(@) - Raf

kalli 8 months ago

Spotify'de yayımlanan, sunuculuğunu Cengiz Küçükayvaz'ın yaptığı Çağdaş Meddah programına başladım bugün. İlk bölümde oldukça ilginç ve dönemin gazetelerinde boy göstermiş, ABD'de bile konu olmuş bir savaşı anlatıyor. Kartal ve Leylek Savaşı. Savaşı ilginç kılan sadece kartalların ve leyleklerin savaşıyor olması…devamıSpotify'de yayımlanan, sunuculuğunu Cengiz Küçükayvaz'ın yaptığı Çağdaş Meddah programına başladım bugün. İlk bölümde oldukça ilginç ve dönemin gazetelerinde boy göstermiş, ABD'de bile konu olmuş bir savaşı anlatıyor. Kartal ve Leylek Savaşı. Savaşı ilginç kılan sadece kartalların ve leyleklerin savaşıyor olması değil, iki grubun da geliştirdiği zekaüstü stratejiler ve bu kadar kolay ve çabuk organize olmaları, takviye toplamaları. Öyle ki Bursa'da başlayıp Menderes ovasına kadar uzanan bu savaşa Türkiye'nin dört bir yanından leylekler ve kartallar dahil olmuş. Amansız çatışma şöyle başlıyor; Yıl 1934. Yer Uludağ/Bursa. Bir kartal ailesi leylek yuvasına saldırı düzenliyor, anne ve baba leyleği katledip yavruları yemek için kaçırıyorlar. İşte kartal ailesinin bu saldırısı savaşın fitilini ateşliyor. Nasıl haber aldıkları, nasıl organize oldukları bilinmez ama Uludağ/Bursa civarlarında yaşayan leylekler yuvalarını boşaltıp yavrularını saklamaya başlıyorlar. Bir yandan da kartallara karşı bir intikam planının adımlarını çiziyorlar. Zaman geçiyor, savaş Aydın'ın Menderes ovasına değin uzanıyor. Havada amansız bir mücadele başlıyor. Leylekler muhteşem bir strateji ile saldırıyorlar kartallara. Genç leylekler kartalları yorarken, daha tecrübeli olanlar ise kartallara saldırıp altetmeye çalışıyorlar. Bu arada savaşı takip eden Aydın halkı tabiri caizse kartallara terörist muamelesi çekip leyleklere yardım ediyorlar. Yaralıları tedavi ediyorlar, aç olanları besliyorlar. Leyleklerin galip gelmesi için ellerinden geleni yapıyorlar kısaca. İnsanların kendilerine yardım etmesini fırsat bilen zeki leylekler savaşı şehrin içine taşıyorlar. Dezavantajlı konuma düşen kartallar mutlak mağlubiyetten kaçamıyorlar. Kazanan leylekler oluyor. Güç zekaya yeniliyor. Tabii insanların da leyleklerden yana olmasının payı büyük bu zaferde. Savaş zamanında sadece Türkiyedeki gazetelerde değil, New York Times gazetesinde dahi yer bulmuş kendine. Savaşın bir ilginç tarafı daha var. Aydın halkının Kızılay'dan yardım istemesi. Hatta söylenene göre dönemin Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak'a mektup dahi gönderenler olmuş. "Paşam şu savaşa el atın. Leyleklere yardım edin." diye. Türkiye toprakları, bilhassa Aydın halkı gökyüzüne baktıklarında işte böyle tuhaf bir savaşa şahitlik etmişler... O zamanlarda yaşayıp böyle bir savaşa tanıklık etmek isterdim doğrusu. Zaten bizim üst soy o bölgelerde yaşadığı için muhtemelen tanıklık ederdim. Belki benim büyük dedeler, büyük neneler de izlemişlerdir kartallar ve leyleklerin savaşını. Tarafımı soracak olursanız da kartallara terörist muamelesi çekmezdim, ama ben de leylekleri desteklerdim. İlk bölüm böyleydi. Dinlediğim her bölümü gelip sizinle paylaşıp yorumlamaya, anlatmaya çalışacağım.

