(@) - Raf

Dizi çekildiği yıldan 30 önce ABD'nin New York eyaletinde bulunan Central Park'ta yaşanmış olan kötü bir olayın hikâyesini anlatıyor. 'Central Park 5 olayı.' Bundan tam 32 sene önce 19 Nisan 1989'da genç bir kadın parkta tecavüze uğrayıp öldüresiye dövülüyor ve…devamıDizi çekildiği yıldan 30 önce ABD'nin New York eyaletinde bulunan Central Park'ta yaşanmış olan kötü bir olayın hikâyesini anlatıyor. 'Central Park 5 olayı.' Bundan tam 32 sene önce 19 Nisan 1989'da genç bir kadın parkta tecavüze uğrayıp öldüresiye dövülüyor ve New York polisi olayla hiçbir bağlantıları bulunmamasına rağmen 4'ü siyahi, biri Latin Amerikalı 5 çocuğu olaydan sorumlu tutuyor. Ve adalet (!) bu 5 masum çocuğun hayatını çalıp onları uzun bir mahkumiyet hayatıyla baş başa bırakıyor. Diziye başlayıp başlamamak konusunda önceleri çok kararsızdım, hatta birçok kez listemden çıkardım, yeniden ekledim, bir daha çıkardım. Dizi hakkında yapılan yüzlerce olumlu yorumu okuyunca izlemem gerektiğine karar verdim ve diziyi bitirdikten sonra anladım ki eğer izlemeseydim dizi listemde sadece 1 dizilik boşluk değil, kocaman bir anlam boşluğu olurdu. Dizinin beni en çok etkileyen yanı, diziyi izleyen birçok kişide de olduğu gibi bir biyografi anlatısı olması oldu. Gerçek bir hikayeden alınmış olması senaryonun etkileme gücünü daha da yükseltmiş ve ortaya tüm duyguları baskın bir şekilde yaşatan harika bir mini dizi çıkmış. İzlediğim her saniye bambaşka duygulara girdim. Hele ki bazı sahnelerde sinir krizi geçirdim. Hikâyenin gerçekten yaşanmış olmasını düşünmek bir yana oyuncular rolleri konusunda o kadar başarılıydılar ki duyguya girmeden edemedim. Dizi birçok konuya değiniyor. Irkçılık, zorbalık, aile ilişkileri, aşk, dram... En çok da özgürlük hakkına değiniyor dizi. Kendilerini ifade etmelerine bile izin verilmeyen bu 5 çocuğun yakınlarının ve çocukların masum olduğuna inananların özgürlük savaşlarına değiniyor. Netflix'in en iyi drama dizisinde benim için birinci sıraya oturdu. Karakterlerin hikâyelerinden ayrı ayrı çok etkilendim. Ana olayın dışında, ana olayı oluşturan etrafta dönen olayları da dizi çok başarılı bir biçimde işlemişti. Ana konudan kopan bir durum yoktu. Bu da dizinin hiçbir yerinde beni diziden soğutmadı. Dramlarla dolu birçok sahne yaşanmıştı. Fakat kapanış sekansı beni gerçekten ağlattı. Geç gelen özgürlük hem mutluluk, hem de üzüntü verdi. Bir yerlerde haksız yere suçlanan kişiler varsa umarım hakettikleri özgürlüğe bir an önce kavuşurlar.

