(@) - Raf

"Matrix” bana göre insanın kendi bilincine karşı yazılmış en soğuk filmlerden biri. Film boyunca sorulan soru aslında çok basit gibi görünüyor: “Gerçek nedir?” Ama cevabı insanın bütün hayatını parçalayabilecek kadar ağır. Çünkü film diyor ki belki de dokunduğun, inandığın, her…devamı"Matrix” bana göre insanın kendi bilincine karşı yazılmış en soğuk filmlerden biri. Film boyunca sorulan soru aslında çok basit gibi görünüyor: “Gerçek nedir?” Ama cevabı insanın bütün hayatını parçalayabilecek kadar ağır. Çünkü film diyor ki belki de dokunduğun, inandığın, her gün yaşadığın şeylerin hepsi sadece sana gösterilen bir illüzyon. Neo’nun yaşadığı his çok garip bir şekilde tanıdık geliyor. Her şey normal görünüyor ama insanın içinde açıklayamadığı bir yabancılık oluyor. Sanki hayat ona ait değilmiş gibi. Film bunu teknolojiyle gösterse de aslında modern insanın ruh halini anlatıyor. İnsanlar sistemin içinde yaşıyor, çalışıyor, yoruluyor, aynı rutinleri tekrar ediyor ve bir süre sonra artık düşünmeyi bırakıyorlar. Matrix de tam olarak bu bence — insanın fark etmeden içinde kaybolduğu görünmez bir kafes. En ağır tarafı ise gerçeğin özgürlük getirmemesi. Film gösteriyor ki insan bazen gerçeği değil, rahat yalanı seçmek istiyor. Cypher karakteri bu yüzden bana çok gerçek geliyor. Çünkü yaşadığı dünyanın sahte olduğunu biliyor ama yine de geri dönmek istiyor. Çünkü insan zihni bazen özgürlükten çok rahatlık istiyor. Neo ise farklı olarak kendini parçalamaya razı oluyor. Çünkü o andan sonra artık eski hayatına dönemeyeceğini biliyor. Bu da bence filmin en felsefi tarafı: gerçeği gören insan artık eski insan olarak kalamıyor. Agent Smith de sadece “kötü karakter” değil. O, sistemin nefes alan hali. Farklılığı sevmeyen, herkesi aynı hale getirmeye çalışan düşünce. İnsan ruhunun bireysel tarafına karşı duran mekanik bir boşluk gibi. Bu yüzden Smith ile Neo arasındaki savaş sadece fiziksel bir dövüş değil, insan ruhuyla sistem arasındaki çatışma. Filmi izledikten sonra insanın içinde garip bir his kalıyor. Sanki bir anlığına kendi hayatına dışarıdan bakıyorsun. Günlük yaşadığın şeylerin ne kadarı gerçekten sana ait, ne kadarı sana öğretilmiş bunu düşünmeye başlıyorsun. “Matrix” bence bu yüzden yıllar geçse de eskimiyor. Çünkü teknolojiden değil, insanın gerçeklikle olan korkutucu ilişkisinden bahsediyor.

lbyvaonline 2 weeks ago

Şef

Jon Favreau

19 Gönderi

“Chef” öyle filmlerden ki izlerken insanın içi yumuşuyor. Aslında büyük dramatik olaylar yok ama her sahnesi o kadar canlı ve samimi ki filmden çıkmak istemiyorsun. Yemek sahneleri ayrı bir his veriyor, sanki ekrandan koku geliyor. Hem acıktırıyor hem de yaşama…devamı

lbyvaonline 2 weeks ago

Mükemmel Günler

Wim Wenders

121 Gönderi

“Perfect Days” filmini izlerken, sıradan, sakin ve monoton bir hayatın aslında dışarıdan bakıldığında ne kadar sıkıcı görünebileceğini düşündüm. Teknolojiden uzak, her günün neredeyse aynı geçtiği bir yaşam… İlk başta insana tekdüze ve renksiz gelebilir, değil mi? Ama filmi izledikçe içim…devamı