kalli 8 months ago

Samurai Jack

Genndy Tartakovsky

26 Gönderi

"Uzun zaman önce uzak bir ülkede ben Aku, karanlığın şekil değiştiren efendisi, serbest bırakılmış korkunç bir şeytandım. Sihirli bir kılıç kullanan, ahmak bir samuray savaşçısı bana karşı koymaya çalıştı. Son darbe vurulmadan önce zamanda bir kapı açtım ve onu kötü…devamı"Uzun zaman önce uzak bir ülkede ben Aku, karanlığın şekil değiştiren efendisi, serbest bırakılmış korkunç bir şeytandım. Sihirli bir kılıç kullanan, ahmak bir samuray savaşçısı bana karşı koymaya çalıştı. Son darbe vurulmadan önce zamanda bir kapı açtım ve onu kötü ruhumun hâkim olduğu geleceğe yolladım. Şimdi o ahmak geçmişe geri dönmenin ve geleceğin kendi olan Aku'yu mahvetmenin yollarını arıyor." İlk 4. sezonun introsu! Bayılıyordum bu introya ve giriş müziğine. Final (5.) sezonun girişi kulağıma hoş gelmedi. Belki de buna alıştığım içindir. Samuray Jack'i ilk yayımlandığı zamanlar seyretmiş olsaydım, son sezonu beklerken saçlarım beyazlardı. Hoş yine beyazladılar da konumuz bu değil. 13 sene ara vermek nedir be insafsızlar! Şaka bir yana değmiş gerçekten. 10 küsur yıllık bekleyişin ardından harika bir finalle veda etmişler. Ona da geleceğiz. Lâkin önce dizinin temasından, sahnelerinden, görselliğinden, savaşından, mizahından, karakterlerinden ve en önemlisi de Jack ve Aku'dan bahsedelim. Dizi introda da geçtiği gibi Jack'in atalarından kalan, atalarının ruhunu taşıyan sihirli kılıçla Aku'ya saldırması ve Aku'nun onu kötülüğün hâkim olduğu geleceğe yollamasıyla başlıyor. Jack, yıllar boyunca evine yani ait olduğu zamana dönmenin yolunu ararken Aku ve onun yarattığı kötülerle savaşıyor. Ama ne savaş! 50 yıl süren amansız bir mücadele... Evet, dizide kötülüğe karşı bitmeyen bir mücadele var. Jack her bölümde daha da güçlü kötülerle savaşıyor ve elbette ki tahmin edebileceğiniz gibi her savaş Jack'i daha da güçlü kılıyor. Bu savaşlarda yalnız olmadığını da söylemek lâzım. O kadar çok karaktere, insana, hayvana, uzaylıya, yaratığa İyiliği dokunuyor ki Jack'in hepsi de onun için, onun kazanması için kendilerini bile feda etmeye hazır hale geliyorlar. Kötülüğün karşısında iyiliğin birleştirici gücü galip geliyor. Herhalde, Aku'nun en sonunda yenileceğini söylemek pek de sürpriz olmaz. Zaten hepimizin beklentisi bu değil miydi? 50 yıl süren amansız bir savaş, 13 yıl aradan sonra gelen yeni bir sezon. Jack kazanmayacaktı da ne olacaktı? En fazla bir sezon daha olurdu. Jack kazandıktan sonra Samuray olmaktan sıkılıp Profesör oluyor ve Buttercup, Bloosom ve Bubbles'i yaratıyor. Şaka şaka, bu sadece bir teori. Neyse Jack'e devam edelim. Yan karakterlerden söz etmek istiyorum biraz. Hoş, o kadar çoklar ki hiçbirinin adını hatırlamıyorum. Beni mazur görün. Malum, B12 seviyesi. Yani Aleyna Tilki'nin bir önceki kutlamada giydiği kıyafeti aklında tutan spiker abi kadar hafızam kuvvetli de olsa herhalde bu kadar çok yan karakterin adını aklımda tutamazdım. Her ne kadar adlarını hatırlamasam da tüm yan karakterler dizi için çok değerliydi. Kimileri Jack için kendilerini feda ettiler, kimileri Jack'e bir şeyler öğrettiler, kimileri yoluna yoldaş, yanına gardaş oldu. Kimileri de daha da güçlenmesini sağladı, bilhassa kötü karakterler. Jack sadece geçmişe gidip evine, ailesine dönmeyi ve de dünyayı Aku'dan kurtarmayı istemiyordu. Tek amacı bu değildi. Elbette önceliği bunlardı ama geçmişe gitmenin yollarını ararken aslında kendi ruhunu, daha doğrusu atalarından ona miras kalan Samuray ruhunu da bulmaya çalışıyordu. Her ne kadar, karşısında kimsenin duramayacağı, bir damla düşmeden tüm düşmanlarını halt edecek kadar iyi bir dövüşçü de olsa "Samuray" ruhuna son sezonun son bölümlerine kadar ulaşamamıştı. Zira samuray olmak yalnızca iyi dövüşmekten, en güçlü olmaktan ibaret değildi. İçindeki kini, öfkeyi serbest bırakmayı, erdeme ulaşmayı da içeriyordu. Jack bu arayışını 50 yıl sonra tamamlayabildi. Bu yolculukta dediğim gibi birçok şey öğrendi, bir çok dost edindi. Düşman demiyorum, düşmanları ya Aku'nun yarattığı yaratıklardı ya da ödül için Jack'e saldıranlar. Zaten hepsini de halt etmeyi başardı. İlk 4 sezon oldukça hareketli, vurduğu kırdılı geçerken, 5. sezon daha çok Jack'in kendini bulmasına odaklanmış ve biraz da durulmuş. Başlangıçta bu durgunluk o yüksek tempoya alışanlara ağır gelebilir ama bu durumda işte az önce bahsettiğim Samuray ruhuna ulaşmak ve sihirli kılıçı haketmekle alakalı. İşin içine aşk girdiğini de söylemeden edemeyeceğim. Sen git düşmanının kızına, düşmanının varlığından var olan bir varlığa aşık ol. Olacak iş mi? Güzel olmuş bu arada. Ashi işin içine girmeseydi ve Aku Ashi'yi Jack'e karşı kullanmasaydı onca yıllık bekleyişin ardından basit bir final yapmış olurdu. "Kralı gelse yenerdi, Prenses'e yenildi." denilebilecek bir sona sahip olacak gibi görünürken neyse ki prenseste Kralın gölgesinden kendini kurtarıp aşkını seçebildi. Ashi sadece final sahnesi için değil, Jack'ın arayışının son bulmasına da etkili oldu. Onu öfkeden arındıran bir yandan da aşktı bence. Eee, bu kadar hareketli, dövüş sahnelerinin ve karakterin bol olduğu bir çizgi dizide görsellikten, çizimlerin bahsetmeden geçmek olmaz. Öncelikle dövüş sahneleri ve şiddet o kadar estetik bir şekilde işlenmiştir ki hayran kalmamak elde değil. Çizimler, efektler, görsellik fazlasıyla muazzam. Diziyi anlamlı ve izlenebilir kılıyorlar. Görsel odaklı bir dizide çizimler kötü ve acemice olsaydı, hâlâ bile Samuray Jack adından söz ettiremezdi. Veyahut yıllar sonra gelen final sezonu kimsenin umurunda olmazdı. Zira bu tür dizilerde anlatıyla beraber o anlatıyı destekleyen görsellikte önemlidir. Samurai Jack yaratıcıları da görselliğin önemini bildiklerini harika çizimlerle göstermişler. Dublaj ve alt yazı mı konusundan da bahsedip yavaş yavaş bitirmek istiyorum. Animasyon dizilerinde genel olarak dublaj tercih eden biri olarak bunu da -son sezon hariç- dublajlı izledim. Fakat çok da farkedeceğini düşünmüyorum. Çünkü diyalog odaklı bir dizi değil, görselliğe, savaşa, dövüşlere, karakterlere odaklanmanızı isteyen bir çizgi dizi. Yine de şunu söylemeden geçmek istemiyorum. Bence Aku karakterine orijinal dilindeki ses daha çok yakışmış. Aku'yu konuşmadan geçeceğimi düşünmeyin. Bu kadar yazdık, ettik. Yeni favori kötü karakterimi konuşmadan olur mu? İzlediğim en sempatik, en absürt ve ve en komik kötüydü, çizgi diziler içerisinde. Olduğu her sahneye, kurduğu her diyaloga kahkaha attım. Pizza siparişi sahnesi özellikle. İyiliğin kazanmasından olsa da gönlüm bir yandan Aku'nun yok olmamasından yanaydı. Komik erkek çekiciliği.>>>>>>>>>>

