(@) - Raf

leben 10 months ago

Şiiri, âşığın kendi sesinden dinledikten sonra içimde uyandırdığı duyguları paylaşmak istedim. Bu yazıda, önce şiirin kendisine, ardından da bende bıraktığı izlere yer vereceğim. Zaman zaman böyle dinletiler sonrasında düşüncelere dalarım; ancak bu kez, kalbime dokunan duyguların kalıcı olabilmesi için onları…devamıŞiiri, âşığın kendi sesinden dinledikten sonra içimde uyandırdığı duyguları paylaşmak istedim. Bu yazıda, önce şiirin kendisine, ardından da bende bıraktığı izlere yer vereceğim. Zaman zaman böyle dinletiler sonrasında düşüncelere dalarım; ancak bu kez, kalbime dokunan duyguların kalıcı olabilmesi için onları kaleme alma ihtiyacı hissettim. İlk şiir Aşık Veysel'den... Derdim türlü türlü, yoktur ilacım Çok aradım bulamadım dermanı Bir dost bulup dem sürmekti amacım Gam gasavet çevreledi her yanı Kalemi kırılsın bunu yazanın Söyler söyler derdi bitmez ozanın Bağır çağır emir onun söz onun Yazan katip böyle yazmış fermanı Bir bahtı karayım gülmedi yüzüm Neşeli görünür kan ağlar özüm Kış misali geçti baharım yazım Kaldırmadı başımdaki dumanı Dünya dedikleri bir büyük handır Veysel durmaz aǧlar bunca zamandır Az yaşa çok yaşa sonu verandır Bir gün göçüm çeker ömür kervanı Aşık Veysel _________________________________________ “Bir Ses, Bir Düğüm” Meydan sessiz, ağacın başında bir âşık. Elinde saz, gözlerinde bin yılın yükü. Başlar okumaya; her dize bir sızı, her kelime bir hatıra gibi dökülür dilinden. “Derdim türlü türlü, yoktur ilacım...” Derin bir iç çekiş duyulur arada, sanki bir ah gizlenmiş o nefese. Şiir akar ama ağır aksak. Bir şeylere gücenmiş gibidir âşık; hem kırgın, hem suskun. Sesinde titrek bir burukluk vardır, yılların yükü, kalbin nasır tutmayan yeri. Sonra gelir o dizeye: “Neşeli görünür kan ağlar özüm...” İşte orada biter her şey. Dizeler bitmez ama ses durur. Boğazına bir şey düğümlenir âşığın. Yutkunur. Birkaç saniye sessizlik... Ama o sessizlik öyle derindir ki, bin ağıt gizlidir içinde. Ağlamaklı olur. Ve sonra; Sazın teli değil artık titreyen, aşığın yüreği olur. Çünkü artık sözler değil; susuşlar anlatır olur derdi, gamı, kederi.

leben 10 months ago

Ahmet Hamdi Tanpınar Zaman Kırıntıları Biz, zaman kırıntıları, Zaman sinekleri, Tozlu camlarında günlerin sessiz kanat çırpanlar Ve lüzumsuz görenler artık Bu aydınlıkta kendi gölgelerini! Sanki siyah, simsiyah taşlar içinde Siyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz, Sanki hiç görmedik birbirimizi, Sanki hiç…devamı

