(@) - Raf

Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın kendine özgü üslubunu, tarzını seviyorum. Bu kitabını da keyifle okudum. Sonunda kendi düşüncelerini de ekleyerek anlatmak istediklerini güzelce toparlamış. Kitapla birlikte vermek istediği mesajı gayet etkili bir şekilde vermiş. Okuması akıcı ve güzeldi. Tavsiye ederim. "-Asıl iman…devamı

kitapkatili 2 years ago

Kim Jiyeong - Doğum: 1982

Cho Nam Joo

9 Gönderi

Okumaya başlarken kapağının pek de uymadığını düşünmüştüm ama bitirdiğimde hislerimi birebir yansıtıyordu. Uzun süre göğsüm sıkıştı, gerçekten kötü hissettim. Kitaba bir kere başladıktan sonra elimden bırakamadım, tek oturuşta bitirdim. Çok akıcı ve anlatmak istediklerini anlatma yönünden çok başarılıydı. Kitap kadınların,…devamıOkumaya başlarken kapağının pek de uymadığını düşünmüştüm ama bitirdiğimde hislerimi birebir yansıtıyordu. Uzun süre göğsüm sıkıştı, gerçekten kötü hissettim. Kitaba bir kere başladıktan sonra elimden bırakamadım, tek oturuşta bitirdim. Çok akıcı ve anlatmak istediklerini anlatma yönünden çok başarılıydı. Kitap kadınların, çalışan kadınların, özellikle de çalışan annelerin "modern" dünyada yaşadığı zorlukları anlatıyor. Başlamadan önce henüz genç olduğumdan pek empati kuramayacağımı düşünmüştüm ama o kadar kurdum ki... İçten içe gerçekten gelecek kaygımın içinde bu endişelerden de büyük bir parça varmış. Gerçekten kadınlar bu yeni dünyada bir denge oturtmaya çalışırken çok zorlanıyor. Bazı yerlerde kadınlara (bazen yine kadınlar tarafından) çok yükleniliyor, eşitlik pahasına adalet göz ardı ediliyor. Ve biz de bile isteye bu sisteme ayak uydurmak zorunda hissediyoruz, hatta bunu bile elde ettiğimiz için memnun kalıyoruz. Bu dönemde sanki kadın, erkek; her insan aşırı güçlü olmaya zorlanıyor gibi geliyor bana. İnsanlar birbirlerini sürekli daha bağımsız ol, daha güçlü ol, daha özgüvenli ol diyerek gittikçe daha da zorlaşan ama gelinen noktada asla herkesin tatmin olmadığı bir yere itiyor. Hangi noktaya ulaşırsak ulaşalım her zaman eleştiren, beğenmeyen birileri çıkıyor. Her zaman karşımıza bizden daha iyisini yapan biri çıkıyor; tüm dünya nüfusuyla, 8 milyarla yarışıyoruz ne de olsa. İmkansıza ulaşmaya çalışıyoruz bir bakıma. Bu güçlü olma mevzusu kadınlara da çok dayatılıyor haliyle. Sanki güçlü olacağız diye kendimizden geriye başka bir şey kalmıyor gibi geliyor bazen. İş hayatında ortalama olmamız yetmiyor, daha üstü olmamız gerekiyor ki hak ettiğimizi ancak o zaman tam anlamıyla kanıtlanmış olur gibi bir davranış biçimiyle yaşıyoruz sanki. Sürekli hak ettiğimizi kanıtlamak zorundayız. Tüm bu öğrenilmiş, alışılmış davranış biçimlerinden sıyrılıp kendini bulmak, sonrasında da kendini gerçekleştirmek de bir hayli zor. Toplum baskısı da bunu daha da zorlaştırıyor. Umarım tüm insanlar tüm kargaşanın içinde kendi yolunu bulabilir. Eveet, bayağı bir paragraf yazdım. Bu kitap bana tüm bunları ve daha fazlasını düşündürdü gerçekten. Tüm dünyada, tüm coğrafyalarda kadınların yaşadığı benzer zorlukları görmek içimi burktu. Hele de bunların bir kısır döngüye sıkışması ve genel olarak çözümsüz kalması beni daha da üzdü. Bir kadın olarak çocuk büyütmek gerçekten neredeyse tüm hayatı elden alan bir şey. Çalışan bir kadın olarak daha da zorlaşıyor her şey. Henüz yeni dünyada buna uygun bir denge kurulmuş da değil. Bu yüzden birçok hayal çocuklarla birlikte gömülüp gidiyor. Umarım bir an önce yeni dengeler kurulur, toplum bilinçlenir ve her şey herkes için daha da kolaylaşır. Kadınların hayalleri baskılarla gömülüp gitmez... "Jiyeong kalbinin kar taneleriyle dolduğunu hissetti; hem dopdolu hem bomboş, hem sıcacık hem buz gibi." "Aslında Eunshil Hanım da hem korkuyordu hem de yılmıştı. O da Hyesu da diğer kadınlar da olayın bir an önce sonuçlanmasını ve hayatlarına dönebilmeyi istiyordu. Faillerin kendilerine tanınmış ayrıcalıkların ufacık bir parçasını kaybetmekten ödleri koparken, olayın mağdurları her şeylerini kaybetmeyi göze almışlardı." "Jiyeong her seferinde başka biri oldu. Bazen halen hayatta olan biri, bazen çoktan ölmüş biri. Tek ortak noktaları hepsinin de Jiyeong'un tanıdığı kadınlar olmasıydı. Ne şaka yapıyordu ne de insanları kandırıyordu. Gerçekten, baştan ayağa, kusursuz bir şekilde, o kişi oluyordu."