kalli 8 months ago

Zehra

Nabizade Nazım

10 Gönderi

Türk Edebiyatımızın mutsuz sonla biten, hiç kimsenin muradına eremediği romanlarından biri daha. Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ın sonuna o kadar üzüldüm ki... Artık bu sonlar beni üzmüyor. Hoş hepsi de layığını buldu ya. Edebiyatımızda psikolojik romanın öncülerinden sayılan Zehra romanında karakterlerin…devamıTürk Edebiyatımızın mutsuz sonla biten, hiç kimsenin muradına eremediği romanlarından biri daha. Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ın sonuna o kadar üzüldüm ki... Artık bu sonlar beni üzmüyor. Hoş hepsi de layığını buldu ya. Edebiyatımızda psikolojik romanın öncülerinden sayılan Zehra romanında karakterlerin dışsal ve içsel çatışmaları anlatılıyor. İhanet, intikam, ihtiras, hırs, aşk, para ve ölüm... Kitapta 4 karakter öne çıkıyor. İlki anne ve babasını kaybetmiş olan bir tüccar kızı Zehra. Kitabın en önemli karakteri. Zaten karakterinin adıyla kitabının adının aynı olması bunu destekliyor. Fakat diğer 3 karakterde kitapta oldukça önemli. Zira biri olmasa bu roman olmaz, çatışmalar bu kadar şiddetlenmezdi. Öncelikle konudan bahsedip daha sonra karakterleri inceleyeceğim. Zehra'yı tanıtmıştım. Suphi ise onun kocası. Suphi eve gelen Sırrıcemal adlı bir hizmetçi kıza gönlünü kaptırıyor, Zehra'yı terk edip Sırrıcemal ile nikah kıyıyor. Fakat yine mutlu olamıyor, doyuma ulaşamıyor. Bir kere aldatan erkek, hep yapar. Zehra'nın başlarına sardığı Ürani adlı hafifmeşrep bir kıza gönlünü kaptırıyor bu sefer Suphi. Sırrıcemal'i terkedip ona gidiyor. Ürani de Suphi'yi sömürdükçe sömürüyor. Mutsuz sonla biteceği belli olan bir çatışma başlıyor. Zehra, kıskançlığında haklıydı. Fakat aklı başında bir tepki değildi bu. Lâkin kalbi kırılmış her kadın bu intikamları düşünür, yalnızca bir kısmı harekete geçer. Zehra harekete geçenlerdendi. İhaneti yaşamış biri olarak Zehra'yı anlayabildim. Ancak hak verdiğimi söyleyemem. Ben yoluma bakardım. Zehra yoluna baksa bu eser ortaya çıkmazdı ya. Suphi ise aklı havada, yönlendirme ve manipuleye açık, sadakatsiz bir erkekti. Kendisinden nefret ettirdi. Kitaplarda her karakterle bağ kurup onları anlamaya, haklı yönlerini bulmaya çalışsam da Suphi'nin haklı olduğu bir yönü yoktu. Daldan dala konan bir erkeğin hakedeceği sona ulaştı Suphi. Sırrıcemal ise tamamıyla saflığının kurbanı oldu. 3. bir kadını, yuva yıkan bir karakteri kurban olarak nitelendirmekte pek doğru olmadı sanırım. Kendini geri çekebilirdi. Fakat o Zehra ve Suphi arasındaki çatışmayı avantaja çevirmeyi seçti. Kendi kaderini yazdı yani. Her insan gibi... Ürani kitaptaki en masum karakterdi. Evet, Ürani gibi para düşkünü, erkeğini sömürmeyi hak gören bir kadın en masumuydu. Yuva yıkarak yapılan bir yuvayı yıkıp Suphi'yi sömüren bu karakterde bir kadına kızmayı mantıksız olarak görüyorum. Ürani kişiliğini en başından belli etti. Suphi ise aşkından kör oldu. Ürani başka bir erkekle olduktan sonra bile Suphi'nin peşinden koşması bunun bir göstergesi. Takıntılarının, sadakatsizliğinin cezasını ödedi Suphi. Roman kıskançlık temasını öne sürüyor. Fakat tek teması bu değil. Evlilik kurumunun ufacık bir kıvılcımla ne denli kolay yıkılabileceğini anlatmış Nabızade Nazım. Aslında şunu da anlamak lazım. Sırrıcemal veya Ürani olmasa bile bu denli sağlıksız evlilikler illa ki yıkılır. Suphi gibi bir karakter evlilik adamı değil. Roman kadınları kötü göstermeye çalışsa da -evet masum değiller, hepsinin de suçu, suçları var- haklı olduklarını tarafları da yok değil. Zaten Nabızade kadınları kötü göstermeye çalışmamış. Yaralı bir kadının ne denli şeytanlaşacağını anlatmak istemiş. Bunu da başarmış. Sadece dışsal çatışmayı okuyor olsak kitap bu kadar etkileyici olmazdı bence. Karakterlerin iç dünyasını okumak, psikolojik çatışmaları görmek hem karakterleri daha iyi takımımıza yardımcı olmuş, hem de romanı daha etkili kılmış. Kitap biraz ağır geldi bana. Bu kadar derin çatışmalar olduğu için sanırım. Başlarda okumakta zorlandım. Fakat Ürani hikâyeye, Suphi'nin hayatına dahil olduktan sonra kan geldi esere. Daha şevkle okudum o kısımları. Kitabın finali ise beklediğimden farklı olmadı. Böyle bir trajedi bekliyordum. En başında dediğim gibi herkes hakkettiğini buldu. Nabızade Nazım, ihanetin insanda yaratacağı tahribatı muazzam bir şekilde dökmüş kaleminden...

