N.U.A.L (@lbyvaonline)

Hannibal Doğuyor filmini izleyince anladım ki Hannibal sadece zeki ve tehlikeli biri değilmiş. İçinde çocukluğundan kalan çok büyük bir boşluk, travma ve karanlık varmış. Film boyunca bana öyle geldi ki artık normal bir insan gibi yaşamıyor, sadece geçmişinin içinde sıkışıp…devamı

lbyvaonline 19 hours ago

Kuzuların Sessizliği

Jonathan Demme

156 Gönderi

Bazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey…devamıBazı filmler korkuyu sesle ve kanla verir, bazıları ise insanın zihnine yavaş yavaş girerek. Bu film ikinci tarafta. İzlerken hissediyorsun ki burada asıl mesele katili bulmak değil, insan zihninin ne kadar karanlık olabileceğini göstermek. Film boyunca en rahatsız eden şey kanlı sahneler değil, insanların birbirine bakışı, sessizlikleri ve konuşurken kurdukları psikolojik üstünlüktü. Her diyalogda görünmeyen bir savaş vardı. Hannibal Lecter bence sinema tarihinin en garip ve en güçlü karakterlerinden biri. Çünkü klasik “deli katil” gibi yazılmamış. Bir odada sakin sakin konuştuğu sahneler bile insanı rahatsız etmeye yetiyor. Sesinde öfke yok ama bakışlarında insanın içini üşüten bir ağırlık var. En korkutucu tarafı da bu zaten — sanki insanın içine bakıp en gizli tarafını görebiliyor. Clarice ile konuşurken onu analiz etmesi, zayıf noktalarını hissetmesi Hannibal’ı fiziksel değil zihinsel olarak tehlikeli yapıyor. Clarice ise bence filmin en hüzünlü tarafıydı. Güçlü görünmeye çalışan ama içinde çocukluk travmalarını taşıyan bir insan gibiydi. Erkeklerin baskın olduğu bir ortamda kendini kanıtlamaya çalışması, her seferinde daha sert görünmek zorunda kalması hissediliyor. O sadece katili değil, kendi korkularını da takip ediyormuş gibi duruyordu. Clarice ile Hannibal arasındaki ilişki de garip şekilde derindi — biri karşısındaki insanı parçalamaya çalışan bir psikolog gibi, diğeri ise parçalanmamaya çalışan biri gibi duruyordu. Buffalo Bill karakteri ise filmdeki en büyük boşluk hissini veren karakterdi. Onun problemi sadece öldürmek değildi, kim olduğunu bulamamasıydı. Kendi bedeninin içine sığamayan bir insan gibiydi. Ona bakınca bir katilden çok tamamen dağılmış bir psikoloji görüyorsun. Film genel olarak bende garip bir his bıraktı. Sanki insanın içindeki karanlığı sessizce gösterip gidiyor. Ama itiraf edeyim, finali beni tam vurmadı. Film boyunca o kadar büyük bir psikolojik gerilim kurulmuştu ki sonunun daha ağır, daha sarsıcı olacağını düşünmüştüm. İzlemeye başlarken beklentim çok yüksekti, bitince ise bir an kendi kendime “hepsi bu mu?” dedim. Final kötü değildi, sadece kafamda kurduğum son bundan daha etkileyiciydi.

lbyvaonline 22 hours ago

Sihirbazlar Çetesi

Louis Leterrier

84 Gönderi

Çocukken izleyip unuttuğum bir film. Şimdi tekrar izleyince fark ettim ki zamanında bazı şeyleri hiç anlamamışım. İnsanı ekrana kilitleyen filmlerden, her sahnede “tamam artık çözdüm” diyorsun sonra yine ters köşe yapıyorlar. Sihir kısmı zaten ilgi çekici ama asıl vibe o…devamı

lbyvaonline 2 days ago

Siyah Kuğu

Darren Aronofsky

205 Gönderi

Black Swan bence insanın kendi beyninin içinde sıkışıp kalmasının filmi. İzledikçe hissediyorsun ki Nina artık çevresiyle değil, kendiyle savaşıyor. Her şeyi kusursuz yapmaya o kadar odaklanmıştı ki bir noktadan sonra ne gerçek ne değil ayıramıyordu. Filmin en kötü hissi de…devamı

lbyvaonline 2 days ago

Bir Rüya İçin Ağıt

Darren Aronofsky

208 Gönderi

Bence bağımlılığı en sert, en çıplak ve en acımasız şekilde gösteren filmlerden biri. Çünkü film hiçbir şeyi güzelleştirmiyor. Burada ne “özgürlük” var ne de romantikleştirme. Sadece insanın yavaş yavaş kendi bedeninden, zihninden ve kimliğinden uzaklaşmasını izliyorsun. Ve en kötü tarafı…devamı