kalli 4 years ago

İnce Memed 4

Yaşar Kemal

15 Gönderi

3 ay süren İnce Memed okuma serüvenimin sonuna geldim. Bu kadar uzun sürmesinin sebebi kitabın akıcı olmaması olarak algılanmasın, kitap oldukça akıcıydı. Hatta son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaptı bile diyebilirim. Sadece bu süreçte araya başka durumlarda girdi. Sürekli kitaba…devamı3 ay süren İnce Memed okuma serüvenimin sonuna geldim. Bu kadar uzun sürmesinin sebebi kitabın akıcı olmaması olarak algılanmasın, kitap oldukça akıcıydı. Hatta son zamanlarda okuduğum en akıcı kitaptı bile diyebilirim. Sadece bu süreçte araya başka durumlarda girdi. Sürekli kitaba odaklanamadım. Bazen başka kitaplarda okumak istedim. Çünkü Memed'in hikayesi hemen bitsin istemiyordum. Bu sebeple araya başka kitaplarda sıkıştırdım. 95 günlük okuma serüveninin ardından uzun, zorlu, fakat bir o kadar da mükemmel olan bu kitabın sonuna hem büyük bir kıvançla hem de büyük bir üzüntüyle geldim. Kıvanç duydum çünkü çok uzun bir şeyi bitirerek düzenli kitap okuma alışkanlığını yeni kazanmış biri olarak zoru başardım. Üzüntü duydum çünkü İnce Memed'in ve daha nice karakterin hikayesi son buldu. Belki bir gün yeniden kitabı en başından okurum ama aynı heyecanı alamayacağımı da biliyorum. Yaşar Kemal bu kitabı 32 yıllık gibi uzun bir sürede yazmış. ''Yaş 35, yolun yarısı eder.'' demiş Cahit Sıtkı Tarancı. Bir insan ömrünün yarısı kadar sürede yazılmış. Bu kadar uzun sürede yazılan romanı ben de sindire sindire okumak, karakterleri bilhassa İnce Memed'i iyice tanımak, olayı boylu boyunca anlayıp kitabın duygusunu tamamen yaşamak için uzun bir süreye yaydım. Fakat istenildikten sonra 2 hafta bir süreçte bile okunabilecek kadar akıcı bir kitap. Daha hızlı ve daha çok kitap okuyanlar 1 hafta kadar sürede bile okuyabilirler. Serinin en zor, en iyi kitabıydı benim için. En çok macerayı bu kitapta yaşadık, yeri geldi güldük, yeri geldi ağladık, savaştık, dağlardan, karlı yollardan kaçtık, fantastik dünyalara daldık, evliyalar, peygamberler yoldaşımız oldu. Ama sonunda bütün serüven son buldu. Kitabın cümleleri özenle seçilmiş gibiydi. Hem yöresel bir dildeydi, hem de edebiydi. Roman, roman olmanın hakkını vermişti yani. Bazı durumların üzerinde çok uzun durmaları bana gereksiz geldi. Örneğin Anacık Sultan'a sözünü geri aldırma meselesi. Sanırım kitabın bir bölümü bu meseleye gitti. Bu bölümde kitabın gidişatına karşın heyecan katmıştı, fakat bu kadar uzatılması bana göre gereksizdi. Kitapta en sevdiğim karakter Hürü Ana oldu. Sağı solunun belli olmaması, birini severken yermesi, yererken sevmesi kendisini bana yakın hissettirdi. Yaşlanınca Hürü Ana gibi bir kadın olurum sanırım. Kimi karakterleri çok sevdim, kimilerinden nefret ettim. Hepsini tek tek sayamayacağım, kitabın o kadar kalabalık bir kadrosu var ki hepsini tek tek sayıp değerlendirme yapmam mümkün değil. Sadece şunu söyleyebilirim ki, ismi çok kısa bir kısımda kısacık geçenler haricinde bütün karakterler ben de bazı duygular uyandırdı, kimi kötü, kimi iyi duygular. Bu bağlamda şunu söyleyebilirim ki kitabın karakterleri çok başarılı yaratılmışlar. Böylesine güçlü bir romanda böyle kalabalık ve güçlü bir karakter kadrosu ile oluşurdu. İnce Memed kitabının genel bir değerlendirmesini yaparsak vermek istediği mesaj çok açık. Uzun uzun anlatılıyor, bir sürü serüvene sokuyor, çeşit çeşit duygular yaşatıyor ama mesaj açık. Haksızlığa ve zulme karşı boyun eğmemek. Canın pahasına da olsun hakkın olanı savunmak. Çünkü kitapta da dendiği gibi ''Ağalar, zenginler az. Biter. Fakirler, Memedler çok tükenmezler.'' Eğer hâlâ Memed'in hikâyesini okumadıysanız bir an önce okumaya başlamalısınız. SPOİLER*** Kitabın benim açımdan tek eksik kalan yönü Memed'in ilk doğan oğlunu bir daha görmemesi oldu. Kitap boyunca kavuşmalarını bekledim ama olmadı. Aradan ne kadar süre geçti bilmiyorum bir ara karşılaştıkları Çocuk Memed'in o olduğunu düşündüm. Baba oğul kavuşsalardı hikaye benim için tamamlanırdı. Bu kısım eksik kaldığı için bir puanı üzülerek kırıyorum.

kalli 4 years ago

Extraordinary You

Kim Hye-Yoon

54 Gönderi

Önce dizinin konusundan söz edip, sonra da dizi hakkındaki görüşlerimi söylemek istiyorum. Dizinin baş karakteri Dan-O, 18 yaşında, 10 yıldır aynı çocuğa aşık olan, kalp hastası bir kızdır. Bir gün anılarının kaybolduğunu farkeder. Delirdiğini düşünmeye başlayan Dan-O kendisinin Webtoon karakteri…devamıÖnce dizinin konusundan söz edip, sonra da dizi hakkındaki görüşlerimi söylemek istiyorum. Dizinin baş karakteri Dan-O, 18 yaşında, 10 yıldır aynı çocuğa aşık olan, kalp hastası bir kızdır. Bir gün anılarının kaybolduğunu farkeder. Delirdiğini düşünmeye başlayan Dan-O kendisinin Webtoon karakteri olduğunu öğrenir. Kendisini baş karakter sanarken ikinci bir gerçekle sarsılır. O bu çizgi romanda sadece bir figürandır, hem de ölmek üzere olan bir figüran. Kendi benliğini bulup yazarın yazmış olduğu yaşamını reddeden Dan-O benliğini bulan diğer arkadaşlarıyla beraber kaderini değiştirmek için çabalar. Fakat yazarın yazdığını değiştirip sahnelerin önüne geçmek o kadar kolay değildir ve her şeyin bir bedeli vardır. Diziyi izlemeye başladığım ilk anda samimi bir hava sezdim. Dizi ile bütünleştim diyebilirim, karakterlerin hepsi ile ayrı bir bağ kurdum. Buna dizide sevmediğim karakterlerde dahil. Bunları söylemek istemiyorum, fakat benim de sevmediğim karakterler vardı. Onlarla bile samimi bir bağ kurdum, bu sebepten dolayı dizinin bitmesi beni biraz boşluğa soktu. Daha uzun sürmesini de istemezdim çünkü 16 bölümde bile sahneler birbirini tekrar etmeye başlamıştı. Daha uzun sürseydi, tamamıyla aynı olan bölümleri izler dururduk artık. Güzel düşünülmüş olan konuyu iyi işlemişlerdi fakat bazı noktalarda durmadan aynı şeyleri tekrarlamaları gereksizdi. Do Hwa'nın sürekli keman çalması, Nam Ju'nun sürekli Ju Da'ya aşkını ilan etmesi, Nam Ju'yu gören tüm kızların çığlık ata ata peşinden koşması, Ha Ru'nun ortadan kaybolup durması, her hastane sahnesinde Gyeong'un aynı tepkiyi vermesi çok klişeydi. Tabii bunlar çizgi romanda olan şeyler, gölgede yaşanan hikaye daha güzeldi. Eğer bu dizideki çizgi roman gerçek olsaydı ve onu okusaydım sanırım eksi puan verirdim. Çok klişe bir webtoon. Tabi burada değerlendirmemiz gereken Webtoon değil, dizi. Dizide beğenmediğim yön sürekli bir yerden dramı vermeleriydi. En eğlenceli sahnenin arasına bile bir dram sokmayı başardılar. Bunlar can sıkıcıydı. Ha Ru karakterini sevdim ama ondan da yakınmak istiyorum. Bir karakteri bu kadar ruhsuz yapmak niye? Her sahnede yalı kazığı gibi dikilmesi çok sinir bozucuydu. Ondan daha fazla figüran olup adı bile duyulmayan karakterler daha aktifti. Ha Ru dizinin başrolü olmasına karşın hem canlandıran oyuncu kötü bir performans sergilemişti, hem de çok arka planda kalmıştı. Bu benim açımdan dizinin eksi yönü. Ayrıca sonu pek tatmin etmedi. Çok aceleye getirilmiş klişe bir son olmuş. Sonunu beğenmedim. Tahmin edilebilir bir sondu. Ters köşe beklerdim. Sonu güzel olmasa da bazı sahneler tekrar ediyor olsa da dizide bir takım saçmalıklar olmuş olsa da izlerken eğlendim.