kalli 8 months ago

Martı

Anton Çehov

41 Gönderi

Spoiler içeriyor Anton Çehov'un Martı'sı. Hem özgürlüğün, hem de tutsaklığın eseri. Hayır, bir hapishanede tutsak olmaktan bahsetmiyorum, karakterlerin kendi düşünceleri içerisinde tutsak kalmasından söz ediyorum. Martı, okuması çok kolay bir eser. Tabii, tiyatro okumaya alışkın olmayanlar için kısa da olsa zorlayabilir. Bana…devamıAnton Çehov'un Martı'sı. Hem özgürlüğün, hem de tutsaklığın eseri. Hayır, bir hapishanede tutsak olmaktan bahsetmiyorum, karakterlerin kendi düşünceleri içerisinde tutsak kalmasından söz ediyorum. Martı, okuması çok kolay bir eser. Tabii, tiyatro okumaya alışkın olmayanlar için kısa da olsa zorlayabilir. Bana düz metin olarak çok basit geldi, fakat alt metni oldukça düşündürücü. Öncelikle, şunu belirtmek istiyorum. Tiyatro eserlerini okurken onları zihnimde sahnede oynanıyormuş gibi hayal etmeyi severim. Fakat Martı'nın diyaloglarının düzlüğü ve karakterlerin karmaşık ruh halleri ne kadar zorlasam da buna engel oldu. Hayal edemeyince düz metin havasında okumak istedim, onu da yapamadım. Güzel bir kitap ama sahnede canlandırılacağını düşününce zayıf kalıyor. Martı, ne dramatik bir eser ne de bir komedi. Karakterlerin bastırdığı duyguları basit diyalogların altına saklayarak anlatıyor. Bu konuda da başarılı olmuş Çehov. Anlamak için karakterlerle bağ, empati kurmak gerekiyor. Karakterlerin ruh halleri ve kendi düşüncelerim hakkında birkaç şey paylaşacağım. Kitabı okumaya niyetlenirseniz bu sayede karakterlerle daha rahat bağ kurabilirsiniz diye umuyorum. İlk başta her ne kadar pasif biri olsa da benim için kitabın en önemli karakteri olan yazar Trigorin'den söz etmek istiyorum. Yazarlığı bir tutku değil de yük olarak gördüğü için iç dünyasında kendisini "boş" gören bir karakter. Duygularının sorumluluğunu alamayan, zayıf iradeli biri. Her ne kadar iyi bir gözlemci olsa da bu gözlemleri toparlayamıyor bence. Bir diğer önemli karakter ise Konstantin Treplev. "Ben varım!" diye içten içe attığı çığlık, dışarı itildikçe içten içe daha fazla sesini çıkarmak istemesi beni Treplev'e yakın hissettirdi. O dolduramadığı boşluğu doldurmak istedim okurken. Genelde kadın karakterlerle daha kolay bağ kurarım ama bu kitapta erkek karakterlere kurduğum empati daha net ve kolay oldu. Sanat ve aşk arasında sıkışmış bu karakter kurtuluşu ölümde buldu. Onu intihara iten -doğrudan olmasa da dolaylı olarak, neticede her intihar aslında bir cinayettir- iki karakterden söz etmek istiyorum. Birisi annesi Arkadina, bir diğeri de aşkı Nina. Arkadina, geri planda kalmamak için oğluyla rekabete giren, onu küçümseyen varlığını kabul etmeyen bir anne. En sinir olduğum karakterdi. Manipulasyonlar konusunda çok başarılıydı. Veyahut Trigorin ve Konstantin çok salaktı. Yine de bu Arkadina'nın manipuletif olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Genelde anneler oğullarıyla böyle bir rekabete girmez, fakat bu kitapta giriyor. Sanırım bu da Çehov'un modern tiyatrosundaki farklı tarzını gösteriyor. Nina'dan da bahsedip karakterlerin bahsini kapatayım. Hayalperest bir karakter. Konstantin'in aşkı yerine Trigorin'i tercih ediyor, etmek istiyor. Zira Trigorin'in kendisini başarısız ve boş görmesinin tam tersine Nina'nın gözünde Trigorin sanatın ve başarının ta kendisi. Karakterleri çok derin olmasa da içtenlikle anlatıp incelediğime göre "neden Martı?" sorusunun cevabına geçebilirim. Kuş özgürlüğün sembolüdür. Nina'nın sanat içerisindeki özgürlük arayışını, Trigorin'in kendi "boş" düşüncelerinden kurtuluşunu, Treplev'in annesinin gölgesinden sıyrılmasını, Arkadina'nın kendi bencilliğinden arınmasını temsil eder. Eder etmesine ama bu eser de martı canlı kalmadığı için bütün bunlar sadece bir temsildir. Gerçekler bambaşkadır. Konstantin martıyı vurup Nina'ya hediye eder. Böylece özgürlük kanlar içerisinde yok olurken tutsaklık başlar, hayaller ölür. İyi duygular ölür... Kitabın alt metnini besleyen en önemli olay karşılıksız aşk zinciriydi. "Aşk" öyle bir duygu ki birilerini yüceltirken birilerini düşürüyor. Birilerini gökyüzünde uçururken birilerini bir yerlerde tutsak bırakıyor. O sebeple aşkın kitabın yüzeyselliğinin içerisindeki derinliği beslemesini çok iyi anlayabiliyorum. Bu duyguya yıllardır uzak olduğum için tamamıyla kavrayamıyorum ama... Kitabın finali benim açımdan beklemedik değildi. Bu kadar acı çeken bir karaktere böyle bir son gerekti. Martı vurulduktan sonra hissettim zaten bunu. Çehov, insanın iç dünyasını, aşkın gücünü, karakterler arası çatışmayı çok güzel işlemiş bu eserinde.

