır ki öncelikle önemli olan bu bilincin yapısıdır ve çoğu durumda esas olan da bu bilincin içinde vücut bulan…devamıİnsan için var olan ve olup biten her şey dolaysız olarak daima sadece onun bilincinde var olduğu ve olup bittiği için, apaçıktır ki öncelikle önemli olan bu bilincin yapısıdır ve çoğu durumda esas olan da bu bilincin içinde vücut bulan şekillerden çok bu yapıdır. Bir zavallının sığ bilincinde yansıyan bütün gösteriş ve zevkler, rahatsız bir hapishanede Don Kişoťu yazan Cervantes'in bilinci karşısında çok fakirdir. Bugünün ve gerçekliğin nesnel yarısı kaderin elindedir ve buna göre değişkendir. Öznel olanlarsa kendimiziz, bu yüzden bunlar asıl olarak değişmezdir. Buna uygun olarak her insanın yaşamı, dışarı-dan gelen bütün değişikliklere rağmen genel olarak aynı karakteri taşır ve tek bir tema üzerindeki bir dizi çeşitlemeyle karşılaştırılabilir. Kimse bireyselliğinden çıkamaz. Ve içine konulduğu bütün koşullar altında, doğanın onun özüne geri dönülmez olarak çizdiği dar bir çember içinde sınırlı kalan bir hayvan gibi, ki sevdiğimiz bir hayvanı mutlu etme çabalarımız da, daima bu sınırlar içinde kalmak zorundadır; işte insanın hali de aynıdır. Onun için mümkün olan mutluluğun ölçüsü, bireyselliği aracılığıyla önceden belirlenmiştir. Özellikle de zihinsel güçlerinin sınırları, üstün zevkler duyma yeteneğini en baştan belirlemiştir. Bu sınırlar darsa, dışarıdan gelen bütün çabalar, insanların, talihin onun için yaptığı bütün her şey onu sıradan, yarı hayvansı mutluluğun ve rahatlığın ötesine sürüklemeyi başaramayacaktır. Bedensel zevklere, tanıdık ve neşeli aile hayatına, seviyesiz sohbetlere ve kaba meşgalelere muhtaçtır. Hatta bütün olarak eğitim bile bu çemberi genişletmeyi çok fazla olmasa da birazcık başarabilir. Çünkü en üstün, en çeşitli ve en kalıcı zevkler zihinseldir, gençlikte ne kadar bunun hakkında yarılsak da; fakat bu zevkler asıl olarak doğuştan gelen güce bağlıdır. Öyleyse buradan çıkarak mutluluğumuzun ne ölçüde kim olduğumuza, bireyselliğimize bağlı olduğu apaçıktır; oysa çoğunlukla sadece kaderimiz, sadece sahip olduklarımız veya kafamızdabcanlandırdıklarımız hesaba katılır. Ancak kader düzelebilir. Ayrıca insanın içi zenginse kaderden çok şey beklemeyecektir. Buna karşın bir zavallı sonuna kadar bir zavallı olarak, sığ bir hödük de sonuna kadar sığ bir hödük olarak kalır, isterse cennette hurilerle kuşatılmış olsun. Arthur SCHOPENHAUER Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar

homunculus 7 months ago

Ancak insanın gönül rahatlığı için, hatta varoluşunun bütün biçimi için görünüşe göre asıl önemli olan, içinde neyin bulunduğu veya neler olup bittiğidir. Çünkü öncelikle insanın duygularının, arzularının ve düşüncelerinin bir sonucu olan iç huzuru veya huzursuzluğu buna bağlıdır; dışarıda bulunan…devamıAncak insanın gönül rahatlığı için, hatta varoluşunun bütün biçimi için görünüşe göre asıl önemli olan, içinde neyin bulunduğu veya neler olup bittiğidir. Çünkü öncelikle insanın duygularının, arzularının ve düşüncelerinin bir sonucu olan iç huzuru veya huzursuzluğu buna bağlıdır; dışarıda bulunan her şeyin bunun üzerindeki etkisi sadece dolaylıdır. Bu yüzden aynı dışsal süreçler veya ilişkiler herkesi çok farklı etkiler ve aynı ortamda bile herkes kendi dünyasında yaşar. Çünkü insan sadece hayalleriyle, duygularıyla ve irade hareketleriyle dolaysız olarak ilgilenir: Dışsal şeyler sadece bunlara neden oldukları ölçüde insan üzerinde etkilidir. Herkesin içinde yaşadığı dünya, öncelikle bu dünyaya dair anlayışına bağlıdır, bu yüzden kafalarınn farklılığına göre şekil değiştirir: Dünya bu kafaya göre yoksul, yavan ve sığ ya da zengin, ilginç ve anlamlı olarak ortaya çıkacaktır. Örneğin biri hayatında başına gelmiş ilginç olaylardan dolayı bir diğerini kıskanırken, aslında onu daha çok bu olaylara o kişinin tarifinde sahip oldukları anlamlılığı katan kavrayış gücünden dolayı kıskanması gerekirdi. Çünkü yaratıcı bir kafada öylesine ilginç görünen bir olay sığ, gündelik bir kafa tarafından kavrandığında, yine gündelik dünyadan alınmış yavan bir sahne olacaktır. Bu kendini en yüksek derecede Goethe ve Byron'un besbelli gerçek durumları temel alan şiirlerinde gösterir: Ahmak bir okuyucu, şairi gayet gündelik bir durumdan bu kadar büyük ve güzel bir şey çıkarma yeteneğinde olan muhteşem fantezisi yüzünden kıskanmak yerine, onu bu sevimli olaydan dolayı kıskanacak durumdadır. Aynı şekilde bir melankoliğin bir trajedi sahnesi gördüğü yerde, kanı kaynayan biri ilginç bir çatışmayı, ağırkanlı biriyse önemsiz bir şeyi algılayacaktır. Bütün bunlar her gerçekliğin, yani doyuma ulaşan her anın, tıpkı suyun içindeki oksijen ve hidrojen gibi zorunlu ve sıkı bir bağlantı içindeki iki yarıdan, özneden ve nesneden oluşmasına dayanır. Bu yüzden nesnel yarı tamamen aynı kalmışken, öznel yarı farklıysa ya da tam tersi durumda mevcut olan gerçeklik tamamen farklıdır. Öznel yarı donuk, kötüyken, en güzel ve en iyi bir nesnel yarı bile sadece kötü bir gerçeklik ve bugünle sonuçlanacaktır; kötü havadaki güzel bir manzara veya kötü bir karanlık odada basılan bir resim gibi. Veya daha sade söyleyecek olursak; Herkes kendi bedeninin içinde olduğu gibi kendi bilincinin içinde barınır ve dolaysız olarak sadece bu bilincin içinde yaşar. Bu yüzden insana dışarıdan yardım etmek pek kolay değildir. Arthur SCHOPENHAUER Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar

homunculus 7 months ago

Mutlu bir varoluş olsa olsa, salt nesnel olarak bakıldığında veya daha ziyade (burada söz konusu olan öznel bir yargı olduğu için) soğukkanlılıkla ve derinlemesine düşündükten sonra, var olmamaya kesinlikle tercih edilecek bir varoluş olarak tanımlanabilirdi. Arthur SCHOPENHAUER Yaşam Bilgeliği Üzerine…devamı

homunculus 8 months ago

... Geniş bir caddeyi geçip, sözünü ettiği bankaya girdik. Bedri, "Sen otur" dedi. Günün erken bir saatinde olmamıza rağmen içerisi kalabalıktı. Belki de aynı nedenden ötürü, kalabalığın çoğu yaşlıydı. Hayatları boyunca çalışıp uykusuz kalmış, ancak artık bir işleri olmasa da…devamı

homunculus 8 months ago

Babam sol elinin başparmağıyla yarama öyle bir bastırıyordu ki bu defa su toplayan gözlerim oldu. Görüşü sislenmiş iki su baloncuğu. Derhal patladılar ve gözyaşlarım iki yanağımda yol oldu. Yapabileceğim tek şeyi denedim ve sol elimle babamın bileğini tutup çekmeye çalıştım.…devamıBabam sol elinin başparmağıyla yarama öyle bir bastırıyordu ki bu defa su toplayan gözlerim oldu. Görüşü sislenmiş iki su baloncuğu. Derhal patladılar ve gözyaşlarım iki yanağımda yol oldu. Yapabileceğim tek şeyi denedim ve sol elimle babamın bileğini tutup çekmeye çalıştım. Ama yerinden bile kımıldatamadım. Sandalyeden kalkıp kendimi geri çekmeye çalıştım ama o da olmadı, çünkü Ahad diğer elini de sol elimin üstüne koyarak konuyu kapattı. Böylece o an bizi uzaktan görenlere, başka bir resim olduk. Olduğumuzdan farklı çıktığımız bir fotoğraf. Duygudan inşa edilmiş bir baba-oğul sahnesi. Bir evin mutfağında, karşılıklı oturmuş, birbirine bakan ve elleri bir masanın üstünde birleşmiş olan bir baba ve oğul. Aralarındaki sevgi bir yere kaçıp gitmesin diye üstüne dört el koymuş bir baba ve oğul... Dünyayı da defalarca uzaktan görmüştüm. Belgesellerde. Kapkaranlık bir uzay boşluğunun içinde, masmavi, yemyeşil, bembeyaz bir küre! Kesinlikle anlaşılmıyordu üzerinde çocuklara tecavüz edildiği! Ne savaşlarda birbirinin topuklarını ne de barışlarda birbirinin dillerini koparanlar görünüyordu o mesafeden. Ne atılan çığlıklar ne de söylenen yalanlar duyuluyordu. Sessizlik ve huzur içinde, ağır ağır dönen bir küre. Önemli olan hangi açıdan baktığın, derler. Palavra! Önemli olan, hangi mesafeden baktığın! Ben, mesela, o an, hayata ve her şeye bir mikroskopla bakıyordum ve hepsi de korkunç görünüyordu. Bir virüs sürüsü! Mikroskopik yılanlar ve ejderhalar! Kıvranan, kıvrılan, saplanacak et arayan bir mikrop ordusu! Belki ağzımı açabilsem kalın bir çığlık atabilirdim. Bütün gözeneklerimi ve ağzımı kaplamış olan acıda bir çığlık kadar delik açıp biraz da olsa nefes alabilirdim. Ama ben, daha çok, dişleri birbirine kenetlenmiş ve donmak üzere olan bir çocuk gibiydim. Tek yapabildiğim, bir saç teli inceliğinde hırlamaktı. Dişlerimin arasına ancak o sığıyordu. Daha Hakan GÜNDAY