kalli 4 years ago

Kadın Kokusu

Martin Brest

161 Gönderi

Tam anlamıyla sanat harikası bir film. Replikleri, oyuncuların davranışları, dans sahneleri, başı, gelişim bölümü, sonu ilmek ilmek örülmüş ve sinemaya aktarılmış gibiydi. Filmin ağır bir havası var, bu havayı Al Pacino'yu gördüğünüz anda hissedebiliyorsunuz. Lakin ağır bir havaya sahip olmasına…devamıTam anlamıyla sanat harikası bir film. Replikleri, oyuncuların davranışları, dans sahneleri, başı, gelişim bölümü, sonu ilmek ilmek örülmüş ve sinemaya aktarılmış gibiydi. Filmin ağır bir havası var, bu havayı Al Pacino'yu gördüğünüz anda hissedebiliyorsunuz. Lakin ağır bir havaya sahip olmasına karşın asla sıkıp boğmuyor, yavaş ilerlemiyor desem daha anlaşılır olur sanırım. Ne anlaşılmayacak kadar hızlıydı, ne de boğacak kadar yavaştı. Olması gerektiği bir hızda ilerledi. Fakat, gereksiz sahnelerde vardı. Aslında filmin olağan akışını bozan sahneler değildi ama olmasa da olur diyeceğim sahnelerdi. En azından bu sahneleri çıkararak film süresini 2 saate kadar indirgeyebilirlerdi. Filmi izlerken her gün gördüğümüz için sıradanlaşan şeylerin değerini, bizim için kıymetini anlıyoruz. Al Pacino kendisine Oscar ödülü kazandıran bu filmde öylesine başarılı bir performans sergilemiş ki karakterine bürünmüş resmen. Bu ödülü de hakettiği görünen bir gerçek..Film izlerken bana direkt olarak Can Dostum filmini hatırlattı. Yardıma ihtiyacı olan, birçok konuda tecrübeli, bilgin çok yaşlı olmayan fakat yaşlı denilebilecek bir adam, hayatı yeni öğrenmeye başlamış, öğrenmeye çalışan, para kazanmak isteyen genç bir adam. Aralarında oluşan sert mesafeli, samimi, bir baba-oğul ilişkisi çerçevesinde bir bağ. İki film için elbette ''birbirlerinin aynısı'' kelimelerini kullanamam ama içerik ve baş karakter seçimi olarak benziyorlardı. Bu yapımı bir dram filmi olarak nitelendirsekte benim açımdan tam olarak bir tür kategorisine sokmak mümkün değil. Çünkü film bir türe ait olmak ve duygu vermekten ziyade bir şeyler öğretmeye çalışıyor, gözümüzü açmaya çalışıyor gibiydi. Romantik bir öğreticilik söz konusu diyebilirim. Tabii buradaki romantiklik ''aşk'' anlamında değil. Dostluk, sanat, sevgi, yaşama sevinci, zaaflar, hisler... Hepsi hakkında göstermek istediği çok şey vardı filmin. Bir çoğunu da gösterdi. Filmin adının neden Kadın Kokusu olduğu meselesinden de bahsedip konuyu kapatacağım. Baş karakterimiz görme engelli bir adam. Ondan gözlerini alan hayat, gelişmiş bir koku duygusu vermiş. Kadınları seven, onlara karşı büyük bir sevgi besleyen karakter kadınları kullandıkları sabundan, parfümden, şampuandan kısacası onların kokularından analiz edebiliyor. Bu sebeple filmin adı Kadın Kokusu. Bol bol vaktiniz varsa ve bu vakti kaliteli değerlendirmek istiyorsanız izleyebileceğiniz bir film.. Yoğun bir gün geçiriyorsanız dinlenmek için araya sıkıştırmayın. Filmi anlamaz ve sıkılırsınız bu da filme haksızlık olur.