kalli 8 months ago

Usta ve Margarita

Mihail Bulgakov

19 Gönderi

Mihail Bulgakov'u ilk defa Köpek Kalbi ile tanımıştım. O günden beri bu kitap aklımın bir ucundaydı, fakat Köpek Kalbi'ndeki ağır ve aykırı dili beni biraz korkuttuğu için -bunun daha ağır olacağını düşündüm- beni okumaktan itmişti. En sonunda bu önyargımı kırıp…devamıMihail Bulgakov'u ilk defa Köpek Kalbi ile tanımıştım. O günden beri bu kitap aklımın bir ucundaydı, fakat Köpek Kalbi'ndeki ağır ve aykırı dili beni biraz korkuttuğu için -bunun daha ağır olacağını düşündüm- beni okumaktan itmişti. En sonunda bu önyargımı kırıp kitabı okudum ve işte buradayım. Öncelikle, Usta ve Margarita oldukça kaotik bir ortamda geçen bir eser. Mihail Bulgakov dünyavi gerçekliğin içerisinde öylesine kaotik ve hayalci bir dünya yaratmış ki okurken kendinizi bu kargaşanın içerisinde bulmadan edemiyorsunuz. Karanlık havasını kitabın sonuna değin koruyor. Ben eseri okurken, sanki bir kabus -bazı kısımlarda uyanmak istemeyeceğim- bir düş görürcesine her anı gece olarak hayal ettim. Her zaman gece olmasa bile kitapta benim için her zaman hava karanlıktı ve güneş hiç doğmadı. Her zaman karanlık olmasının sebebi kitapta kötülüğün sembolünün yani şeytanın hâkim olması olduğuna yoruyorum. Evet, eserde İsa ve Woland'ın (iyiliğin ve kötülüğün) bir denge halinde olup birbirlerini tamamladıklarını söylenir ama ben okurken kötülüğü baskın hissettim. Belki gerçekten öyleydi, belki de okurken negatif hissettiğim dönemde olduğum için de olabilir, bilemiyorum. Şu sıralar metal olarak pek iyi olduğum söylenemez. Her neyse. Peki, Woland kötülüğün sembolü olarak kötülüğü var eden mi? Yoksa dışarı çıkaran mı? Bulgakov'a göre dışarı çıkaran. Doğrusunu isterseniz bana göre de öyle. İnsan şeytana uymaz, şeytan cesaret edilemeyeni yapmak için gazı verir sadece. Böylece insanın içerisindeki tüm ikiyüzlülük ve açgözlülük uyanmış olur. Kötülüğün sembolü olan bana karanlık hissettiren, kitabın en önemli karakterinden söz ettim. Peki kitaba adını veren iki önemli karakterden ve onların ilişkilerinden bahsetmeye olur mu? Onlar çırılçıplak kalmışken, Bulgakov tüm çıplaklığıyla aykırı düşüncelerini gözler önüne sermişken ben de düşüncelerimi tüm çıplaklığıyla anlatmak isterim. Usta, bu karanlığın içerisinde kaybolmuş ama kendini bulmak isteyen, bulmaya çalışan bir karakterdi. Bence onun bu diriliğini de -düşüncesel olarak- Margarita'nın ona olan sevgisi sağladı. Sanat, önemini yitirip Usta gerçek ve hayal arasında kalıp gücünü yitirirken Margarita onu canlı tuttu. Margarita'ya gelince aşkı için her türlü fedakarlığa hazır olan bu kadar gözü kara ve güçlü bir karakteri nasıl anlatabilirim ki? Böylesi bir kitap olmasa Margarita'nın bir erkek için şeytanla anlaşmasını aptallık olarak nitelendirebilirdim. Lâkin kitabın derin tutkusu böyle düşünmeme bile izin vermiyor. Sadece Margarita'ya hayran kaldığımı söyleyebilirim. Fazlası çıkmaz... Aşk ve tutkunun bu kadar hiciv dolu, düşüncelere boğulmuş, kaotik sahneler ve kaoslarla bezenmiş bir esere bu denli yakışacağını düşünemezdim doğrusu. Margarita, şeytanla anlaşma yaparak kendi ruhunu satmaz aslında. Tam aksine fedakarlığı onu özgürleştirir. Belki de tutsaklığı değil, özgürlüğünü hissettiğim onun uçtuğunu gördüğüm için yaptığı bu fedakarlığı takdir etmiş olabilirim. Kitaptaki bir diğer önemli karakterden bahsedip yazımı toparlayıp bitireceğim: Behemot! Kitabın absürtlüğünü en çok gözler önüne seren karakter, bir kedi. Sahnelerini okumak, onun yarattığı kaosu ve mizahi dilini görmek -okumak- doğrusu beni Woland'ın sahnelerinden bile daha çok heyecanlandırdı. Bir kedi olduğu için yaptığı kötü şeylerde dahi ona kızamadım, aksine güldüğüm bile oldu. Bulgakov, Behemot gibi aykırı bir karakteri kitaba o kadar gerçekçi yedirmiş ki bir kedinin konuşması, avizeye çıkıp insanlara ateş etmesi, birinin kafasını koparması falan ilginç gelmiyor. Güldürüp, heyecanlandırıyor. Evet, o avize sahnesi ölüler balosuyla birlikte kitabın en güzel bölümlerinden biriydi. Mihail Bulgakov, insanlığın gerçek yüzünü gözler önüne serip az önce de bahsettiğim gibi hayal dünyasını gerçekliğe yedirdiği bu eserinde düşünceleri ve kitap oradan oraya savruluyormuş gibi hissettirse de bütününe baktığımda muazzam bir okuma deneyimi sundu. Adalet, iyilik ve kötülük dengesi, kaos, karanlık, mizah, kara mizah, aşk ve tutku, en sonunda da huzur hepsi dağınıktı ama sonunda bir bütünde toplandılar. Usta ve Margarita, kendi huzurlarına kavuştu, ben de kitaptaki ışığı buldum.