lbyvaonline 3 weeks ago

Monster

Masayuki Kojima

35 Gönderi

Portal'ın rastgele bir videosunu açıp tesadüfen spoiler yedim ve izlemek zorunda kaldım. İzlemeye başlarken iyi ki de izliyorum dedim, bitirince keşke bitmeseydi neden başladım ki diye kendime kızdım :D Bu animeyi izlerken insanın içinde garip bir his oluşuyor. Sanki sadece…devamıPortal'ın rastgele bir videosunu açıp tesadüfen spoiler yedim ve izlemek zorunda kaldım. İzlemeye başlarken iyi ki de izliyorum dedim, bitirince keşke bitmeseydi neden başladım ki diye kendime kızdım :D Bu animeyi izlerken insanın içinde garip bir his oluşuyor. Sanki sadece bir hikâye izlemiyorsun da, birilerinin hayatına uzaktan tanıklık ediyorsun. Her şey o kadar gerçek ki, bazen rahatsız edici bile olabiliyor. “Monster” seni zorla etkilemeye çalışmıyor, ama sessizce zihnine giriyor ve orada kalıyor. Hikâye hiç acele etmiyor. Tam tersine, her şey yavaş yavaş kuruluyor. Bazen “şimdi bir şey olacak” diye bekliyorsun ama anime seni bilerek bekletiyor. İlginç olan şu ki bu bekleyiş sıkıcı gelmiyor, aksine gerilimi daha da artırıyor. Çünkü içten içe hissediyorsun ki ağır bir şey yaklaşmakta. Karakterler… belki de bu animenin en güçlü tarafı bu. Hiç kimse tamamen iyi değil, kimse de tamamen kötü değil. Herkesin bir nedeni, bir geçmişi var. Yan karakterler bile boş değil; kısa süre görünseler bile akılda kalıyorlar. Hatta bazıları var ki anime bittikten sonra bile aklından çıkmıyor. Çizimlere bakınca ilk başta basit gibi görünebilir. Ama izledikçe bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorsun. Her şey çok gerçekçi — yüz ifadeleri, mimikler, ortamlar. Abartılı tepkiler ya da parlak, dikkat çekici renkler yok. Bu da hikâyenin ağırlığını daha da hissettiriyor. Özellikle şehirler, sokaklar… hepsi sanki gerçekten varmış gibi. Müzik kullanımı da çok farklı. Çoğu zaman arka planda neredeyse hiç müzik yok. Ama tam da bu sessizlik insanı daha çok geriyor. Müzik girdiğinde ise tam yerinde giriyor, ne eksik ne fazla. Opening ve ending de animenin ruhunu çok iyi yansıtıyor — biraz soğuk, biraz huzursuz edici. En etkileyici tarafı ise sana verdiği hisler ve sordurduğu sorular. Bu anime sana cevap vermez, seni düşündürür. “İnsan gerçekten doğuştan mı kötü olur, yoksa sonradan mı?” gibi sorular zihninde dönmeye başlar. Bazen bir bölümü bitirince durup düşünmek istersin. Ama şunu da söylemek lazım: bu anime herkeslik değil. Eğer hızlı ilerleyen, aksiyon dolu şeyler arıyorsan seni sıkabilir. Ama sabredersen karşılığında gerçekten güçlü bir deneyim alırsın. Genel olarak “Monster”, izleyip geçeceğin bir anime değil. Bitirirsin, ama o senin içinde bitmez. İnsanla birlikte kalan nadir işlerden biri. Johan aslında sadece “kötü bir karakter” değil. Daha çok bir fikir, bir kavram gibi. Onu korkutucu yapan şey ne yaptığı değil, nasıl düşündüğü. Çünkü Johan kaotik biri değil — aksine aşırı sakin, planlı ve neredeyse ürkütücü derecede soğukkanlı. En dikkat çekici