kitapkatili 2 years ago

Viy

Nikolay Vasilievich Gogol

2 Gönderi

Bir türlü Gogol'a tam anlamıyla ısınamadım. İlk iki hikayeyi ortalama bir keyifle okudum ama son hikaye benim için gerçekten akmadı. Neredeyse 40 sayfa daha okuyamayıp bırakıyordum, sırf kısa olduğu için tamamladım. Pek zevkli geçmedi. Bana hitap etmedi.

kitapkatili 2 years ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

25 Gönderi

Yine çok güzel bir Dazai eseri. Dazai'den ilk kitabımı okuduktan sonra o kadar sevmiş, ayrıca biyografisine de öyle ilgi duymuştum ki çıkardığı tüm kitapları İnsanlığımı Yitirirken'e kadar sırasıyla okumaya karar vermiştim. Ben okudukça İthaki yeni kitaplarını basıyor ben bir türlü…devamıYine çok güzel bir Dazai eseri. Dazai'den ilk kitabımı okuduktan sonra o kadar sevmiş, ayrıca biyografisine de öyle ilgi duymuştum ki çıkardığı tüm kitapları İnsanlığımı Yitirirken'e kadar sırasıyla okumaya karar vermiştim. Ben okudukça İthaki yeni kitaplarını basıyor ben bir türlü İnsanlığımı Yitirirken'e yetişemiyorum, o ayrı bir mesele. (Okuyabilirsem...) Bu kadar ön hazırlık yaparak okuduğum ilk kitap olacak. Bu kitabına gelirsem sanatoryumda kalan Tarlakuşu lakaplı gencin arkadaşına mektuplarından oluşuyordu. Savaş ve atom bombası zamanında geçtiği için bunların ana karakterimiz ve ülke üstündeki etkileri de tüm kitap boyunca hissediliyordu. Ben bu etkinin yansıtılış biçimini gerçekten beğendim. Atom bombasının Japon halkı üzerinde bıraktığı etki hakkında dolaylı biçimde biraz fikrim oluştu. Tüm kitap çok akıcı bir şekilde bitti. Ana karakterin yavaş yavaş kişiliği ve hayatında izleyeceği yol hakkında daha fazla bilgi edinmesini, adım adım ilerlemesini zevkle okudum. 20 yaşında bir gencin fikirlerinin ve hayat hakkındaki görüşlerinin zamanla değişimi ve her yeni fikriyle birlikte nasıl da karakterinin daha da oturduğunu Dazai çok iyi işlemiş. Ben de Tarlakuşu'nun yakın yaşlarında olduğum için buna çok empati kurdum. Şimdiye kadar okuduğum çoğu Japon edebiyatından kitapta olduğu gibi bu kitapta da aşk olabildiğince sade ve gizemliydi. Bu edebiyatta Japon kültürünün bu yansımasına bayılıyorum. Abartılı ve her şeyin bağıra bağıra yaşandığı ve tüm ana olayın aşk olduğu aşk hikayelerini sevmiyorum. Pandora'nın Kutusu'nun ana odağı aşk değildi, aksine bu neredeyse yan konuydu. Aynı hayatın da çeşitli parçalarının hep birlikte karışık olarak ilerlemesi gibi aşk da diğer hayatın parçaları gibi hikayeyle birlikte yavaşça ilerledi,gelişti. Bu bana çok daha hoş ve diğer klasik aşk