kalli 9 months ago

Ekmek Teknesi

Osman Sınav

8 Gönderi

Selamün aleyküm kahve milletinin insanları! Tüm bardaklar dolsun ve Ekmek Teknesi hakkında konuşmaya başlayalım. Evet, ilk defa bir diziyi yarıda bırakma gereği duydum. Çünkü çok sıkıcı olmaya başladı. Diziye ilk başladığımda hem geçmişi yadetmek, sokak ve mahalle kültürünü yeniden tatmak…devamıSelamün aleyküm kahve milletinin insanları! Tüm bardaklar dolsun ve Ekmek Teknesi hakkında konuşmaya başlayalım. Evet, ilk defa bir diziyi yarıda bırakma gereği duydum. Çünkü çok sıkıcı olmaya başladı. Diziye ilk başladığımda hem geçmişi yadetmek, sokak ve mahalle kültürünü yeniden tatmak ve tabii bir de Heredot'un hikâyeleri için başlamıştım. İlk sezon bazı pürüzler olsa da güzel geçti, fakat 2. sezon çok can sıkıcı olmaya başlamıştı. Bir noktadan sonra "artık yeter!" deyip bıraktım diziyi. O konuya da geleceğim. Heredot'un hikâyelerini dinlemek çok zevk veriyordu küçükken. Yine aldım o zevki. Tarihi, eski hikayeleri, masalları, destanları Heredot'un ağzından dinlemek lazım. Okan Buruk'lu bölümde bi' tat kaçmadı değil. Neyse. Zamanla dizinin özgün karakterleri çekti beni diziye. Diziyi zirveye taşıyan ikili Cengiz ve Kirli başta olmak üzere. Cengiz herhalde dayıların özeti. Her ailede mutlaka karşınıza çıkacak bir dayı tipi. Evet, bizde de var aynısı. Ölü, Jale, Süha gibi karakterleri sevmiştim bir de. İkinci sezonda evlilikten sonra Süha değişti, kendinden soğuttu. Mümkünse aynı kalmalıydı. Ölü'nün sahneleri ilk sezona göre daha da azaldı. Zaten çok da bi' sahnesi yoktu. Yok derecesine geldi. Necibe bir anda hiç olmamış gibi sırra kadem bastı. Çok seviyordum o karakteri. Tam bir hanımefendiydi. Suzi'ye alışamadım doğrusu. (Bu güzelim kadınlar Celal gibi bir hanzoda ne bulur bilmem.) Şelale ağzında bakla ıslanmayan, şom ağızlı, dedikoducu, mikser gibi bir karakter olsa da onun özgünlüğünü sevdim. Eh her mahallede olmaz mı böyle bir tip? En başta Celal'in Nusret'e Allah muamelesi çekmesi can sıkıcıydı, tövbe haşa. Tamam mahallenin büyüğü, akıl hocası. Gidip her şeyi danışıyor, yol yordam öğreniyorsunuz da bir yerde de durmayı bilmek lazım, şirke girmemek lazım. (Ölü'ye bağladım.) Hadi Celal'in karakteri bu deyip devam ettim diziye. Zamanla kadının değersizleştirilmesini de normalleştirmeye başladı. O andan itibaren ipler kopmaya başladı. Belki kendini düzeltir diye devam ettim, 58. bölüm ipleri koparan nokta oldu benim için. O sahneye gelmeden önce Celal'in Suzan'a yaptığı Müslüman olma baskısından söz etmek istiyorum. Suzan'a Hristiyan diye 'kâfir' diyor. Kendisi alkol sofralarında kalkmıyor, namaz falan hak getire. Dinime küfür eden müslüman olsa hesabı. Kadının her şeyi üstünde baskı kurmaya çalışan bir dizi. Jale güzellik yarışmasına katıldı diye kıza geneleve düşmüş muamelesi çektiler. Korkut yumruk attığında kimse tepki göstermedi. Üstüne bir de Ayhan Hanım (Jale'nin anası olacak gudubet) Korkut için 'aferin, iyi yapmış' dedi. "Kızım evde kalmasın da kocası döver de söver de isterse öldürür de." kafasında bir kadın. Kadına şiddetin bu kadar normalleştirilmesi can sıkıcıydı. Tamam, başka dizilerde de yapıyorlar bunu maalesef. Onlar da can sıkıcı. Fakat böyle bir dizide görmek daha da iğrendirici. İnsanlara ders veriyor, göndermeler yapıyor, doğruyu yanlışı öğretiyor derken böyle bir yanlışı bağıra çağıra göze sokup normalleştirmek normal kabul edilecek bir durum değil. Mehpare'ye yapılan çocuk baskısını saymıyorum bile. Dizinin ilk sezonunda kızının giyimine laf eden Ruhi'yi topa tutan Nusret Efendi, Korkut'a ağzını bile açmadı. Dizi malum kişilerin etkisi girdikten sonra yobaz tayfaya yanlamak, şirin görünmek istemiş bence. İlk sezon sadece Ruhi böyle bir tipti, ikinci sezon maşallah herkes namus bekçisi, din adamı kesildi. Ellerinde rakı şişesiyle gezip kadına baskı yapan din adamları ama. Eleştiri olarak düşünmüştüm ilk zamanlarda ama eleştiri falan da değil bu. Baya baya birilerine yanlamak. Annesi, babası tepki göstermiyorsa bile Korkut'a en azından kız kardeşlerinden biri çıkıp tepki gösterebilirlerdi. Bir tek Cengiz. O da zaten güzellik yarışmasına katılamayacak diye. Celal hanzosunun Suzi'yle yaşadığı münasebeti kahvede anlatması da çok aşağılıkça bir sahneydi. Bir de adamım, erkeğim diye geçinir evrimin 2. basamağı. (Ayy çok doldum.) Vefa Efendi gittikten sonra dizinin kalitesi düştü sanki. Huzur kalmadı, aile birlikteliği kalmadı, güven kalmadı... Cengiz ve Kirli, Ölü bir de Heredot sahnelerini izlemeye devam ederim belki. Lâkin onun dışında dizinin izlenecek bir yanının kaldığını düşünmüyorum. Kendini toparladığını da sanmıyorum. Severek başlamıştım, yarıda son veriyorum. Unutmadan söyleyeyim; Peker Açıkalın bu ülkenin en iyi 5 jönü arasındadır.

kalli 9 months ago

Gulyabani

Hüseyin Rahmi Gürpınar

32 Gönderi

Spoiler içeriyor Belki 2-3 sene kadar önce, belki de daha uzun bir zaman önce Gulyabani'nin radyo tiyatrosunu dinlemiş, çok çok beğenmiştim. O günden beri kitabı okumak aklımdaydı; fırsat olmadı, sıra gelmedi, elim ermedi, canım istemedi derken sonunda kitap için gerekli zamanı ayırdım…devamıBelki 2-3 sene kadar önce, belki de daha uzun bir zaman önce Gulyabani'nin radyo tiyatrosunu dinlemiş, çok çok beğenmiştim. O günden beri kitabı okumak aklımdaydı; fırsat olmadı, sıra gelmedi, elim ermedi, canım istemedi derken sonunda kitap için gerekli zamanı ayırdım ve işte buradayım. Gerek tiyatrosu olsun, gerekse Süt Kardeşler filminden ötürü olsun kitabın sonunu, neyin nereye bağlanacağını biliyordum zaten. Bu sebepten ötürü sürpriz bir şeyler bekleyerek okumadım. Tabii, şöyle de bir gerçeğe değinmek isterim. Hüseyin Rahmi'nin hikâye diline, anlatısına, düşüncelerine okuduğum diğer kitaplardan dolayı hâkim olduğum için sonunu önceden bilmesem de beni şaşırtmazdı. Daha önce hiç okumayanlar için beklenmedik olabilir. Süt Kardeşler filminden bahsettim ama kitabı filmle birebir aynı sanmayın; çok temel noktaları haricinde alakaları yok. Süt Kardeşler daha çok aile içi komik entrika ve karmaşalar üzerinden dönüp, evin hanımını korkutarak delirtme konusu biraz da olsa geri planda kalırken Gulyabani kitabının hikâyesi tamamen karakterleri, bilhassa evin hanımını korkutma teması üzerine kurulu. Kitabı okurken merak ettiğim, şaşırdığım bir nokta olmadığını söylemiştim. Evet bunlar olmadı, ama şunlar oldu; çok eğlendim, bazı yerlerinde kahkaha bile attığım oldu. Özellikle tekerleme kısımlarına bayıldım. Neler olduğunu bile bile ufak bir ürperme de hisettim okurken. Hatta bir an için bildiğim konusunda şüpheye düştüğüm de oldu. Rahmi Gürpınar uyduruk hikâyeyi gerçekliğe çok güzel yedirmiş. Cin, gulyabani, peri gibi doğaüstü varlıkları, onların yaptıkları korkutucu olayları o kadar iyi anlatmış ki okurken az da olsa -özellikle geceleri- tüylerin hafiften de olsa dikenleşmemesi pek mümkün değil. Evet, yazımın başlarında da söylediğim gibi eğer Hüseyin Rahmi Gürpınar'ı tanıyan, onun tarzına hâkim olan bir okuyucuysanız bu kitap dizi eğlendirecek, biraz ürpertecek ama sonundan ötürü şaşırtmayacaktır. Hüseyin Rahmi, kendisinin batıl atfettiği bu doğaüstü yaratıkları o kadar muazzam bir şekilde tasvir edip kelimelere döküyor ki insan hayran kalmadan, o hayal dünyasının gerçekliğine kendini kaptırmadan edemiyor. Yazarın, bu olayları insanların batıl inançlarını bu denli inandırıcı anlatması onun gözlem konusundaki yeteneğinin bir göstergesi aslında. Sadece iyi bir yazar değil, iyi de bir gözlemci. İkisi bir araya gelince ortaya böyle okuması son derece keyifli eserler ortaya çıkıyor. Olayların ilerleyişi, hikâyesi, dilinin hafif olması, içindeki tekerlemeleri, ürkütücü sahneleri ve eğlenceleri anlarıyla elinize aldığınız gibi bitirebileceğiniz bir eser. Kesinlikle okumalısınız.