özelliği, insanları çok iyi anlayabilmesi. Ama bu anlayışı yardım etmek için değil, manipüle etmek için kullanıyor. Kimin neye zayıf olduğunu, ne duymak istediğini, neyin onu kıracağını sanki içgüdüsel olarak biliyor. Ve bunu o kadar doğal yapıyor ki, insanlar çoğu zaman farkına bile varmıyor. Bir de garip bir karizması var. Klasik anlamda çekici sayılabilecek bir karakter ama bu çekicilik sıcak ya da güven verici değil. Tam tersine, soğuk ve boş bir his bırakıyor. Onun yanında olan insanlar hem tuhaf bir rahatlık hissediyor hem de açıklayamadıkları bir huzursuzluk. En ilginç taraflarından biri de içindeki “boşluk” hissi. Sanki içinde hiçbir şey yokmuş gibi. Normal bir insanda olan korkular, arzular, bağlar onda çok zayıf ya da yok gibi duruyor. Bu da onu tehlikeli yapıyor, çünkü kaybedecek bir şeyi yokmuş hissi veriyor. Johan’ın gücü fiziksel şiddetten gelmiyor. O, insanları kendi elleriyle bir şeyler yapmaya yönlendiriyor. Yani seni öyle bir noktaya getiriyor ki, kararı sen verdiğini sanıyorsun ama aslında o süreci baştan sona o kurmuş oluyor. Sembolik olarak Johan çoğu zaman “insanın içindeki karanlık” gibi yorumlanır. Yani tek bir kişi olmaktan çok, insan doğasının karanlık tarafının bir yansıması gibi. Kısacası Johan korkutucu çünkü anlaşılması zor. Onu çözmeye çalıştıkça daha da derinleşiyor. Ve bir noktadan sonra fark ediyorsun ki, belki de onu tamamen anlamak mümkün değil. Tenma ilk bakışta “iyi insan” tanımına tam uyan biri gibi duruyor. İşine bağlı, etik değerlere sahip ve insanların hayatını gerçekten önemseyen bir doktor. Ama “Monster” onu basit bir iyi karakter olarak bırakmıyor — asıl derinlik de burada başlıyor. Karakterinin merkezinde ciddi bir iç çatışma var. Tenma sadece dış dünyayla değil, kendi vicdanıyla da sürekli mücadele ediyor. Doğru olanla yaşamak zorunda kaldığı gerçekler arasında kalıyor. Bu da onu çok insani yapıyor. Yani o, kusursuz bir kahraman değil; verdiği kararların ağırlığını taşıyan bir insan. En güçlü yönlerinden biri empatisi. İnsanlara gerçekten değer veriyor ve bu onun tüm seçimlerinin temelini oluşturuyor. Ama bu empati bazen zayıf noktası hâline geliyor. Çünkü herkese aynı şekilde yaklaşmak her zaman doğru sonucu vermiyor. Johan ile karşılaştırıldığında Tenma tam zıt bir noktada duruyor. Johan daha çok bir “boşluk” hissi yaratırken, Tenma tam tersine dolu — hisseden, düşünen, sorgulayan biri. Bu yüzden aralarındaki fark sadece iki karakter değil, iki farklı bakış açısı gibi. Tenma’nın gelişimi de çok doğal ve sessiz ilerliyor. Büyük, dramatik değişimlerden ziyade yaşadıkları onu yavaş yavaş dönüştürüyor. İzlerken fark ediyorsun ki aynı insan değil artık, ama bu değişim abartılı değil, gerçekçi. En etkileyici yanı ise şu: Ne olursa olsun insan kalmaya çalışıyor. Etrafında ne kadar karanlık olursa olsun, o karanlığın bir parçası olmamak için direniyor. Kısacası Tenma etkileyici çünkü güçlü olduğu için değil, insan olduğu için. Onu özel yapan da bu.