hikayelerine kıyasla çok daha gerçekçi geliyor. Kitabı genel olarak beğendim. Finalde tüm konu güzelce toparlandı. Çok akıcıydı ve okuması çok zevkliydi. Dazai'ın üslubunu, dilinin sadeliğini çok seviyorum. Bu kitabı da hayal kırıklığına uğratmadı. Tavsiye ederim. Spoiler!!! Finale doğru Tarlakuşu Take Hanım'a aşık olduğunu itiraf edene kadar ona aşık olduğunu anlamamıştım. İtiraf ettiğinde o ikisini gerçekten yakıştırdım ve birlikte olmalarını istedim ama finalde Ma-bo'yla olunca pek de ısınamadım. Take Hanım için de gerçekten üzüldüm. "Bir insanın her bir hareketine anlam yüklemek, zaten eskimiş 'düşüncenin' hatası değil mi? Zoraki açıklamalar sıkça yalanların çarpıtılmasıyla sonuçlanır." "O günden beri kendimi yeni yapılmış, büyük bir gemideymişim gibi hissediyorum. Bu gemi nereye gidiyor acaba? Bunu ben bile bilmiyorum. Hâlâ, sanki düşten bir sahne gibi geliyor. Gemi usulca kıyıdan ayrılıyor. Bu rotanın dünyada hiç kimsenin tecrübe etmediği, tamamen yeni, bakir bir rota olduğuna dair belli belirsiz bir önsezi duyuyorum. Ancak şimdilik yeni, büyük gemiyle karşılanıp cennetteki bir rotanın insafına kendimi bırakarak usulca ilerliyorum." "Ne yapmalıyım? Hiçbir yol yokmuş gibi sanki, hiçbir şey. Benim böyle umarsızca yaşamamın sadece insanları rahatsız ettiğini ve tamamen anlamsız olduğunu düşününce daha da katlanılmaz geliyor. Senin gibi yetenekli biri anlar mi bilmiyorum ama dünyada 'Benim yaşıyor olmam insanlara rahatsızlık veriyor. Ben lüzumsuz bir adamım,' farkındalığı kadar acı veren bir düşünce yok." "Çok gülen bir insan, aynı zamanda çok ağlayan değil midir?" "Yaşarken, herkes eksiktir. Böcekler ve küçük kuşlar, hayatta oldukları ve hareket ettikleri sürece mükemmeldirler; ancak öldükleri anda sadece birer ceset olurlar. Ne tamamlanır ne de eksilirler, sadece hiçliğe dönerler. İnsanlar içinse durum tam tersidir. Bu noktada, insanın öldükten sonra en insani hâline dönüştüğü paradoksu da geçerli oluyor herhalde." "Ölmenin ya da yaşamanın, bir insanın mutluluğunu ya da üzüntüsünü belirleyen kilit nokta olmadığını anlamaya başladım. Ölüler tamamlanmış bir hâlde ve yaşayanlarsa ellerini birleştirmiş, yelken açmak üzere geminin güvertesinde duruyor. Gemi iskeleden ayrılıyor." "Sevmek ve sevilmek, tıpkı mayıs esintisinde hışırdayan ağaç yaprakları gibi." (Bu benzetmeye bayıldım.) "Dürüst insanlar iyidir. Basit insanlar kıymetlidir." "Bu yol nereye gidiyor? Bunu büyüyen bir asmaya sormalısın. Asma sana cevap verecektir: 'Hiç bilmiyorum. Ama güneşe doğru büyüyorum.'"