kalli 9 months ago

Yıldız Tozu

Matthew Vaughn

37 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır fantastik bir film izlemiyordum. İçimde böyle bir arzu uyanınca böyle bir film arayışına çıktım ve Yıldız Tozu denen bu filme rastgeldim. Yaptığım en doğru seçimlerden olabilir film, zira her sahnesinde duygusal patlamalar yaşadım, izlediğim 1 dakikasına dahi pişman…devamıUzun zamandır fantastik bir film izlemiyordum. İçimde böyle bir arzu uyanınca böyle bir film arayışına çıktım ve Yıldız Tozu denen bu filme rastgeldim. Yaptığım en doğru seçimlerden olabilir film, zira her sahnesinde duygusal patlamalar yaşadım, izlediğim 1 dakikasına dahi pişman olmadım. Film, sevgilisiyle evlenebilmek için düşen bir yıldızın peşinden giden Tristan adındaki bir genci anlatıyor. Cadıların, ruhların, korsanların, iyilerin, kötülerin ve de fanilerin bu hikâye aşkın büyüsünün basit olamayacağını, peşinden koştuğumuzun değil de belki de gözümüzün önündekinin aşk olacağını gösteriyor. Aşk falan deyince tamamen romantizme boğulan bir fantastik film sanmayın. Evet filmde romantizm var, hem de çok tatlı bir romantizm var. Filmin havasına, karakterlere çok yakışan bir aşk. Fakat bunun yanında heyecan var, güldürü var, drama var, gerilim var, kaos, entrika var. Ne ararsanız var. Karakter çeşitliliği bol olan bir fantastik filmden bekleyebileceğiniz birçok şey Yıldız Tozu filminde mevcut. O kadar güzel bir film yapmışlar ki hayran olmamak içten bile değil. Biraz da filmin konusundan bahsetmek istiyorum. En başta söylediğim gibi Tristan adlı bir gencin sevgilisiyle evlenebilmek için bir yıldızı arama macerasını içeren bir film. Fakat hikâye ne burada başlıyor, ne de yıldızı bulduğu yerde bitiyor. Tristan 'Duvar' adı verilen bir köyde babasıyla beraber yaşayan bir genç. Duvarın ötesine geçmek yasak. Zamanında babası geçmeyi başarmış, orada tutsak bir prensesle (Uda) yaşadığı birliktelikten de Tristan doğmuş. Yıldızın hikâyesi de şöyle başlıyor. Starhmold Kralı ölüm döşeğindeyken göğe bir yakut fırlatıyor. Yakut bir yıldıza çarpıp onu yere düşürüyor. Kral oğullarına "Kim taşı ilk bulursa tahta o oturur." diyor. Böylece yıldızın peşinde Kral'ın oğulları da düşüyorlar. Eh tabii filmin en önemli karakterlerinden biri olan güzellik, gençlik ve daha çok güç elde etmek için yıldızın peşinde olan kötü cadı Lamia ve kız kardeşlerini de unutmamak gerek. Bir yıldızın peşine bu kadar kişi düşerse elbet kaosta olur, güldürü de, dram da. Tristan yere düşen bir taş atarken yıldızın güzel bir kız formunda olduğunu görüyor. Yvaine adındaki bu yıldızı Duvar'a götürmek için peşine takar. Peşlerindeki tehlikenin farkında olmadan. Şimdi Tristan'ın başka bir amacı vardır; Yvaine'yi kötülerden korumak. Filmin neredeyse her sahnesi her karakteri hayranlık uyandırıcıydı ama Kaptan Shekaspeare'nin dans sahnesi bir başkaydı. Kaç kez sarıp sarıp izledim bilmiyorum. Robert de Niro'yu sert adam, mafya babası, amcası, dayısı rollerinde görmeye alışmışım. Böyle bir rolde görmek afallattı, ama hoşuma da gitti. Bir oyuncuyu alışılmış rollerinin dışında görmek güzel oluyor. Adının hakkını veren bir film oyuncu kadrosuyla da. Tam bir yıldızlar geçiti film. Her oyuncu karakterine o kadar güzel adapte olmuş ki "Bu role yakışmamış." dediğim kimse olmadı. Heyecan ve kaos arttıkça ben de heyecanlandım, komik sahnelerinde kahkaha attım. Dramatik sahnelerle karakterlerle beraber duygusallaşırken romantik sahnelerinde gözümden kalpler fışkırdı. Bu kadar duyguyu bir arada yaşattığı için bu filme teşekkür etmek isterim. Güzel filmler izledim ama uzun zamandır masal tadında bu kadar harika bir film izlememiştim. Hem masal gibi hem de gerçek gibi. Karakterler, olaylar masalsı ama verdiği mesaj çok gerçekçi. Finali tam anlamıyla beklediğim gibi oldu. Krallığın tek erkek varisi denilince aklıma direkt Tristan geldi. Ondan başkasının başa geçmesi düşünülemezdi zaten. Bu tür filmlerde ya da masallardan beklenebilecek bir son.