lbyvaonline 1 month ago

Yuri!!! On Ice

Sayo Yamamoto

19 Gönderi

Yuri on Ice sadece bir spor animesi değil; buzun üzerine yazılmış bir itiraftır. Hem kırılganlığın hem de cesaretin itirafı. Anime, artistik patinajı yalnızca bir yarış olarak sunmaz. Buz yüzeyini insan ruhunun aynasına dönüştürür. Yuri Katsuki ilk bölümden itibaren bir “kazanan”…devamıYuri on Ice sadece bir spor animesi değil; buzun üzerine yazılmış bir itiraftır. Hem kırılganlığın hem de cesaretin itirafı. Anime, artistik patinajı yalnızca bir yarış olarak sunmaz. Buz yüzeyini insan ruhunun aynasına dönüştürür. Yuri Katsuki ilk bölümden itibaren bir “kazanan” figürü değildir — özgüveni kırılmış, korkularıyla boğuşan, başarısızlıktan utanan bir sporcudur. Onun hikâyesi “en iyi olmak”tan çok, “kendini kabul etmek” hikâyesidir. En güçlü yanlarından biri müzikleridir. Her program ayrı bir duygudur. “Yuri on ICE” melodisi yalnızca arka plan müziği değildir — Yuri’nin iç monoloğudur. Piyanonun zarif akışı ve ritmin yavaşça yükselmesi, onun özgüveninin yeniden inşa edilişini simgeler. “History Maker” ise artık korkunun değil, iddianın sesidir. Bu animede müzik sadece eşlik etmez; karakterin bir uzantısına dönüşür. Yuri’nin sezon boyunca temelde iki programla — kısa program ve serbest program — kayması bazı izleyicilere az gelebilir. Fakat bu tekrar sıkıcı değil, aksine anlamlıdır. Çünkü her seferinde aynı müzik çalsa da buzun üzerinde başka bir Yuri görürüz. İlkinde tereddütlü, sonra tutkulu, daha sonra özgür. Koreografi aynı kalır ama ruh değişir. Anime tam da bu ince dönüşümle derinleşir. Victor Nikiforov yalnızca bir antrenör değildir. O hem ilhamdır hem cazibe hem de bir bilmece. İlk başta ulaşılmaz bir yıldız gibi görünür — parlak, kendinden emin, teatral. Fakat zamanla onun da boşlukları belirir. O da yeniden doğmak ister. Yuri’yi çalıştırma kararı aslında kendi kimliğini yeniden kurma arzusudur. Yuri ve Victor arasındaki aşk açık ama zarif bir şekilde işlenir. Bu ilişki sansasyon için yazılmış değildir. İki insanın birbirine tutunmasıdır. Birinin korkusunu diğeri sakinleştirir. Birinin kırılganlığı diğerini güçlendirir. Duyguları büyük dramatik sahnelerle değil; bakışlarla, temaslarla, birlikte kurulan programlarla anlatılır. Anime bu aşkı olağanlaştırır — onu ayrıksı yapmaz, doğal bırakır. Bu da eserin en cesur yanlarından biridir. Yan karakterler de derinlik taşır. Yuri Plisetsky hırsın ve öfkenin temsilidir; serttir ama içinde ürkek bir çocuk saklıdır. Her rakibin kendi müziği, kendi hikâyesi vardır. Hiç kimse yalnızca arka plan değildir. Görsel açıdan anime zarif ve estetik bir yapıya sahiptir. Buz üzerindeki performanslar zaman zaman gerçek yarışları andıracak kadar detaylıdır. Kamera her dönüşü, her sıçrayışı hissettirir. Yer yer teknik animasyon hataları olsa da duygusal yoğunluk bunları gölgede bırakır. Yuri on Ice zafer hakkında değildir. Kendinle barışmak hakkındadır. Sevginin insanı zayıflatmadığını, tam tersine güçlendirdiğini anlatır. Müzik, beden ve duygu bir araya geldiğinde kelimelere gerek kalmaz. Buz erir. Ama üzerinde bırakılan izler kalır.