leben 10 months ago

İnsan Seçimlerinde Özgür Değildir Özgür irade, insanın kendi kararlarını bağımsızca verebildiği fikrine dayanır. Ancak bu düşünce, yakından incelendiğinde sorgulanabilir hale gelir. Çünkü insan davranışları; biyolojik, psikolojik ve toplumsal pek çok etken tarafından önceden belirlenmiş gibidir. Bu da insanın seçimlerinde aslında…devamıİnsan Seçimlerinde Özgür Değildir Özgür irade, insanın kendi kararlarını bağımsızca verebildiği fikrine dayanır. Ancak bu düşünce, yakından incelendiğinde sorgulanabilir hale gelir. Çünkü insan davranışları; biyolojik, psikolojik ve toplumsal pek çok etken tarafından önceden belirlenmiş gibidir. Bu da insanın seçimlerinde aslında özgür olmadığını gösterir. İnsanın aldığı kararlar geçmiş deneyimleri, genetik özellikleri, çevresel faktörler ve toplumsal koşullar tarafından şekillenir. Bireyin kontrolü dışında gelişen bu unsurlar, onun “özgür” gibi görünen kararlarını yönlendirir. Nörobilimsel araştırmalar da özgür irade fikrine ciddi bir darbe vurmuştur. Örneğin Benjamin Libet’in deneyleri, beyinde bir hareketin planlanmasına dair sinyallerin, kişinin o harekete karar verdiğini söylemesinden önce oluştuğunu ortaya koymuştur. Yani kişi daha “karar verdim” demeden önce, beynin o kararı zaten verdiği görülmektedir. Psikolojik açıdan bakıldığında da, bireyin seçimleri bilinçaltı güdüler, çocukluk deneyimleri ve toplumsal kalıplar gibi farkında olmadığı etkenlerle yönlendirilir. Toplumun beklentileri, kültürel normlar ve sosyal baskılar bireyin özgür iradesini kısıtlar; böylece “özgür” gibi görünen kararlar, aslında bir "uyum sürecinin" sonucudur. Hayatımdaki bu uyum süreçlerini düşündüğümde ise hep radikal kararlar almışımdır. Çünkü yaşantımı ve çevre koşullarını düşündüğümde sürekli iki farklı fikirle mücadele ediyorum; birincisi olması gereken ikincisi olmasını istediğim. Sürece uyum/adaptasyon zamanlarında sürekli olması gereken ve olmasını istediğim arasında savaş halindeyim. Olmasını istediğim eylemler çoğunlukla mevcut çevre ve yaşantımla zıt ancak bana mutluluk veren şeyler; ancak olması gereken eylemler mevcut çevre ve yaşantımla uyumlu ancak çoğu zaman benliğimden uzak şeyler. Bir kez daha anlıyorum ki insan sadece birey olarak var olamıyor dünyada. Birilerinin hep bir şeyiyiz. Bu zincirden kopup tüm istek ve arzularımız doğrultusunda bireysel bir şekilde hareket etmek belki imkansız değil ancak epey bir güç. İnsan ister istemez çevresindekileri gözetliyor yahut onu gözetenlerin/çevresindekilerin baskılarına/manipülasyonlarına maruz kalıyor bu hayatta. Her ne kadar "ben kendi bildiğimi yapar, kendi yolumu çizerim" şeklinde bir düşünce beliriyor olsa da insanda; sonuç yine kendi bildiğimiz değil, çevremizin bildiği ve şekillendirdiği, çevremizin yolu üzerinden ilerliyor hayat. İnsanların onun hakkındaki düşünceleri ve beklentileri ise kişi üzerinde inanılmaz bir ağırlık yapıyor. İnsan ister istemez kendini bu ağırlıktan sıyırmak istiyor. Ve bu çoğu kez sürece uyum sağlayarak gerçekleşiyor. Çünkü insan her zaman kendi rotasını çizebilecek gücü kendinde bulamıyor. Çevresini ve yaşantısını karşısına alıp, kişinin akıntıya karşı dümenin başına geçerek kendi rotasını çizmesi epey yıpratıcı ve acı verici bir süreç. Kişinin fikir ve düşünceleri üzerinde oluşan bu ağırlık karşısında seçimlerinde özgür olması beklenemez. Sonuç olarak, insanın seçimleri tamamen kendi iradesine bağlı değildir. Karar verme süreci; geçmişin, çevrenin ve içinde bulunduğun ruhani durumun etkisi altındadır. Özgür irade bir yanılsama olabilir; çünkü insan, ne kadar özgür olduğunu düşünürse düşünsün, her zaman bir belirleyiciliğin etkisi altındadır. Bu ister aile olsun ister gençliğindeki düşünceleri olsun isterse de kendisi ve yakınlarının gelecekten beklentileri olsun. Konudan bağımsız olacak ancak paylaşımlarıma çoğunlukla bir müzik eklerim. Bu yazının müziği, kendimi haftalardır dinlemekten alıkoyamadığım ve ruhuna teslim olduğum bir parça olsun... 🎼 | Ay Kız (Ezginin Günlüğü İlk Konser Kaydı, 1983)