kitapkatili 2 years ago

Çavdar Tarlasında Çocuklar

J. D. Salinger

102 Gönderi

Bir kitap ergen bir çocuğu, büyümeye ve dünyada bir yer edinmeye çalışırken yaşadıklarını ancak bu kadar iyi anlatabilirdi. Başladığı andan itibaren diliyle 16 yaşında bir erkek çocuğunun yaşadıklarını insana öyle güzel geçiriyor ki... Ben bir ergenin yaşadıklarını bu kitaptan daha…devamıBir kitap ergen bir çocuğu, büyümeye ve dünyada bir yer edinmeye çalışırken yaşadıklarını ancak bu kadar iyi anlatabilirdi. Başladığı andan itibaren diliyle 16 yaşında bir erkek çocuğunun yaşadıklarını insana öyle güzel geçiriyor ki... Ben bir ergenin yaşadıklarını bu kitaptan daha güzel anlatacak bir kitap okuyacağımı şimdilik düşünmüyorum. Tüm kitap ana karakterin ağzından anlatılıyor. Bu yüzden üslubu ergen bir erkeğinki gibi hiçbir şeyi ciddiye almayan, lakayt, duygularının çok üstünde durmayan, hayatın akışıyla yaşayıp giden biraz da kaba bir dil. Zaten bence ana karakterin yaşadıklarını aşırı iyi bir şekilde yansıtabilmesi de tam da bu dil yüzünden. Mesela aşırı üzgün olduğu, hayatını etkileyen bir konuyu nerdeyse hiç aklına getirmiyor, aynı bir ergen bir erkeğin yapacağı gibi bunun üstünde durmaktan kaçıyor ya da aslında kendisini çok etkilediği halde sanki etkilenmemiş, bu onda çok da hasar bırakmamış gibi davranıyor. Ama yaşadıklarının etkileri de yaptıkları üzerinden açıkça görülüyor. Zaten bence bu gerçekçi özelliği yüzünden bu kadar inandırıcı. Kitap büyüyen bir çocuğu anlatıyor aslında. Ana karakter dünyaya alışmaya, bir yandan da bu dünyada kendi yerini bulmaya çalışıyor. Beni en çok da bu kısmı üzdü. Daha ne kadar yıprandığını kendisine bile itiraf edemeyen çok yorgun ergen bir çocuğun bir yandan da dünyanın acımasızlığıyla yavaş yavaş tanışması ve daha da yıpranması, çevresindeki herkesin de bu süreci çok olağan bir şeymiş gibi atlatmasını beklemesi... Bir noktada hepimiz dünyanın kötülüğüne alışıyoruz ve ilk duyduğumuzda inanamadığımız kötülükleri ne yazık ki kanıksıyoruz; zaman geçtikçe daha az tepki veriyoruz, daha az duygu hissediyoruz. Daha sonra çocukların büyürken bunları aynı bizim gibi kanıksamasını bekliyoruz ve sanki doğru, olağan olan buymuş gibi davranıyoruz. Oysa doğru ve doğal olan aslında çocukların tepkisi... Dünyanın kötü tarafına hızlı bir şekilde uyum sağlayamayan ve kanıksamayan çocuklara anormal gözüyle bakıyoruz. Oysa dünyanın bu kötülüğü karşısında çocukların umutsuzluğa düşmesi o kadar normal ki... İşte bu kitap bana bunları çok düşündürdü. Önce ergenlerden bu dünyanın düzenini, acımasızlığını kolayca kabul etmeleri ve bir yandan da sanki kolay bir şeymiş gibi dünyadaki yerlerini bulmaları beklendiği için üzüldüm. Daha sonra da kendimin ve neredeyse herkesin çoktan bunu kanıksamış olmasına... Daha önce de dediğim gibi Holden'ın diliyle tüm kitap boyunca yaşadıklarının duyguları bana çok geçti ve yaşadığı zorluklar gerçekten içimi acıttı. Ben bu kitabı gerçekten çok sevdim. Anlatmaya çalıştığı şeyi gerçekten aşırı iyi bir