lbyvaonline 1 month ago

Blue Lock

Taku Kishimoto

28 Gönderi

Blue Lock sıradan bir spor animesi değil. Futbolu bir bahane gibi kullanıp insanın içindeki egoyu, korkuyu ve açlığı ortaya çıkarıyor. Buradaki amaç bir takım kurmak değil, dünyanın en iyi forvetini yaratmak. Ve bunun için yüzlerce genç birbirini elemek zorunda kalıyor.…devamıBlue Lock sıradan bir spor animesi değil. Futbolu bir bahane gibi kullanıp insanın içindeki egoyu, korkuyu ve açlığı ortaya çıkarıyor. Buradaki amaç bir takım kurmak değil, dünyanın en iyi forvetini yaratmak. Ve bunun için yüzlerce genç birbirini elemek zorunda kalıyor. Animenin felsefesi basit ama sert: En büyük olmak istiyorsan egoist olmalısın. Blue Lock sistemi, Japon futbolunun sorununun aşırı takım ruhu olduğunu savunur. Oysa bazen zaferi tek bir oyuncunun acımasız kararı getirir. Ego Jinpachi bu fikrin mimarıdır — futbolu adeta bir hayatta kalma oyununa dönüştürür. Isagi Yoichi Ana karakter olarak ilk bakışta diğerlerinden farklı görünmez. Ama gücü sezgisindedir. Sahadaki boşlukları ve akışı “okuyabilir”. Isagi’nin gelişimi etkileyici bir dönüşümdür — son anda pas veren bir çocuktan, sorumluluğu üstlenen bir oyuncuya evrilir. Fakat neredeyse her kritik anda zihninde “yapboz parçalarını birleştirme” sahnelerinin tekrar edilmesi bir noktadan sonra ritmi yavaşlatır. Aynı metaforun sürekli kullanılması, gerilimi artırmak yerine bazen yorucu ve tahmin edilebilir bir etki bırakır. Buna rağmen onun en büyük savaşı başkalarıyla değil, kendi tereddütleriyle olur. Bachira Meguru Bachira futbolu zorunluluk gibi değil, dans gibi oynar. İçindeki “canavar” onun yaratıcı egosudur. Yalnız kalmaktan korkmaz; oyun onun dili gibidir. Blue Lock’un en özgür ruhlarından biridir. Kunigami Rensuke Adaletli kahraman arketipidir. Güçlü şutu ve net karakteriyle klasik bir ideal taşır. Ama Blue Lock romantik kahramanları kırar. Onun sistem tarafından silinişi, bu projenin ne kadar acımasız olduğunu gösterir. Chigiri Hyoma Sakatlık korkusuyla yaşayan bir hız sembolü. Koşmayı yeniden seçtiğinde yalnızca sahada değil, kendi içinde de özgürleşir. Hızı fiziksel olduğu kadar psikolojiktir. Raichi, Gagamaru, Kuon Raichi’nin öfkesi, Gagamaru’nun içgüdüsel refleksleri, Kuon’un ihaneti… Bu seri insanın karanlık yanını saklamaz. Her karakter hayatta kalmak için farklı bir yol seçer. Erken Elenenler İlk aşamada elenenler sert bir etki bırakır. Kira Ryosuke, umut ve klasik yetenek sembolü olarak tanıtılırken ilk oyunda sistem tarafından yok edilir. Bu, açık bir mesajdır: burada “iyi çocuk” olmak yetmez. Acımasızlık bir zorunluluktur. Diğer erken elenenler de hayallerin ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatır. İsimleri silinir ama o anın ağırlığı kalır. Rin Itoshi Soğuk, disiplinli ve hesapçı bir yetenek. Egoyu estetik bir keskinliğe taşır. Ağabeyi Sae’ye karşı taşıdığı hırs onu besler. Ancak beklenenin aksine, hikâyede düşündürüldüğü kadar merkezi ve belirleyici bir rol oynamaz. Varlığı güçlüdür ama anlatı içindeki ağırlığı zaman zaman geri planda kalır. Potansiyeli hissedilir; etkisi ise her zaman aynı ölçüde derinleşmez. Shidou Ryusei Kaosun vücut bulmuş hali. Futbolu içgüdüsel ve yıkıcı oynar. Onun varlığı, düzenin içinde patlayan bir enerji gibidir. Blue Lock’un temel sorusu şudur: Takım için yaşamak mı, yoksa kendi zirven için herkesi geride bırakmak mı? Bu anime şunu söyler: Yetenek yetmez. Korkunu öldürmelisin. Dostluk değerlidir ama son vuruşu sen yapmazsan adın yazılmaz. Blue Lock romantizmi parçalar ve egoyu kutsar. Futbol burada bir oyundan çok kimlik savaşına dönüşür. Ve sahada geriye tek bir gerçek kalır: Kazanan yalnızdır. Ancak ikinci sezon söz konusu olduğunda ciddi bir düşüş hissedilir. Özellikle çizim kalitesi ve animasyon akıcılığı ilk sezona kıyasla zayıf kalır. Bazı sahnelerde hareket yerine sabit karelerin kullanılması, maçların dinamizmini azaltır. Blue Lock gibi tempolu ve fiziksel bir seride görsel gücün düşmesi atmosferi de etkiler. Gerilim hâlâ var, fikir hâlâ güçlü; fakat görsel anlatım aynı yoğunluğu taşıyamaz.