kalli 4 years ago

W: Two Worlds

Song Jae-Jung

109 Gönderi

İzlediğim ilk Kore dizisi ve de gönül rahatlığıyla özellikle Kore dizilerini sevenlere, ya da ilgisi yeni başlayanlara önerebilirim. İlk olarak dizinin konusundan bahsetmek istiyorum. Oh Yeon-joo Kore'nin en çok satan Webtoon'u W'nin yaratıcısı Oh Sung-moo'nun kızıdır. Cerrahi asistanı olan Yeon-joo…devamıİzlediğim ilk Kore dizisi ve de gönül rahatlığıyla özellikle Kore dizilerini sevenlere, ya da ilgisi yeni başlayanlara önerebilirim. İlk olarak dizinin konusundan bahsetmek istiyorum. Oh Yeon-joo Kore'nin en çok satan Webtoon'u W'nin yaratıcısı Oh Sung-moo'nun kızıdır. Cerrahi asistanı olan Yeon-joo bir gün babasının yazdığı Webtoon'un içine çekilir ve burada babasının öldürmeye çalıştığı Kang Cheol'un hayatını kurtarıp babasının yazdığı Webtoon'un kaderini değiştirir. Yazdığı çizgi romanın hem kendisi hem de kızı için tehlike arz ettiğini düşünen Oh Hoca baş karakter Kang Cheol'u öldürüp Webtoon'u bitirmek istese de bunu bir türlü başaramaz. Artık Webtoon'un kontrolü kendi elinde değildir ve Kang Cheol kendi hayatı hakkındaki çarpıcı gerçeklere öğrenmeye çok yakındır. Daha önce hiç Webtoon ya da Manga okumamıştım, bu dizi sayesinde bunlara merakım oluştu ve dün Attack on Titan'ı okumaya başladım. -Dizi ile herhangi bir alakası yok sadece söylemek istedim.- Dizinin her bir bölümü ayrı bir heyecan barındırıyor ve bölüm finalleri en çarpıcı noktalarında olmuş. Her bölümün başında dizide şu ana dek neler olduğunu hatırlatıp bir önceki bölümün son sahnesiyle başlıyor diziye. Bu yönünü sevdim, eğer bazı sebeplerle diziye birkaç gün ara vermek zorunda kalacaksanız önceki bölümleri hatırlamak için yeniden izlemenize ya da bir yerlerden spoiler almadan dizinin gidişatını okumanıza gerek kalmıyor. Dizinin türü tek bir konu üzerinde takılı kalmamış. Romantizm, dram, suç, gerilim hepsini de barındırıyor. Özelikle gerilimin ve heyecanın dorukta olduğu sahneler benim daha çok beğenimi kazandı. Dizide bazı karakterlere sinir olsam da gereksiz diyeceğim bir karakter olmadı hepsi de bir şekilde hikayenin gidişatına yardım ettiler. Mantık hataları yok muydu? Çoğu film ya da dizide olduğu gibi bunda da vardı. Fakat benim ''burada şöyle yapsalardı.'' dediğim sahnelerde öyle yapsalardı dizi amacından sapardı ve heyecanı veremezdi. Bazı noktalarda ellerinde kolay yol varken işleri zorlaştırmış olmaları hikayeyi güçlendirmek açısından mantıklı olabilir. İlk bölümler biraz daha yavaş ilerlerken katilin kendini ortaya çıkarması ile dizi daha da heyecanlı bir hâl alıyor. Tüm patlama noktaları da katilin ortaya çıkması ile yaşanıyor. İlk bölümleri de güzeldi fakat katilin ortaya çıktığı bölümden sonrası dizinin gerilimi açısından zirve noktaydı. Sahnelerin birbirine bağlamı çok güzeldi. Özellikle dizideki ufak tefek detayları çok sevdim. Bu konuda spoiler vermeyeceğim izlerseniz siz de farkedersiniz. Dizinin kurgu ve montajını çok beğendim, sekanslar olabilecek en mantıklı bir şekilde dizilmişti ve montajı çok başarılıydı. Dizinin finali en güzel bölümüydü. Bütün duyguları yaşatan bir final oldu. Eğer W çizgi romanı gerçekten olsaydı çizgi romanın sonu mantıksız bitti diye çizere kızabilirdim. Neyse ki dizi kendisine yakışan bir final yaptı. Katilin kimliği konusunda bir kaç isim düşünmüştüm bence katil en mantıklı kişiydi. Eğer katile o kişinin kimliği verilmeseydi katil bu denli güçlü olup tüm kontrolü eline alamazdı. Bu da diziyi gerilim ve suç yönünden zayıf bırakırdı. Romantizm isteyenleri tatmin etse de heyecan arayışı ile izleyenlerin ilgisinin zayıflamasına neden olur ve başka yönlere kaydırırdı. Bu yüzden katil için en mantıklı seçim yapıldı bana göre. Farklı bir konusu var, izlerken içine çekiyor ve bir sonraki bölüm hakkında büyük bir merak uyandırıyor. Özellikle içinde suç barındıran, sizi heyecanlandıracak kısa bir dizi arıyorsanız vakit kaybetmeden W- Two Worlds Apart dünyasına giriş yapın.

