Leyla (@leylaunur)

Spoiler içeriyor Netflix’in 6 bölümlük mini dizisi, sıradan bir aşk üçgeni gibi başlasa da izleyiciyi kısa sürede psikolojik gerilimin tekinsiz sularına çekiyor. Ancak rahatlıkla 2-3 saatlik bir filme sığabilecek konu, dizi formatına esnetilerek tempo kaybına uğratılmış. Bölümler ilerledikçe zihninizde onlarca olasılık beliriyor.…devamı

leylaunur 3 weeks ago

Mezarlık

Onur Böber

210 Gönderi

Spoiler içeriyor Polisiye türü, Türk televizyon tarihlerinde genellikle hızla tüketilen ve birbirini tekrar eden klişeler etrafında şekillenmiştir. Başkomiser Önem Özülkü’nün liderliğindeki özel bir ekibin odağında şekillenen bu yapım, yalnızca çözülememiş cinayetleri aydınlatmakla kalmıyor; adalet sisteminin, toplumsal vicdanın ve bireyin ruhsal enkazının röntgenini…devamıPolisiye türü, Türk televizyon tarihlerinde genellikle hızla tüketilen ve birbirini tekrar eden klişeler etrafında şekillenmiştir. Başkomiser Önem Özülkü’nün liderliğindeki özel bir ekibin odağında şekillenen bu yapım, yalnızca çözülememiş cinayetleri aydınlatmakla kalmıyor; adalet sisteminin, toplumsal vicdanın ve bireyin ruhsal enkazının röntgenini çekiyor. Dizinin adını aldığı "Mezarlık" bürosu, metaforik açıdan, sistemin halının altına süpürdüğü tüm acıların depolandığı bir bodrum katıdır. Emniyetin çözülemeyen faili meçhul dosyalarının saklandığı bu nemli, duvarları dökülen ve çürümenin kokusunu yayan mekân, adalet çürüdüğünde bütün bir ülkenin iskeletinin nasıl sarsılacağını yüzümüze çarpar. Zira Montaigne’in dediği gibi, adaletin olmadığı yerde ahlak da yoktur ve "adaletin küçüldüğü yerde büyük olan artık suçlulardır.’’ Dizi, tam da bu çürümenin kurbanı olan kadınların hikâyeleri üzerinden ilerlerken, konuyu asla arka plana atmıyor. Sığınma evlerinin yetersizliği, hantallığı ve kadınların içine hapsedildiği şiddet sarmalı, tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor. Her ne kadar dizi, yer yer bu çürümenin politik kökenlerinin etrafından dolaşmayı tercih etse de, kadınların adalet mücadelesinin ekranlardaki en nitelikli kazanımlarından biri olarak tarihe geçiyor. Hikâye anlatıcılığındaki sağlam matematik, izleyiciyi adeta bir bulmacanın içine hapsediyor. Olayın gerçekleşmesiyle başlayan süreç, gittikçe karmaşıklaşan bir soruşturmaya, çoğalan şüphelilere ve nihayetinde tatmin edici bir sürpriz finale evriliyor. Fakat yapımı sıradan bir polisiyeden ayıran en temel unsur, katilin kimliğinden ziyade, suçun motivasyonuna, kurbanın psikolojisine ve derinlemesine insan analizlerine odaklanması. Kadın cinayetleri merkezde tutulurken; hayvana şiddet, sağlık çalışanlarına yönelik saldırılar, sosyal medyada linç kültürü ve toplumsal statü gibi yan temalar senaryoya büyük bir doğallıkla yediriliyor. Karakterlerin hayatlarına, ilişkilerine ve açmazlarına yakından bakmamızı sağlayan bu yaklaşım, onları kusursuz kahramanlar değil, bizim sokaklarımızdan, bizim aramızdan birer insan yapıyor. Dizi, Türk yapımlarında pek alışık olmadığımız bir estetik sunuyor. Karanlık tonların hâkim olduğu renk paleti, yapımın kasvetli havasını pekiştirirken; geleneksel dizi müziklerinin yokluğu, yerini gerilim tonlarına ve sessizliğin yarattığı boğucu baskıya bırakıyor. Çekim tarzında tercih edilen yakın planlar ve ayrıntılı mimik odakları, karakterlerin iç dünyasındaki fırtınaları doğrudan hissetmemizi sağlıyor. Başrolden yan rollere kadar uzanan oyunculuk performansı ise abartıdan uzak, son derece doğal ve inandırıcı bir akış sunuyor. Aksiyon sahnelerinin kısa, keskin ve gerçekçi yapısı, estetik kaygılardan ziyade hikâyenin sertliğini koruyor. Sonuç olarak, gösterdiği suçlarla da, iyileriyle ve kötüsüyle de bu toplumun ta kendisini temsil ediyor. Sürekli taze tutulan merak duygusu, entelektüel referansları ve güçlü eleştirel duruşuyla sadece bir polisiye gerilim değil; vicdanlara atılmış keskin bir çentik. Ve dizinin finalinde Önem Komiser’in dile getirdiği o sarsıcı cümle, tüm yapımın özeti gibi zihinlerde çınlıyor: "Kadın, erkek, çocuk fark etmez; haksızlığa uğrayan, adalet arayan fakat bunu bulamayan tüm vatandaşlarımdan özür diliyorum."Bu özür, aslında hepimizin toplumsal vicdanına bırakılmış ağır bir mirastır. -L