lbyvaonline 2 months ago

Devilman: Crybaby

Masaaki Yuasa

36 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk bölümünü izlediğimde "ne izliyorum lan ben ?!" diye düşündüren bir 10 bölümlük, çerezlik ama düşündürücü bir anime ile geldim. Devilman Crybaby hakkında konuşurken aslında sadece bir anime hakkında konuşmuyoruz. Bu eser, insanın içinde gizlenen karanlıkla, korkuyla ve sevgiyle ilgili…devamıİlk bölümünü izlediğimde "ne izliyorum lan ben ?!" diye düşündüren bir 10 bölümlük, çerezlik ama düşündürücü bir anime ile geldim. Devilman Crybaby hakkında konuşurken aslında sadece bir anime hakkında konuşmuyoruz. Bu eser, insanın içinde gizlenen karanlıkla, korkuyla ve sevgiyle ilgili oldukça sert bir ayna gibidir. Anime bize şunu gösterir: aslında şeytan olmak için boynuzlara ya da kanatlara gerek yoktur. İnsan korktuğunda, başkasını “farklı” gördüğünde ya da kalabalığın peşinden körü körüne gittiğinde farkında olmadan kendisi de bir şeytana dönüşebilir. Seri boyunca insanlar iblislerden korktukları için birbirlerine karşı daha acımasız ve daha zalim olurlar. Bu da ilginç bir paradoks yaratır: sözde şeytanlardan kaçan insanlar, sonunda kendileri şeytanlaşırlar. Hikâyenin en ilginç ve felsefi taraflarından biri ise Ryo Asuka karakteridir. Ryo neredeyse her zaman beyaz renklerle gösterilir: açık renk saçlar, beyaz kıyafetler, sakin ve soğuk bir aura. Beyaz renk genellikle saflığı, masumiyeti ve ışığı temsil eder. Ancak burada büyük bir ironi vardır — çünkü o aslında Satan’dır. Bu tercih tesadüf değildir. Anime bununla şunu söylemek ister: kötülük her zaman karanlık bir görünümle gelmez. Bazen en sakin, en “temiz” görünen fikirler ve insanlar en büyük felaketlerin sebebi olabilir. Ryo insanları zayıf görür ve onların ne kadar kırılgan olduklarını kanıtlamak ister. Ama ironik olan şey şudur: insanları yok etmeye çalışırken o da farkında olmadan insanlara özgü bir duyguyla karşılaşır — sevgi. Akira Fudo ise bunun tam tersidir. O şeytan gücünü taşımasına rağmen insanlığını koruyabilen bir karakterdir. Böylece anime bize şu soruyu sorar: insanı insan yapan şey nedir? Bedeni mi, yoksa duyguları mı? Sonunda “Devilman Crybaby” çok acı bir gerçeği gösterir: belki de dünyanın en büyük sorunu iblislerin varlığı değildir, insanların korku ve nefret içinde birbirlerine dönüşmesidir. Ve bazen en büyük şeytan karanlıkta saklanan değil, ışık gibi görünen biri olabilir. Animenin teknik tarafına gelince, animasyonlar çok güçlü sayılmaz. Çizimler oldukça sade ve bazı yerlerde zayıf görünebilir. Ancak bu sadelik hikâyeye zarar vermek yerine tam tersine onu daha da ön plana çıkarır. İzleyicinin dikkati görsel detaylardan çok animenin verdiği duygulara ve mesajlara yönelir. İlk bölümlerdeki açık ve pornografik sahneler bazı izleyicileri rahatsız edebilir. Fakat bir süre izledikten sonra insan bu üsluba alışır ve bu sahnelerin de animenin kaotik ve sınır tanımayan dünyasını göstermek için kullanıldığını fark eder.