kalli 5 years ago

Kış Uykusu

Nuri Bilge Ceylan

130 Gönderi

Ölüm gibi bir gerçek peşimizden gelirken, hayat hızlı bir şekilde bizden kaçarken geç olmadan izlemeniz gereken filmlerden biri Kış Uykusu. Film hakkında herhangi bir yazı okumadım, araştırma yapmadım, yorumlara bakmadım. Hatta konusuna dahi bakmadım. Bugün, bir Nuri Bilge Ceylan filmi…devamıÖlüm gibi bir gerçek peşimizden gelirken, hayat hızlı bir şekilde bizden kaçarken geç olmadan izlemeniz gereken filmlerden biri Kış Uykusu. Film hakkında herhangi bir yazı okumadım, araştırma yapmadım, yorumlara bakmadım. Hatta konusuna dahi bakmadım. Bugün, bir Nuri Bilge Ceylan filmi izlemeye karar verdim ve karşıma tüm ihtişamıyla ile Kış Uykusu çıktı. İlk olarak filmin adı hakkında düşündüklerimi söylemek istiyorum. Kış ayında geçtiği için mi filmin adı Kış Uykusu? Belki öyle olabilir, ama bana sorarsanız cevap hayır. Hepimiz bir uykudayız, uzun bir uykuda. Kimse bu uykudan uyanmak istemiyor, uyanan da diğerlerini uyandırmaya cesaret edemiyor. Kış uykusuna yatan hayvanlar 6 ay uyurken biz tüm hayatımızı kış uykusunda geçiriyoruz. İşte Kış Uykusu'da bu uyuyan insanları anlatıyor. Filmin bu serzenişini Aydın'ın kardeşi Necla'ya dayanamayıp patladığı sahne, ona sıkıcı olduğunu söylediği sahnede görebilirsiniz. Belki de Aydın karakterinin adı bu yüzden Aydın'dı. Bir şekilde insanları uyandırmaya, onlara gecenin karanlığında ışık vermeye çabaladığı için, bu ışığı gördüklerinden, çevresinden, yaşadıklarından alıyordu. Aldığı bu ışıkla bir şekilde başkalarını aydınlatmaya çalışıyordu. Bazı insanlar vardır. Yaşı biraz ileridir, görmüş geçirmiş biridir. Hayatını asla boş geçirmemiştir. Belki mektep de bir eğitim görmemiştir, ama kendi çabasıyla kendini geliştirmiştir. Konuşur, deneyimlerini, öğrenimlerini paylaşır. Dinledikçe dinleyesiniz gelir. Bu filmde tam olarak o amca, o teyzeydi. Hem de zekasal bir birikimin yanında işitsel ve görsel bir güzellikte sunuyordu. Mükemmel demek isterdim ama, çok filme mükemmel dediğim için bu tabir biraz yetersiz kalır. Ülkemizde birçok doğal güzellik var. Herkese göre bu sıralama değişir, ama benim aklıma her zaman Pamukkale'den sonra Kapadokya gelir. Pamukkale'ye bir kez gitme fırsatı bulmuştum, Kapadokya'da gidip göreceklerim listesinde. Her neyse, Kış Uykusu filmi de, ülkemizin bu eşsiz güzelliğini gözler önüne seriyor. Felsefeden sanata, ideallerden insan ilişkilerine kadar birçok alandan parçalar bulacağınız film, insanın kendini bulmasını sağlıyor. Bence yerel diziler genel anlamda birbirini takip etse de benim için yerel filmler hep daha özeldir. Hele de bir bölgenin yaşantısını yansıtıyorsa tabiri caizse tadından yenmez. Çünkü yabancı filmlerde şey hissini alırım hep. Bir senaryo metni yazılmıştır, oyuncular onları ezberlemişlerdir. Bunun bir iş olduğu anlaşılır. Fakat yerli filmlerde filmle sohbet ediyormuşum gibi hissederim, karakterler belki kendilerinden cümle eklemezler, ama bana hep ekliyorlarmış gibi gelir. O samimi havayı, doğallığı neredeyse her yerli filmde hissederim. Bu filmde yapılan sohbetlerde bana bunu hissettirdi. Film için ''çok ağır ilerliyor'' gibi yorumlar yapacaklara tavsiye edeceğim bir film değil. Zira bu ağır ağır işlenmesi, ilmek ilmek örülmesi gereken bir sanat filmi. Bu ağırlık Nuri Bilge'nin mizanseni. Bunu değiştiremeyiz. Değiştirmek istemeyiz. Çünkü Nuri Bilge yeni dönem sinema sanatımızın en önemli yönetmenlerindendir. Onu bu kadar iyi yapan da işlediği konuyu sindire sindire işlemesi, izleyicinin aklına, kalbine damarlarından akan kanın her bir damlasına dokunmasıdır. Seçtiği mekanın tüm güzelliğini yansıtması, sinematografiyi en güzel şekilde kullanmasıdır. Kimi filmler vardır; 1saat 30 dakika, 3 saat gibi gelir. Kimi filmler vardır; 3 saat, 1 saat 30 dakika gibi gelir. Sanat filmi seviyorsanız, yerel film seviyorsanız, akıp giden görüntülere kendinizi bıraktığınız anda filmin 3 saat 15 dakika olduğunu unutacaksınız. Hatta bittiğinde ''Ne çabuk bitti?'' derken bile duyabilirsiniz kendinizi.