lbyvaonline 4 days ago

Şeytan Marka Giyer

David Frankel

85 Gönderi

İkincini izlemeden biri izleyeyim dedim ben de. ilk bakışta moda dünyası hakkında hafif bir film gibi görünüyor ama bence filmin asıl konusu insanın kendini kaybetmesiydi. Andy’nin başta “ben o dünyanın insanı değilim” deyip sonra yavaş yavaş herkese, hatta kendisine bile…devamı

lbyvaonline 1 week ago

Picnic

Shunji Iwai

2 Gönderi

Picnic bence Shunji Iwai’nin en garip ve en etkileyici filmlerinden biri. Film, akıl hastanesinde tanışan Coco, Tsumi ve Yosuke adlı üç gençten bahsediyor. Hastanenin çatısında dolaşıyorlar, kendi küçük dünyalarını kuruyorlar ve sözde dünyanın sonunu arıyorlar. Ama film aslında dünyanın sonundan…devamı

lbyvaonline 1 week ago

Hayata Röveşata Çeken Adam

Hannes Holm

25 Gönderi

“ A Man Called Ove ” bence insanın içine sessizce işleyen filmlerden biri. İlk dakikalarda Ove sadece hayattan bıkmış, her şeye sinirlenen, insanlara karşı tahammülsüz biri gibi görünüyor. Ama film ilerledikçe anlıyorsun ki onun problemi insanlarla değil, kaybettiği hayatla ilgili.…devamı

lbyvaonline 2 weeks ago

Kuzu

Valdimar Jóhannsson

23 Gönderi

Bende hiçbir duygu uyandırmadı desem yalan olmaz. Film sanki çok derin ve sembolik olmaya çalışıyordu ama bana göre içi tamamen boştu. Gram korku, gerilim ya da heyecan hissetmedim. Film boyunca sürekli “bir şey olacak” diye bekliyorsun ama olmuyor. Atmosferi ağırdı…devamı

lbyvaonline 2 weeks ago

Elveda Berlin

Fatih Akın

5 Gönderi

“Goodbye Berlin” bana göre sadece bir road-trip filmi değildi. O yaş döneminin içindeki boşluğu, nereye ait olduğunu bilememe hissini, arkadaşlığın bir anda oluşup insanın hayatına dokunmasını çok sakin ve gerçek bir şekilde gösteriyordu. Film boyunca sanki her şey plansızdı ama…devamı“Goodbye Berlin” bana göre sadece bir road-trip filmi değildi. O yaş döneminin içindeki boşluğu, nereye ait olduğunu bilememe hissini, arkadaşlığın bir anda oluşup insanın hayatına dokunmasını çok sakin ve gerçek bir şekilde gösteriyordu. Film boyunca sanki her şey plansızdı ama filmi güzel yapan da tam olarak o plansızlıktı. Maik’in utangaç, içine kapanık haliyle Tschick’in tamamen özgür ve umursamaz enerjisi birbirine o kadar iyi karışıyordu ki ekranda gerçekten bir dostluk izliyormuş gibi hissediyordum. Hiçbiri “mükemmel” karakter değil ama zaten bu yüzden çok samimi geliyorlar. En sevdiğim şeylerden biri filmin yaz havasıydı. Güneşli yollar, eski araba, hiçbir yere ait olmayan iki çocuk ve arkada çalan şarkılar… Müzik seçimleri inanılmaz uyumluydu. Şarkılar sadece sahnelere eklenmemişti, direkt filmin ruhunu tamamlıyordu. O müzikler olmasa film bu kadar özgür ve nostaljik hissettirmezdi. Bazı sahnelerde hiçbir şey olmuyormuş gibi görünüyor ama içinde garip bir huzur ve yaşam hissi var. Filmin bana en çok geçen tarafı ise büyük olaylar olmadan bile insanın içinde bir şeyler uyandırabilmesiydi. Çünkü asıl mesele bir yere gitmek değildi, yolun insanı değiştirmesiydi. Maik’in yavaş yavaş kendini bulması, Tschick’in arkasında gizlediği yalnızlık, Isa ile karşılaşmaları… hepsi çok doğal yazılmıştı. Hiçbir şey zorla dramatik yapılmamıştı. Görsel tarafı da ayrıca çok güzeldi. Kamera kullanımı o kadar özgürdü ki kendini onların yanında arabada oturuyormuş gibi hissediyorsun. Bazı sahneler özellikle gün batımı anları insanın içinde garip bir özgürlük hissi bırakıyordu. Film hem komikti hem de içinde sessiz bir hüzün taşıyordu. Bittiğinde insana sanki çocukluğunun bir parçası bir yerde yolda kalmış gibi hissettiriyor. Bence “Goodbye Berlin”in en güçlü yanı hayatı yapay göstermemesi. Her şey eksik, karmaşık ve gerçekti. Zaten bu yüzden film bittikten sonra uzun süre insanın içinde kalıyor.