leben 11 months ago

Bugün üzerine düşünmek, kafa yormak istediğim bir kelime var: "Hatırlamak" Duygusal yoğunluklu olduğum bazı zamanlar oluyor, böyle zamanlarda kendimi bir şeyleri düşünmekten alıkoyamıyorum. Bu çoğu zaman kendime ve geçmişe dönmek şeklinde nüksediyor bende. Metni yazarken satırlarıma eşlik eden şarkıyı söylemeden…devamıBugün üzerine düşünmek, kafa yormak istediğim bir kelime var: "Hatırlamak" Duygusal yoğunluklu olduğum bazı zamanlar oluyor, böyle zamanlarda kendimi bir şeyleri düşünmekten alıkoyamıyorum. Bu çoğu zaman kendime ve geçmişe dönmek şeklinde nüksediyor bende. Metni yazarken satırlarıma eşlik eden şarkıyı söylemeden geçersem, duygularımın sesini göz ardı etmiş olurum. Sezen Aksu'nun Hasret şarkısı çalıyor satırlarım arasında. Düşüncelerimizi nasıl yazıya dökerek insanlara aktarıyor ve onları kalıcı kılıyorsak; duygular da en güzel şarkılarla ifade edilebiliyor bence. Duyguların aktarımını sağlayan en iyi aracın müzik olduğunu düşünüyorum. Her neyse, hatırlamak kelimesi üzerinden birkaç düşüncemi paylaşacaktım neredeen nereye geldik :) Hafızamda canlanan birkaç fotoğraf, koku ve gülümseme nedeniyle raf'a geldim. Tozlu rafıma geldim de diyebilirim aslında çünkü uzun zamandır aktif değildim. Hayat koşuşturmacası ve birtakım mücadelelerle geçen zamanın ardından soluğu yine burada aldım. Gelelim hatırlamak kavramına... Anımsama, bellek, anıları akılda tutma yetisi/becerisi. Hatıra kelimesi her zaman olumlu anıları ifade etmek için daha doğru gelmiştir bana ve yaygın kullanımının da bu şekilde olduğunu düşünüyorum. Ben hiç "kötü hatıralarım oldu" şeklinde bir tabire/kullanıma rastlamadım. İyi şeyler anımsanmaya ve hatırda kalmaya daha yatkın sanırım etimolojik olarak. Bu düşünceye kapılmamın esas sebebi de şu: Hatır kelimesinin "gönül, kalp" yahut oldukça önemli bir şeyi (ağırlığı olan) ifade ederken de kullanılıyor oluşu. Örneğin; kimsenin hatırını kırmamak, hatırı sayılır olmak. Biri gönül anlamını taşıyor, diğeri ise bir ağırlığı ifade ediyor. Buradan anlıyorum ki: bizim için bir ağırlığı olan, hayatımızda bir şeyler ifade eden ve gönül bağımızın olduğu şeyler hafızalarımızda yer eder ve hatırlanmaya değerdir. Bu an'ların çok kıymetli ve zaman zaman hatırlanmaya değer olduklarını düşünüyorum. Bu anımsama bir şarkıyla, kokuyla yahut bir gülümsemeyle tekrar bizi o kişiye, o yere yahut o yaşa götürebilir. Hatırlamanın o boğazı yakıp burnu sızlatan alfabesi, tohumu rüzgarların taşıdığı kokularda gizlidir. Son olarak; geceye, dinlemekten ve okumaktan keyif aldığım bir şiir bırakalım. Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa Bil ki seni düşünüyorum Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, açıl Örtün karanlıkları masmavi denizlerde Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde Bil ki seni bekliyorum Bir sabah gün doğarken aç perdelerini,bak Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar Bil ki seni istiyorum Gecelerden bir gece uyanırsın apansız Uzaklarda elemli,garip bir kuş öterse Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız Ve bir gün kabrimde bir sarı çiçek biterse Bil ki seni seviyorum - Ümit Yaşar Oğuzcan

leben 1 year ago

"Gece Yolculuğu" Yıldız Kenter & Dr. MetinVural Geceleyin otobüste ne yana gittiğini şaşırır insan Ne zaman geceleyin düşşem yollara Ne zaman camdan baksam karanlık Göz uykulu, ben uyanık Yüreğim sıkışır, aklım karışır Senden uzağa mı, sana doğru mu gidiyorum Bilemem...…devamı

leben 1 year ago

Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu. Hep böyle mi bu? Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer... Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü…devamı

leben 1 year ago

"Ne tuhaf bir yaşam bu! Her yerde yabancı olmak her ayrılıkta, her yola çıkışta, sonunda, kendi yerine, yurduna varabileceği umudunu taşımak, garip bir iştir. İnsanın kendi yeri, yurdu neresi?" Narla İncire Gazel, Bilge Karasu 🎼| İsmail Hakkı Demircioğlu, Sevdalı Kuş