kalli 5 years ago

Sex Education

Laurie Nunn

97 Gönderi

Diziyi izledikten ''çok fazla açık sahne var'' diye rahatsızlığını belirtecek olanlar, cinsellik görmekten hoşlanmayanlar, böyle konuların konuşulmasından dahi haz etmeyenler varsa sakince ekranı kapatıp uzaklaşsınlar ve başka diziye geçsinler. Zira dizinin adındaki ''Sex Education'' kelimelerinin anlamı ''Yemek tarifleri'' değil, ''Cinsel…devamıDiziyi izledikten ''çok fazla açık sahne var'' diye rahatsızlığını belirtecek olanlar, cinsellik görmekten hoşlanmayanlar, böyle konuların konuşulmasından dahi haz etmeyenler varsa sakince ekranı kapatıp uzaklaşsınlar ve başka diziye geçsinler. Zira dizinin adındaki ''Sex Education'' kelimelerinin anlamı ''Yemek tarifleri'' değil, ''Cinsel Eğitim'' demek oluyor. Her neyse biraz diziden bahsedeyim. Çok fazla gençlik dizisi ya da filmi sevmem. Aslında benim tarzım değildir, fakat hiçbir diziden eksik kalma diyen yanım bunu da izlemek istedi, ve izledim. Eğlenceli, güzeldi. Bölümler uzun olmasına karşın fazlasıyla hızlı ilerliyordu, bu açıdan sıkmadı. Dizide özdeşletiğim karakterler oldu. En başta Maeve'yi örnek vermek isterim. Gerçekten hayranlık duyulacak bir karakterdi. En samimi olarak ise Lily karakterini gördüm. Gerçekten eğlenceli bir karakterdi, sanırım sahnelerini izlemekten en zevk aldığım karakterde oydu. Dizinin en güçlü karakteri ise Eric'ti. Hepsi bir yana Eric bir başkaydı. Onun sahnelerini hep gözlerimden kalp fışkırarak izledim. Sevmediğim karakterler olmadı mı? Elbette oldu. En başında İsaac karakteri. Sanırım dizide Isaac karakterine sövdüğüm kadar kimseye sövmemişimdir. Fakat bu noktada George Robinson'u tebrik etmem gerekir, zira sinir bozucu karakter rolüne öyle güzel bürünmüştü ki kendinden nefret ettirdi. Dizinin ikinci sezonunu daha çok beğendim ben, özellikle sonu 3. sezona dair olan beklentimi arttırdı. Sanırım 3. sezonda bir kaç bölüm daha Maeve ve Otis'in başka insanlarla ilişki içerisinde olmasını izleyeceğiz.. Cinsellik konusunda başarılı bir eğitimi ele alan dizinin bazı noktalarda çok abarttığını söylemek isterim. İlk başta kurduğum cümleyle çelişmemek için açıklama yapmak zorunda hissediyorum. Dizilerdeki cinsel terapilere elbette karşı değilim, sonuçta konusu bu. Bunu bilerek izlemiştim ve rahatsız edici olsaydı izlemezdim. Kişilerin yatak odalarında sevişmelerinin de absürt bir durum yok. Fakat okulda herkesin gözü önünde öpüşüp sevişmek biraz abartıydı sanki? İşlerin gerçekte bu kadar rahat olduğunu düşünmüyorum. Yoksa gerçekten öyleler mi? Avrupa gençleri ve okulları hakkında bir bilgim yok. Sadece o kısımlarının abartılı olduğu düşüncesindeyim. Herkesin yorumunu okumadım ama okuduğum yorumlarda kimse bu konuya değinmemiş. Aimee'nin yaşamış olduğu taciz olayında güzel bir farkındalık vardı. Umarım tüm kızların hayatında Maeve gibi güçlü, akıllı, kriz anlarında nasıl davranacağını bilen arkadaşlar vardır. Dizide yaşanan konuyu birçok genç kız, birçok kadın gerçek hayatlarında bu tür tacizlerle karşılaşabiliyor ve sonucunda hem duyulan korku hem de hiçbir suçu olmamasına rağmen suçluluk duygusuyla hem içinde bulundukları ilişki, hem de o olayı hatırlatan objeler, anlara karşı travmaları oluşuyor. Önemli olan o kişinin yanındakilerin destek çıkması ve ona güç vermesi. Ve elbette suçlunun cezalandırılması. Bu açıdan dizinin böyle bir konuya değinip farkındalık yaratmaya çalışmasını başarılı buldum. Cinsellik hayatımızda yemek yemek kadar doğal olan bir eylem. O açıdan dizide çok rahatsız edecek bir yan yok. Diziyi beğenenlere yine cinsellik gibi konularda bilgiler veren Big Mouth animasyonunu da öneririm.

kalli 5 years ago

You

Sera Gamble

294 Gönderi

İzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni…devamıİzlerken her sahnesine hayranlık duyduğum, zaman zaman -çoğu zaman- gerildiğim paronayak ve saplantılı aşkı başarılı bir şekilde lanse eden You dizisinin 2. sezonunu an itibari ile bitirdim. Daha önce izlediğim gerilim filmlerinde belirttiğim üzere uzuv kesmeli, kan akıtmalı sahneler beni rahatsız eder. Bu dizide de bu sahneleri bol bol gördük, rahatsız etmiş olsa da sırf bu sebepten dolayı diziyi yarıda bırakmak istemedim, bırakamadım. Çünkü kendi içine çeken, mazoşistce zevk veren bir yanı vardı. Mazoşist bir insan değilim ama bu his bana zevk verdi, diziye bağladı. Dizimizin başrolünde, izlediğim süre boyunca ''Allah düşmanımın başına böyle sevgili, arkadaş vermesin'' dediğim, fakat içimdeki yıllardır var olan kötü karakter sempatisi sebebi ile içten içe hayranlık duyduğum psikopat, sadist, ruh hastası Joe var. (Bu noktada bir açıklamada bulunmak istiyorum. Joe gibi tiplere ya da film veya dizilerdeki herhangi bir kötü karakterin yanlış olan hiçbir hareketini gerçek hayatta tasvip etmem. Fakat dizi ve filmlerde yapımı taşıyan, şekillendiren karakterler olduğu için sempati duyuyorum. Tamamen yapımla alakalı bir durum. Ayrıca elbette her kötü karaktere sempati duymam, istisnalar vardır.) Hikayelerinin benzeyip benzemediği konusunda tam emin değilim ama tip olarak Joe karakterini Ted Bundy'e benzediğini söyleyebilirim. En azından bana onu anımsattı. Hikayeleri benzemiyor olsa bile saplantılı yönleri ve seri katil olmaları benziyor. Karizmatik, çekici, kadınları kolayca etkisi altına alabilecek seri katiller. Penn Badgley her açıdan Joe karakteri için biçilmiş kaftan gibiydi. Duygularını rol ile kontrol edebiliyor olsa da dış görünüş olarak da tam Joe karakteri için uygundu. Dizi bir noktada yavaş ilerliyor hissi vermişti. Aslında gereksiz diyebileceğim bir sahne yoktu, var olan her olay bir şekilde gelecekteki sahnelere bağlıyor, oluşumu şekillendiriyordu, ama yine de yavaş ilerliyor hissi aldım. Bu beni rahatsız etti. Fakat iyi şekilde işleyen senaryo, ve buna bağlı olarak yapılan çekim kurgusu bu yavaşlığı gözardı etmemi sağladı. Dizi, aşk konusu etrafında şekillenmiş olsa da romantik diyebileceğimiz bir sahne barındırmıyordu. Seks sahnelerinin hepsinde olmasa dahil tutku barındırdığını görebiliyoruz, ama kesinlikle romantizm yoktu. En azından benim bakış açıma göre. Yoğun olarak gerilim sahneleri barındıran dizi, geçiş sekanslarında bile gerilim verdiği o korkuyu hissettiriyordu. Ayrıca Joe'nin ses tonu da ürkütücü derece de karizmatikti. Dizinin ve karaktere gayet uygun olduğunu söyleyebilirim. Dizi çok heyecan vericiydi, her izleyişimde bir sonraki bölümü izlemeyi merakla bekledim. İki sezon arasında bir seçim yapmam gerekirse bana göre ikinci sezon daha başarılıydı. İkinci sezondaki karakterleri kendime daha yakın buldum, ve daha fazla olay vardı. Bu da ikinci sezonu benim açımdan daha başarılı kıldı. Aslında bahsettiğim yavaşlık hissini daha çok ilk sezonda aldım, olaylar bir türlü ilerlemiyor gibiydi. Lakin ikinci sezon tam olarak dizinin yapısına uygun şekilde zamanı kullandı. Hem bu açıdan, hem de heyecan hissi daha fazla olduğu için ve beni daha çok şaşırttığı için ikinci sezonu daha çok beğendim. Üçüncü sezonda neler olacağına dair merak içindeyim. Dizinin oyuncularına, karakter seçimlerine, senaryosuna, sahne geçişlerine, çekim senaryosuna gerekli olan her şeyine göre bir puanlandırma yapmam gerekirse 10 üzerinden 8 puan veririm.