lbyvaonline 2 months ago

Dorohedoro

Wataru Takagi

12 Gönderi

Şu sıralar seri şekilde anime izliyorum. Hiç bıkmadan. Umarım hiç bıkmam ara vermem. Bu haftanın animesi DOROHEDORO Dorohedoro hakkında konuştuğumuzda ilk bakışta kaotik, karanlık ve absürt görünen bir dünya görürüz. Ama bu kaosun altında oldukça ilginç ve felsefi bir katman…devamıŞu sıralar seri şekilde anime izliyorum. Hiç bıkmadan. Umarım hiç bıkmam ara vermem. Bu haftanın animesi DOROHEDORO Dorohedoro hakkında konuştuğumuzda ilk bakışta kaotik, karanlık ve absürt görünen bir dünya görürüz. Ama bu kaosun altında oldukça ilginç ve felsefi bir katman gizlidir. Dorohedoro, aslında “kimlik” ve “insanlık” kavramlarını çok tuhaf ama etkileyici bir şekilde sorgular. Ana karakter Kaiman’ın başı bir kertenkeleye dönüşmüştür ve o geçmişini hatırlamaz. Bu durum önemli bir soruyu ortaya çıkarır: İnsanı insan yapan şey nedir? Görünüşü mü, yoksa hafızası ve yaptığı seçimler mi? Anime boyunca iki dünyanın çatışmasını görürüz: büyücüler ve “Hole” adı verilen yerde yaşayan insanlar. Büyücüler insanları çoğu zaman bir deney nesnesi gibi kullanır. Bu da başka bir felsefi konuyu gündeme getirir — güç ve ahlak. Gücü elinde tutan taraf çoğu zaman kuralları da kendisi belirler ve zayıf olanların hayatı değersizmiş gibi görülür. İlginç olan şey ise animede neredeyse tam anlamıyla iyi ya da tamamen kötü karakterlerin olmamasıdır. Örneğin En ya da Shin gibi karakterler ilk bakışta acımasız görünür, fakat onların da kendi dostlukları, prensipleri ve bağlı oldukları kurallar vardır. Bu durum gerçek hayata oldukça benzer: gerçek dünyada insanlar sadece “kahraman” ve “kötü” olarak ikiye ayrılmaz. Anime aynı zamanda absürt mizahı ile karanlık felsefeyi dengeler. Kanlı, yıkılmış ve kaotik bir dünyada bile karakterlerin yemek yemesi, arkadaşlık kurması ve günlük hayatlarını yaşamaya devam etmesi gösterilir. Bu sanki şu mesajı verir: Hayat ne kadar karanlık olursa olsun, insanlar yine de yaşamaya devam eder. Belki de Dorohedoro’nun en ilginç yanı budur: Dünya anlamsız ve karmaşık görünebilir, fakat insanlar yine de kendi anlamlarını yaratmaya çalışırlar. Aslında anime sanki şöyle der: “Kim olduğunu hatırlamasan bile, kim olacağını yine de kendin seçebilirsin.” Çizimleri, müzikleri efsanevi. Yine mükemmel bir Mappa yapımı.. rengarenk bir anime. Çok sevdim.