şekilde anlatan bir kitap. Ancak bu kadar iyi bir şekilde bunlar ifade edilebilirdi. Kitap boyunca doğal olarak kabul ettiğim çok şeyi bir daha sorguladım. İlk cümlesinden son cümlesine kadar çok akıcıydı ve bir çırpıda bitti. Ama ayırdığım zamandan çok daha uzun bir süre etkisinde kaldım. "Birçok okuldan, birçok yerden ayrıldım, ayrıldığımı anlayamadım. Bundan nefret ediyorum. Ayrılışlarım acıklı, hatta kötü olabilir, ama bir yerden artık ayrılıyorsam bunu anlamak istiyorum. Bunu anlamadığınız zaman kendinizi daha kötü hissediyorsunuz." "Ne istedim ama, canıma kıymak geçti aklımdan. Pencereden atlayıvereyim dedim. Yere indikten hemen üstümü örteceklerinden emin olsaydım, atlardım da. Bir sürü meraklı turşucu salağın beni kanlar içinde seyretmelerini istemiyordum." "Eskiden onu pek akıllı sanırdım, o aptallığımla tabii. Öyle sanmamın nedeni; tiyatro, edebiyat ve bütün bu zırvalıklar üzerine çok şey bilmesiydi. Birisi bu konularda pek çok şey biliyorsa, onun aptal olup olmadığını anlayabilmeniz epey zaman alıyor." "Her neyse, atom bombasını keşfettiklerine çok memnunum bir bakıma. Yeni bir savaş olursa, gider bombanın tepesine otururum. Bunun için gönüllü giderim, yemin ediyorum." "Havanın güzel olduğu zamanlar annem babam Allie'nin mezarını ziyaret edip bir sürü çiçek filan bırakırlar. Bir iki kez ben de gittim onlarla, ama kestim sonra gitmeyi. Her şeyden önce, onu o çılgın mezarlıkta görmekten hiç hoşlanmıyorum. Ölmüş heriflerle, mezar taşlarıyla filan çevrili bir halde. Hava güneşliyse durum pek de kötü sayılmazdı, ama iki kez -tam iki kez-biz mezarlıktayken yağmur başladı. Korkunçtu. Yağmur yağıyordu çocuğun başındaki mezar taşına, karnının üstündeki çimlere. Her yer sırılsıklam olmuştu. Mezarlığı ziyarete gelen herkes deli gibi arabalarına koşmaya başladı. İşte bunu görünce deliriyor-dum neredeyse. Bütün ziyaretçiler arabalarına atlayıp, radyolarını açabilirler, yemeğe bir yerlere gidebilirlerdi; Allie dışındaki herkes." "Bak, ne diyor: 'Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir."" "Bir kez, tüm bu Bay Vinson'ları atlattıktan sonra, gönlünde yatan türden bilgiye adım adım yaklaşmaya başlayacaksın; yani, istiyorsan, arıyorsan ve bekliyorsan onu. Diğer pek çok şeyin yanında, insanların davranışları karşısında aklı karışan, korkuya kapılan, hatta hasta olan ilk kişinin sen olmadığını anlayacaksın o zaman. Bu konuda hiç de yalnız değilsin. Heyecan ve dürtüyle öğrenmek isteyeceksin. Aynı senin şimdiki durumunda, pek çok, pek çok insan ahlaksal ve ruhsal sorunlarla karşılaşmış. Ne mutlu ki, bazıları bu sorunları yazmışlar. Onlardan öğreneceksin bunları; eğer istersen. Aynı biçimde, bir gün senin önereceğin bazı şeyleri başka birinin gelip senden öğrenmesi gibi. Ne güzel bir düzen bu, sırayla, karşılıklı. Ve, eğitim de değil bu. Tarih bu. Şiir bu." "Kimse beni tanımasın, ben kimseyi tanımayayım, bu yeterdi." "Tanrım, birisi arkamdan, 'İyi şanslar!' diye bağırdığında çok kızıyorum. Çok moral bozucu bir şey bu."