kalli 5 years ago

Üç Renk: Kırmızı

Krzysztof Kieslowski

26 Gönderi

Serinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı…devamıSerinin son ve en iyi filmi olan Kırmızı ''arkadaşlık'' kavramını ele alıyor. ''En iyi'' betimlemesini sadece genel bir yargı olduğu için değil benim de üçleme içinde izlerken en zevk aldığım film olduğu için kullandım. Hem ''arkadaşlık'' kelimesi, hem de kırmızı rengin verdiği duygular filme başarılı bir şekilde yansıtılmıştı. İlk filmde özgürlüğü, ikinci filmde eşitliği algılayamadığımı söylemiştim, ama burada arkadaşlık kelimesini algıladım. Genç Valentine, kendisini hiç görmediğimiz, sadece sesini duyduğumuz bir partnere sahip olsa da ne ona duyduğu sevgiden, ne de onun kendisine duyduğu sevgiden emindir. Bu yüzden aşk konusunda bir arayıştadır. Bir gün arabası ile giderken komşusunun köpeğine istemeden çarpar. Adam emekli yargıçtır ve ahlaki kurallara aykırı olsa da komşularının telefon konuşmalarını gizlice dinlemektedir. İlk başta bunu komşularına söylemek istese de sonra bunun yanlış olduğunu farkedip vazgeçer. Daha sonra aşkı arayan yargıç ve aşkı kaybeden yargıç arasında bir dostluk hikayesi başlar. Aslında birbirleri için yaratılmış gibilerdir, ama yanlış zamanlarda doğmuşlardır. Kırmızı renk Fransız bayrağına göre dostluğun, arkadaşlığın timsalidir. Burada da dostluk kavramı yaşlı bir adam ve genç bir kadın üzerinden başarılı bir şekilde lanse edilmiştir. Çünkü her iki insanın da hayatları paraleldir, ve değer yargıları bir şekilde örtüşmektedir. Bunun yanında kırmızı rengin karakterinden biraz daha bahsetmemiz gerekirse hepimizin aklına ilk gelen aşk ve tutku olur. Filmde yaşanan bir aşk göremesekte aşkın ana tema olduğunu bu dostluğu şekillendirdiğini görürüz. Bayrağımız da dahil, birçok bayrakta var olan kırmızı rengi aynı zamanda bağımsızlığın da rengidir. Valentina'nın bir bağımsızlık arayışı içinde olduğunu görürüz filmde. Kendisini partnerine ait hissetse de özgür olmak istiyordur. Kırmızı renk karar almayı da kolaylaştırır. Bu bağlamda filmdeki karakterlerin herhangi bir karar alırken hiç düşünmeden hareket ettiklerini rahatlıkla gözlemleyebilirsiniz. İlk iki filmde de temaya uygun olarak mavi ve beyaz renkler kullanılmıştı. Lakin bunda kırmızı renge daha fazla ayrıntı verilmiş gibiydi. Ev duvarlarından köpeğin tasmasına, giyilen kıyafetlerden kitap kapağına kadar her şey kırmızıydı. Filmin içeriğine uygun olarak gerçekten çok mu fazlaydı, yoksa mavi ve beyaza nazaran daha fazla göze gelen bir renk olduğu için dikkatimi çekti bilmiyorum ama bu yoğun kırmızı filmin enerjisini yükseltmişti. Film dram filmi havasında olsa da ben dram hissinden çok tutku hissi aldım filmden. Bir şekilde beni içine çekmeyi başardı. Olay örgüsü, geçmişe dönüt hikayeler, hikayenin paralleliği, buluşulan ortak noktalar hepsi çok başarılıydı. Karakterlerin senaryonun gidişatına bağlı olarak edindikleri duygu durumu da başarılı bir şekilde yansımıştı. Hatta tepkisiz kaldıkları anlarda bile o duygusuzluk hissini alabilmiştim. Kırmızı rengi her açıdan yansıtmışlardı. Hem filmin karakterine, hem oyuncuların davranışlarına, hem de dekorasyona. Yoğun bir kırmızı zehirlenmesi yaşatıyor film. Fakat kesinlikle yaşamaya değer bir zehirlenme. Son sahnede üç filmin de ana karakterinin aynı sahne içerisinde bir araya getirilmiş olmaları güzel bir ayrıntıydı. İlk film için romantik, ikinci film için realist bir bakış açısına sahip demiştim. Bunun içinde bir değerlendirme yapmam gerekirse romantik olur. Şairane havayı en iyi hissettiğim film buydu.