kalli 9 months ago

Paterson

Jim Jarmusch

31 Gönderi

Paterson, New Jersey'in bir eyaleti olan Paterson'da sevgilisi Lauren ile birlikte yaşayan ve geçimini otobüs şoförlüğü yaparak sağlayan sıradan hayatın içindeki sıradan adamlardan biridir. Hayatı hep aynı rutin içerisindedir Paterson'un. Kalkar, kahvaltısını yapar, işine gider, eve döner, köpeğini gezdirir, sevgilisine…devamıPaterson, New Jersey'in bir eyaleti olan Paterson'da sevgilisi Lauren ile birlikte yaşayan ve geçimini otobüs şoförlüğü yaparak sağlayan sıradan hayatın içindeki sıradan adamlardan biridir. Hayatı hep aynı rutin içerisindedir Paterson'un. Kalkar, kahvaltısını yapar, işine gider, eve döner, köpeğini gezdirir, sevgilisine vakit ayırır, bara gider falan filan. Tüm bu sıradan rutin arasında Paterson'un gönül verdiği bir hobisi de vardır; şiir yazmak. Şairane havada geçen film tüm zamanı boyunca dinginliğini ve sıradanlığını korur. Hareket ve farklılık isteyenler için uygun bir seçim değildir, anlayacağınız üzere. Paterson'un şiirlerinde öyle büyük sanatsal anlamlar, derin ifadeler yoktur. Süslü cümlelerle donatmaz defterini. İnsanların etrafa baktıklarında görebilecekleri şeyler üzerine basit şiirler yazar hep. Örneğin bir kibrit kutusu üstüne. İzlerken 'bunlar nasıl şiirler' dedirtse de ara ara bu şiirlerle filmin basitliği güzel bir şekilde verilmiştir aslında. Rutinlerden bahsettim, şiirlerine değindim. Biraz da ilişki durumunu konuşmayalım mı Paterson'un? Neticede şiir varsa aşkta vardır, aşk varsa bir sevgili, sevilen belki de bir ilişki vardır. Paterson'un sevgilisi de Lauren. Paterson'un sessizliği ve dinginliğine karşın Lauren oldukça enerjik, hayalperest değişime açık rengarenk bir kadındır. İlişkilerindeki en güzel tarafta şudur; ne Lauren Paterson'un dinginliğinden rahatsız olup onu yükseltmeye çalışır, ne de Paterson Lauren'in enerjisine ayak uyduramayıp onu aşağı çekmek ister. İkisi de birbirini dengeler, birbirlerinin eksikliğini tamamlayıp melodik bir ilişki ritmi oluştururlar. İlişkilerde benzer olmak önemlidir ama bazen farklı da olup o eksik parçaları tamamlamak gerekir; Paterson ve Lauren bunu çok iyi başarırlar. Filmi izlerken yalan değil, bir ara uykum geldi. Gözlerim kapanır gibi oldu. O kadar durgun bir filmdi yani. Fakat güvenli de bir film. Eh, insan güvenli hisettiği kişilerin karşısında uyuklar. Ya çok sıkıcıydı film ya da dediğim gibi güvenliydi. Kendimi otobüste yolculuk yaparken hayal ettim. Önümde bir şiir kitabı -hiç de sevmem aslında şiir okumayı- kulağımda kulaklık, Spotify listemde dingin müziklerim ardısıra akıyor. Arada böyle durgun filmler de izlemek gerek sanırım. İnsana düşünme fırsatı, kendi rutinlerini tanıma yeniden düzene sokma fırsatı veriyor.

kalli 9 months ago

Bir Hayalet Hikayesi

David Lowery

26 Gönderi

Karısına aşık olan bir adam bir trafik kazasında hayatını kaybeder ve bir hayalet olarak evine geri döner. Karısına kendini duyurmaya çalışırken zamanın ne denli hızlı akıp gittiğine, geçmişe ve geleceğe tüm sürece şahit olur. Hayalet derken öyle ruhani bir varlık…devamıKarısına aşık olan bir adam bir trafik kazasında hayatını kaybeder ve bir hayalet olarak evine geri döner. Karısına kendini duyurmaya çalışırken zamanın ne denli hızlı akıp gittiğine, geçmişe ve geleceğe tüm sürece şahit olur. Hayalet derken öyle ruhani bir varlık gibi gelmiyor kendisi. Böyle görsel efektle silüet gibi gösterselerdi hayaletimizi daha etkili, daha korkunç olurdu sanki ama filmin korkunç yapmak gibi bir niyeti yokmuş. Komik yapmak da yokmuş tabii ama morgta üzerine serilen çarşafı başına geçirip gelmesi güldürmedi değil. Hele kadın hayaletin çiçekli çarşafla dolaşması iyice kopardı beni. Çok değişik, ama tatlı da bir ayrıntı olmuş. "Korku değil, komedi değil. Eee Gerçek Kesit tadındaki bu hayaletli film ne anlatıyor?" diyebilirsiniz. Şu cevabı veririm. "Tamamen felsefe insanın varoluşu ve zamanın akışı üzerine bir film." Adam hayalet olarak her ana, her zaman evin geçmişine geleceğine kendi yaşadıkları mutlu anlara bile şahit oluyor. Fakat sadece şahit oluyor. Bunlara bir müdahale de bulunamıyor. Eve yeni taşınan kiracıların evini dağıtmak dışında. Niye çıldırdıysa deli. Git mezarına rahat bırak insanları manyak herif. Adam hayalet figürüyle o mekanın farklı zamanlardaki halini görebiliyor. Mesela bir sahnede daha o ev bile ortada yokken çok çok eski zamanlarda orada yaşayan bir baba ve kızını ve onların ölümünü görüyor. Zamanın akışını böyle takip ediyor dediğim gibi. Onlar neden hayalete dönüşmedi anlamadım. Sanırım üstlerine bir çarşaf örtülmediği için cesetleri çürüdü gitti. Sahne, şunu söylüyor bize. "Biz yok olsak bile hayat başka biçimlerde ya da kaldığı yerden devam eder." İnsanın şu koskoca evrendeki yerini çok güzel anlatıyor aslında bu film. Biraz anlamsız gelebilir ama güzel bir felsefisi var. Tabii durgun, diyaloğun pek olmadığı daha çok görsel odaklı filmleri sevmeyenlere pek gitmez.