leylaunur 2 months ago

Odyssey

Christopher Nolan

191 Gönderi

Spoiler içeriyor Ya senin tanıdığın Odysseus kaybolduysa? Ya bir gece, yabancı bir şehirde gördükleri, bir zamanlar bildiği yuvanın artık var olamayacağına onu ikna ettiyse? Ya tahta atın rahminden çıkıp Truva’nın kapılarını açtığında, on yıllık öfkenin tek bir gecede şehri nasıl istila ettiğini…devamıYa senin tanıdığın Odysseus kaybolduysa? Ya bir gece, yabancı bir şehirde gördükleri, bir zamanlar bildiği yuvanın artık var olamayacağına onu ikna ettiyse? Ya tahta atın rahminden çıkıp Truva’nın kapılarını açtığında, on yıllık öfkenin tek bir gecede şehri nasıl istila ettiğini gördüyse? Onlara bir armağan, bir barış sunusu bırakmışlardı; Troyalılar da bu armağanı kendi elleriyle evlerine götürmüşlerdi. Fakat Yunanlar insanlar arasındaki en kutsal şeyi çiğnedi ve savaşı… vahşi bir ava dönüştürdü. Truva’nın surlarını yakmak, aslında kendi evleri de dâhil tüm dünyayı küle çevirmek demekti. Penelope’nin anlatının başındaki “Benim tanıdığım Odysseus fırtınalara rağmen bana dönmenin bir yolunu bulurdu” sözleri, destanın o bildiğimiz geleneksel merkezini hatırlatır. Ancak Nolan, Homeros’un binlerce yıllık eve dönüş efsanesini beyaz perdeye taşırken aksiyon dolu bir kahramanlık masalı anlatmıyor; zaferin, bozulan barışın ve Doğu-Batı çatışmasının tarihsel yükünü sorgulayan derin bir ahlaki enkaz filmi sunuyor. Nolan’ın bakış açısında asıl soru “İthaka’ya dönebilecek mi?” değil. Asıl soru şu: İthaka’ya vardığında, oraya dönebilecek kadar Odysseus kalmış olacak mı? Truva Atı çoğu anlatıda Odysseus’un kıvrak zekâsının en büyük kanıtı olarak sunulur. Yunanlar on yıl boyunca kaba kuvvetle aşamadıkları surları bir fikirle aşarlar. Dev bir tahta at yapılır, askerler içine saklanır ve at, Troyalılara bir barış armağanı gibi bırakılır. Troyalılar da Yunanların çekildiğine inanarak bu armağanı kendi elleriyle şehirlerine taşır. Gece olduğunda askerler dışarı çıkar, kapıları açar ve Truva’yı yok eder. Nolan’ın filminde öne çıkardığı en yakıcı mesele işte tam burada yatıyor: Truva Atı yalnızca askerî bir deha ürünü değil, barış süsü verilmiş bir kitle imha aracıdır. Odysseus, düşmanın insani güvenini ve antik dünyanın kutsal sözleşmesi olan “Zeus’un Yasası”nı yani misafirperverlik ve insanlık ilkesini çiğneyerek zafer kazanır. Şehri fetheder ama insanların birbirine duyduğu son güven kırıntısını da yok eder. Dev, alevler içindeki tahta atın önünde durduğu o dehşet anı, bozduğu barışın ve yarattığı geri dönülemez yıkımın pişmanlığıyla yüzleştiği en ağır sahnedir. Nolan, bu ahlaki çöküş üzerinden Doğu ile Batı arasında binyıllardır süregelen tarihsel hesaplaşmaya ve modern savaşlara da sert bir gönderme yapar. Tarihsel perspektiften bakıldığında Truva Savaşı, yalnızca bir kadının ardındaki romantik bir çatışma değildir; komutan Agamemnon liderliğinde Batı'nın Anadolu’ya (Doğu’ya) yaptığı ilk büyük istila hareketidir. Bu savaş, milattan önce 12. yüzyıldan başlayarak Roma İmparatorluğu’na, Çanakkale Cephesi’nde Truva kıyılarını bombalayan İngiliz zırhlılarına ve Osmanlı’ya Mondros Mütarekesi’nin “Agamemnon” zırhlısında imzalatılmasına kadar uzanan 3200 yıllık tarihsel bir gölge düşürür. Filmde İthaka halkının korktuğu ve “denizden gelen barbarlar” olarak tanımladığı dış tehdit, aslında Doğu’yu yıkan ama kendi medeniyet değerlerini de Truva’da bırakan Yunan ordusunun kendisidir. Tıpkı günümüz Batı dünyasının “barış ve medeniyet” söylemiyle gittiği coğrafyaları yok edip ardından kendi yarattığı kaosun korkusuna hapsolması gibi… Filmin şüphesiz en büyüleyici ve zihne kazınan anı, klasik destanın sınırlarını aşan o benzersiz Sirenler sahnesidir. Genelde Sirenler tayfayı baştan çıkaran büyüleyici sesler olarak resmedilir; ancak Nolan burada sinema tarihine geçecek bir tersyüz etmeyle seyirciyi sarsar: Sahne ilerledikçe anlarız ki, gemideki herkes aslında aynı sesi değil, kendi ruhundaki en karanlık yankıyı, yani kendi kişisel Siren’ini dinlemektedir. Tayfa büyülü seslerin felaketine kapılmamak için kulaklarını balmumuyla tıkarken, geminin direğine bağlanmış olan Odysseus gözlerini ve zihnini o acımasız frekansa teslim eder. Ancak Odysseus'un duyduğu şey vaat edilen bir zafer ya da baştan çıkarıcı bir tatlılık değildir; bozduğu barışın, çiğnediği vicdanın, tutamadığı sözlerin ve Troya’da bıraktığı öz benliğinin çığlığıdır. Kendi Siren’i ona en çok arzuladığı şeyin aslında geçmişte bırakıp kendi eliyle yok ettiği insanlığı olduğunu fısıldar. Sirenlerin sesi, yüzüne amansız bir hakikati çarpar: “Aslında sen eve dönmek istemiyorsun, çünkü dönebileceğin bir ‘ev’ artık kalmadı.”İşte bu sahne, tam da bu yüzden izleyen herkes için özel bir şarkıya dönüşür; çünkü her bireyin farklı dilekleri, farklı pişmanlıkları ve geri getiremeyeceği kayıpları vardır. Klasik destanlarda kahraman sınavları geçtikçe büyür ve güçlenir. Nolan’ın Odysseus’u ise sınavları geçtikçe parçalanır. Skylla’da adamlarını, Kharybdis’te gemisini, Helios’un adasında yoldaşlarını ve en nihayetinde benliğini kaybeder. İthaka’ya ulaştığında kendi sarayına ancak bir “dilenci” kılığında girebilmesi, fiziksel olarak karaya ayak bassa da ait olduğu zamana ve huzura asla dönemeyişinin simgesidir. İnsan bir yere dönebilir ama kaybettiği zamana ve saflığa dönemez. Mitolojide Odysseus, dev Polyphemos’u mağarada kandırırken kendine “Hiç Kimse” der ve hayatta kalır. Ancak mağaradan çıkınca gururuna yenilip adını haykırarak felaketini çağırır. Nolan tam olarak bu tragedyayı özetler: İnsan “Hiç Kimse” olarak kalabildiğinde ruhunu korur; hırsını, gururunu ve zaferini seçtiğinde ise kaybolur. Kazandığımızı sandığımız zaferleri düşündüğümüzde çoğu zaman haklı bir gurur hissederiz. Fakat bazı zaferler vardır ki insanı insan yapan her şeyi kendi eliyle yok ettirir. Kazanan kim diye sorduğumuzda ise orada koca bir boşluk görürüz. Film, izleyiciye rahatsız edici şu soruyu bırakır: Barışı ve kendi değerlerini yok ederek kazandığın savaşların ardından eve vardığında, taşıdığın yüz gerçekten hâlâ sana mı ait? -L