kalli 5 years ago

Persona

Ingmar Bergman

78 Gönderi

İzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü…devamıİzlediğimiz tüm gerilim temalı filmleri unutmamız gerekir, -Sapık filmi gibi istisnalar hariç- zira Persona bu konuda bir zirve. Persona ne demektir? Persona kelime anlamı olarak maske anlamına gelir. İnsanların dış dünyaya uyum sağlamak adına bir maske takmayı tercih ederler, çünkü gerçek duygularını ortaya koyarlarsa toplumdan dışlanmaktan korkarlar. Aslına bakarsanız hepimiz bu maskeleri takarız. Kimse gerçek yüzünü bir başkasına göstermez. Tabii buna ikiyüzlülük gibi yakıştırmalar yapmak yanlış olur. Zira bir ait olma çabasıdır bu, topluma ait olmayan ise ya dışlanır ya da zorbalığa uğrar. Psikolojik açıdan filme yakın ama film dışı bir konuşma yaptığıma göre şimdi de filmden söz edebilirim, ama önce bilmeyenler vardır diye filmin oluşturulma hikayesinden söz etmek istiyorum. Bergman'ın dezavantaj gibi görülen bir durumları bile avantaja çevirip ne kadar yaratıcı bir sinema insanı olduğunu anlayacağız bu hikaye ile. Bergman, o dönem bir iç kulak enfeksiyonu geçirmiş, bu sebeple hastanede tedavi görüyormuş. Sürekli olarak baş dönmesi yaşayan Bergman, başında bir bantla yatağa haftalarca bağlı hale gelmiş. Doktorunun tavanda boyadığı bir noktaya bakarak baş dönmesi ile başa çıkmayan Bergman, her bakışta oda fırıldak gibi dönüyor hissine kapılıyormuş. Daha sonra tavandaki noktaya bakarak iki yüzün birbirine karıştığını hayal etmeye başlamış, bu durum ona yardımcı olmuş. Aradan haftalar geçer ve Bergman iyileşir, odasının penceresinden dışarı baktığında bankta oturan hemşire ve hastayı görür. İşte bu iki kadın ve yaşadığı olay Bergman'a ilham olur, ve var ettiği Persona filmi hemşire-hasta ilişkisi üzerinden birbirine karışan yüzlerle temellenir. İşte bir önceki paragrafta da belirttiğim gibi avantaja çevrilmiş dezavantajlı bir durumdan çıkar filmin senaryosu, Bergman'ın yaratıcı zekasının en iyi göstergesidir bu. Yazımın en başında izlediğimiz tüm gerilim temalı filmlerini unutmamız gerektiğini söylemiştim. Zira filmin geneline bakarsak pek fazla gerilim sahnesi barındırmıyor olsa da garip bir şekilde sahne geçişlerinde bile yoğun bir gerilim hissi yaşıyorsunuz. Film açılış sekansında gösterdiğini fotografik görüntüler ve videolar filmin psikolojiyi yoracak tarafına karşı bir ipucu veriyor. Fazlasıyla zihni yoran bir film. Persona filmini ikinci kez izledim bugün, ilk izlediğimde sadece izlemek için izlemiştim. Anlamaya çalışsam da bunu pek becerememiştim. Birinci sebep izlerken yalnız olmayaşımdı, ikinci sebep ise ilk kez izliyor oluşumdu. Film hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Bu sabah ikinci kez izledim, derste filmden konuşacağımız için, hem anlamak, hem de hatırlamak adına. Tam olarak anladığımı yine iddia edemem, çünkü defalarca izlesek bile çözümü zor olacak bir yapım. Fakat en azından ilk izleyişime nazaran ikinci izleyişimde filmle daha fazla bütünleştim. Filmi yalnız ve kendinizi tamamen vererek izlerseniz film sizi kolay bir şekilde içine çekiyor ve iç dünyasıyla bütünleştiriyor. Bunun ilk sebebi olarak dış seslerin net olarak verilmesini ilk sebep olarak gösterebiliriz. Bir diğer durum da ışığın etkileyici kullanımı ve yakın plan çekimleridir. Bergman, yakın plan çekimlerini en iyi kullanan yönetmendir, ve Persona filmi bu konuda bir baş yapıttır. Karakterin iç dünyasını bu yakın çekimlerle daha net ortaya koymayı amaçlar. Aslında Bergman anlaşılması zor bir yönetmen gibi gözükse de filmlerinde toplumsal ve kişisel sorunlara yer verir, sadece bunu karmaşık bir dille ekrana yansıtır. Bu da Bergman sinemasının oldukça zor algılanmasına sebep olur. Filmin göstermek istediği bir süre sonra yanımızdaki insanın rolüne büründüğümüzdür. Elisabeth tamamen bir sessizliğe bürünür, Elisabeth'in kışkırtıcı sessizliği Alma'yı sürekli konuşmaya iter. Alma durmadan konuşur. Hayatını anlatır, psikolojiden konuşur, felsefeden konuşur. Hatta bazen Elisabeth'e Elisabeth'i anlatır. Elisabeth'in sadece susmasına karşın durmadan konuşan Alma kendi benliğini kaybetmeye başlar, ve psikoloji biliminin en ilginç vakalarından biri meydana gelir. Şiirsel bir anlatısı olan ve yakın plan çekimlerini ve ışığı rahatsız edici boyutta kullanan Persona, sadece Bergman sinemasının değil, psikoloji türünün de en iyi yapımı bence.