kitapkatili 2 years ago

Yeni Bir Hamlet

Osamu Dazai

4 Gönderi

Çok linçlenebilirim ama ben bu kitabı Hamlet'ten daha çok sevdim. Hamlet'in tarzı benlik değildi. Saray entrikaları, dram vesaire okumayı sevdiğim konular değildi. Ama bu uyarlamadaki karakterler, olayların absürtlüğü daha çok hoşuma gitti. Çok daha akıcıydı benim için. Eğer Hamlet'i okumamış…devamı

kitapkatili 2 years ago

Algernon'a Çiçekler

Daniel Keyes

108 Gönderi

Nedense bu kitap hakkında düşündüklerimi bir türlü kafamda toparlayamadım, ifade edemedim. Konusu çok ilgi çekiciydi. Tüm kitap boyunca Charlie'yi merakla okudum. Beni tüm kitap, özellikle sonu duygusal olarak çok etkiledi. Çok beğendim, tavsiye ederim. "Ben kör doğmuş ama ışığı görmesine…devamıNedense bu kitap hakkında düşündüklerimi bir türlü kafamda toparlayamadım, ifade edemedim. Konusu çok ilgi çekiciydi. Tüm kitap boyunca Charlie'yi merakla okudum. Beni tüm kitap, özellikle sonu duygusal olarak çok etkiledi. Çok beğendim, tavsiye ederim. "Ben kör doğmuş ama ışığı görmesine izin verilmiş bir insanım. Bu bir günah olamaz." "Belki de o korku ve mide bulantısı, içinde boğulacağım bir deniz olmaktan çıktı ve sadece şimdiki zamanın yanı sıra geçmişi de bana yansıtan küçük bir su birikintisi haline geldi. Gerçekten de serbest miyim acaba?" "Geçmişin gölgeleri beni bacaklarımdan yakalamış, aşağıya doğru çekiyor. Bağırmak için ağzımı açıyorum, ama sesim çıkmıyor. Ellerim titriyor, üşüyorum ve kulaklarımda uzaklardan gelen bir uğultu var." "Önümdeki her yol tıkalıydı. Tanrım... Ne yaparsam yapayım, ne tarafa dönersem döneyim, tüm kapılar bana kapalıydı. Gidebileceğim bir yer yoktu. Ne bir sokak, ne bir oda, ne de bir kadın." "Bana ne olacağı önemli değil, henüz dünyaya gelmemiş bazı insanların hayatına bir şeyler katabilirsem eğer, kendimi binlerce kez normal bir hayat yaşamış gibi hissedeceğim. Bu da bana yeter." "Zeka bir insanın sahip olabileceği en büyük lütuflardan biri... Ama ne yazık ki, bilgi arayışı sevgi arayışını kapı dışarı ediyor. Bu da benim son zamanlarda keşfettiğim şeylerden biri. Size şunu hipotez olarak sunuyorum: Sevgi alma ve sevgi verme yeteneğinden yoksun olan zeka, zihinsel ve ahlaki çöküşe, nevroza ve muhtemelen psikoza bile yol açar. Ve benmerkezci bir amaca odaklanan ve insan ilişkilerini dışlayan bir beynin, sadece şiddete ve acıya neden olacağını da eklemek istiyorum." "Ben onun Charlie'si olduğum için değil, Charlie'si olmama rağmen yumuşamıştı." "Bu labirentte koşmaktan yoruldum. Şimdi çıkmaz bir sokaktayım ve söylenebilecek tek şey bu." "Öğrenmiş olduğum şeylerin hiç olmazsa bazılarını aklımda tutmaya çalışmalıyım. Lütfen Tanrım, onların hepsini elimden alma." "Sadece yalnız bırak beni... Ben kendim değilim. Paramparça oluyorum ve seni burada istemiyorum."