lbyvaonline 3 months ago

Dororo

Yasuko Kobayashi

29 Gönderi

Size kısa ama çok etkili bir anime ile geldim. Yeri bende her zaman ayrı olacak bir anime , Dororo.. Dororo sadece bir samuray hikâyesi değildir. Bu anime, insanın “kimlik” kavramını, beden ile ruh arasındaki sınırları ve “adalet” dediğimiz şeyin ne…devamıSize kısa ama çok etkili bir anime ile geldim. Yeri bende her zaman ayrı olacak bir anime , Dororo.. Dororo sadece bir samuray hikâyesi değildir. Bu anime, insanın “kimlik” kavramını, beden ile ruh arasındaki sınırları ve “adalet” dediğimiz şeyin ne kadar göreceli olabileceğini sorgulayan bir eserdir. Hyakkimaru doğduğunda ondan bedeni alınır – ama aslında eser bize şu soruyu sorar: İnsanı insan yapan nedir? Bedeni mi, yoksa bilinci ve iradesi mi? O, organlarını birer birer geri kazandıkça daha “tam” hâle gelir. Fakat paradoks şudur ki, her beden parçasını kazandığında içindeki insanlıkla da yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü o, demonları öldürdükçe başka insanların refahını tehlikeye atar. Burada anime çok ince bir felsefi çatışma kurar: Bir insanın bütünlüğü, binlerce insanın refahından daha mı değerlidir? Hyakkimaru bedenini geri aldıkça bir bölge kıtlık ve felaketle karşı karşıya kalır. Bu, klasik bir utilitarizm ikilemidir: çoğunluğun iyiliği için bir kişinin feda edilmesi. Ancak Dororo bize gösterir ki, hiçbir “kolektif mutluluk” bireyin varlığını inkâr ederek gerçekten adil olamaz. Dororo karakteri ise hikâyeye başka bir katman ekler. O, yoksulluğun, savaşın ve yetim kalmanın içinde büyür; ama içindeki ışığı kaybetmez. Dororo, hayatın acımasızlığına rağmen empatinin mümkün olduğunu temsil eder. Hyakkimaru fiziksel olarak insanlaştıkça, Dororo da onu duygusal olarak insan tutar. Eserde güçlü bir başka soru daha vardır: Bir ebeveynin hırsı, çocuğun kaderini belirleyebilir mi? Daigo, iktidar ve toprak uğruna oğlunu feda eder. Bu, gücün ahlaktan üstün tutulmasının sembolüdür. Ancak sonuçta o güç sürekli korku üzerine inşa edilir. Anime, zorla elde edilen refahın temelde çürük olduğunu gösterir. Belki de en sarsıcı nokta şudur: Hyakkimaru demonları öldürür; ama asıl demonlar insanın içindedir — korku, hırs, iktidar arzusu ve ego. Dororo bize şunu söyler: İnsan olmak biyolojik bir durum değildir. İnsan olmak bir seçimdir. Hissetmek, merhamet göstermek ve başkasının acısını anlayabilmek bir seçimdir. Ve belki de eserin en derin mesajı şudur: Bazen “tam” olmak için bütün parçaları geri almak gerekmez. Bazen insanı insan yapan, eksik yanlarıdır.

lbyvaonline 3 months ago

Akudama Drive

Kellen Goff

4 Gönderi

Akudama Drive’ı izlerken ilk dikkatimi çeken şey atmosferi oldu. Neon ışıklar, karanlık sokaklar ve sürekli bir kaos hissi var. Cyberpunk havasını çok güçlü veriyor. Görsel anlamda gerçekten etkileyici; bazı sahnelerde sadece izleyip kalıyorsun. Hikâye, farklı suçluların aynı görev için bir…devamı