leben 2 years ago

Güneşin Gözyaşları

Antoine Fuqua

11 Gönderi

Filmin sonunda yer verilen, yazar Edmund Burke'nin sözüne ben başlangıçta yer vermek istiyorum. "Kötülüğün galip gelmesi için gereken tek şey, iyi insanların bir şey yapmamasıdır." Filmin sonunda özellikle bu söze yer verilmiş olmasını aşırı ironik buldum. Nijeryalı bir grup azınlığın…devamı

leben 2 years ago

Duvar

Kolektif

2 Gönderi

📌 "Devlet sana hizmet eden değil, sana hükmeden bir canavara dönüştükçe; bürokrasi ganimetten kendine düşen kırıntıları afiyetle midesine indirdikçe; seni, beni, ötekini tebaası sayıyor." 📌 "Devlet büyüdükçe insanlar küçülüyor, önemsizleşiyor ve değersizleşiyor. Devlet büyüdükçe, iştahı da kabarıyor. Bunun faturası daha…devamı📌 "Devlet sana hizmet eden değil, sana hükmeden bir canavara dönüştükçe; bürokrasi ganimetten kendine düşen kırıntıları afiyetle midesine indirdikçe; seni, beni, ötekini tebaası sayıyor." 📌 "Devlet büyüdükçe insanlar küçülüyor, önemsizleşiyor ve değersizleşiyor. Devlet büyüdükçe, iştahı da kabarıyor. Bunun faturası daha fazla vergi ve ceza olarak hepimize kesiliyor." 📌 "Türkiye, kanuni görünüm kazandırılan ancak hukuki olmayan yasa ve mevzuatların sağladığı geniş imkanlarla şiddet, tehdit ve şantaj yöntemleri kullanılarak her türden suçun işlenebildiği nepotizm ve kleptokrasinin eşlik ettiği mafyalaşmış bir devlet haline gelmiştir." 📌 Pirus Zaferi; yıkıcı büyüklükte kayıplar pahasına kazanılan bir zafer. Kazanılan zaferin verilen kayıplardan sonra anlamsız hale gelmesini ifade eden bir kavram. Bu kavram, yenilmeye mâhkum galibiyetleri anlatmak için kullanılır. 📌 "Yargı ve güvenlik başta olmak üzere bürokrasinin her kademesine sirayet etmiş rüşvet ağları; iş takipçiliği; adrese teslim kamu ihaleleriyle yolsuzluk ve yağma; çökülen milyonlarca dolarlık oteller, marinalar; kendi bakanlığının dolandıran bakanlar; hızla zenginleşen eş, dost, akraba tayfası; Suriye'den Libya'ya kadar cihatçı örgütler ve paramiliter organizasyonlar organizasyonlarla birlikte işlenen savaş suçları; kaçakçılık; hedef aldıkları muhaliflerinin üzerine mafyanın salınması; uyuşturucu ticareti; kendinden olanların tecavüzden cinayete kadar uzanan suçlarını örtbas ve yargı eliyle aklama; politikacıların rüşvet karşılığında uyuşturucu baronlarını cezadan kurtarması; mafyanın maaşa bağladığı milletvekilleri; muvazzafı ve emeklisiyle eski ve yeni bakanlar, milletvekilleri, siyasi parti liderlerine, iş dünyasının kalburüstü üyelerine eşlik eden mafya liderleri; mafyanın hamilliğini üstlenmekle kalmayıp kendileri mafyalaşmış parti yöneticileri; siyasetçi kılığında sahnede olan mafyanın sözcülüğünü üstlenip tahsilatçılığına girişen patronu ve çalışanlarıyla medya mensupları..." Bu kitap; Uğur Mumcu katledildikten sonra eşi Güldal Mumcu'ya "Bir tuğla çekersek duvar yıkılır" diyenlere karşı, o bir tuğlayı çekmek için yazılmıştır.

leben 3 years ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

190 Gönderi

Bir arkadaşımızın paylaşımına yorum yapacaktım fakat benim de kitap hakkında söyleyeceklerim olduğunu fark ettim. Bu kez, kitapta bahsi geçen iktidarın bir söylemini alıntılayarak üzerine konuşmak istediğim bir mesele var :) "Hiç de anayasanın dediği gibi, kimse eşit ve özgür doğmamıştır,…devamı