kitapkatili 2 years ago

Hayatta Kalanlar

Alex Schulman

5 Gönderi

Kitap gelecekten geçmişe doğru akan bir olay zinciri izliyor. Bir taraftan şimdiden başlayan ve geriye dönen bir olay akışı var. Bir taraftan ise geçmişten parça parça şimdiye doğru ilerleyen bir olay akışı. Hikayenin bitişine doğru ikisi birbirine bağlanıyor ve çarpıcı…devamıKitap gelecekten geçmişe doğru akan bir olay zinciri izliyor. Bir taraftan şimdiden başlayan ve geriye dönen bir olay akışı var. Bir taraftan ise geçmişten parça parça şimdiye doğru ilerleyen bir olay akışı. Hikayenin bitişine doğru ikisi birbirine bağlanıyor ve çarpıcı bir finalle son buluyor. Üç erkek kardeşin ve ailelerinin hikayesini okuyoruz. Tüm kitap boyunca hikayeyi gözünden dinlediğimiz Benjamin'in iç dünyası yavaş yavaş aydınlanıyor ve anlam kazanıyor. Kitap yavaş akıyor gibi gözükse de öyle bir merak uyandırıyor ki elinizden bırakmak istemiyorsunuz. Ben başladıktan sonra bir akşamda bitirdim. Hikaye tüm sayfalar boyu sanki kalbinizi incecik iplerle bağlı parçalara ayırıyor, sonunda da bir bakmışsınız bir anda paramparça olmuş... Ben normalde kitaplardan duygusal olarak çok etkilenen bir insan değilim. Ancak bu kitap bir farklı çarptı. Bittiğinde hayatımda ilk defa bir kitabı okuduktan sonra gözyaşlarına boğuldum. Gerçekten kitabın ilmek ilmek işlenişine ve sonunda her parçanın yerli yerine oturmasına hayran kaldım. Asla bu kadar iyi bir kitap bekleyerek okumamıştım. Ayrıca okurken hiçbir alıntı almadım. Yani bu kitaptan cümleleriyle değil, bütün olarak etkilendim. Bitirdiğimde aşırı etkilenmiş ve beğenmiştim. Kesinlikle tavsiye ederim. Kitabın ilk bölümünün son paragrafını, yani kitabın başında okuduğumuz ama bir nevi finalini de buraya bırakıyorum. "Uzun zaman önce buradan koparılmış ve buraya tekrar dönmek zorunda kalan üç kardeşin hikayesi. Her şeyin birbiriyle bağlantılı olduğu, hiçbir şeyin tek başına var olmadığı ve birbirinden bağımsız açıklanamayacağı bir zincir. O an yaşananların yükü oldukça ağır olsa da çoğu şey zaten çok önceden yaşanıp bitmiş. Burada, bu taş basamaklarda olanlar, üç kardeşin gözyaşları, şişmiş suratlar ve onca kan, sudaki son halka... Çarpışmanın son kertesi aslında." "Özür dilemiyorlar, çünkü bunun nasıl yapıldığını bilmiyorlar. Çünkü kimse onlara bunu öğretmedi." "Herkesin, sadece kendine ait, içini dışını bildiği ve kendini güvende hissettiği bir ormanı vardır. Ve kendi ormanına sahip olmak, bu hayattaki en güzel şeydir. Bunun için yapman gereken tek şey, ormanda yeteri kadar dolaşmak." "İşler rayından çıkınca bir tımarhanede yaşadığını haykırır ve sonra kendini odaya kapatırdın; ama sen görmesen de o tımarhane, kapının diğer tarafında var olmaya devam ederdi." "O günden sonra içinde şu duygu kaldı: Umurumda değil." "Aslında kederin bir süreç olduğu doğru değil. Keder bir varoluş durumu. Hiç değişmiyor, taş gibi oracıkta oturuyor."

kitapkatili 2 years ago

Sürgün Gezegeni

Ursula K. Le Guin

6 Gönderi

Ursula K. Le Guin'in kalemine bayılıyorum. Üslubu çok orijinal geliyor, biraz okuduktan sonra bir anda dünyanın içine öyle bir giriyorsun ki karakterlerle empati kuruyorum. Normalde ben kitapların dünyasına kolay kolay giremem ama Le Guin bunu müthiş bir şekilde başarıyor. Bu…devamı

kitapkatili 2 years ago

Erased

Keigo Sasaki

59 Gönderi

Duyguları çok iyi veren bir animeydi. Konusuna bakınca aksiyon dolu olacak gibi görünse de aslında daha çok olan olaylar değil de hissettirdikleriyle alakalı gibiydi. İzlemesi güzeldi, beğendim. Spoiler!!! Kayo beni aşırı üzdü be. Geçmişinde de geleceğinde de. Nasıl gidip de…devamı