leylaunur 2 months ago

Ağrıdağı Efsanesi

Yaşar Kemal

50 Gönderi

Spoiler içeriyor Bazen bir roman okursunuz; sayfaların arasından rüzgârın uğultusu, toprağın kokusu yükselir. Yaşar Kemal işte böyle bir büyücü. Eski Fransa Cumhurbaşkanı Mitterrand’ın “Onu okuduğumda okyanusu hissediyorum" demesi boşuna değil; o, Ağrı Dağı’nın tepesindeki Küp Gölü’ne koca bir okyanusun sonsuzluğunu sığdırabilen eşsiz…devamı

leylaunur 11 months ago

Geleceğe Mektuplar

Cenk Ertürk

64 Gönderi

Dizi, Netflix Türkiye’nin artık kronikleşen yaratıcılık krizinin en bariz örneği; Aşk 101’in bayatlamış formülünü tekrar ısıtıp önümüze koyarken karakterleri, duyguları ve hikâyesi tamamen boşlukta sallanan bir iş sunuyor. Zuhal dışında tek bir karakterin içi doldurulmamış; Banu’nun tutarsızlığı sinir bozucu, diğerleri…devamıDizi, Netflix Türkiye’nin artık kronikleşen yaratıcılık krizinin en bariz örneği; Aşk 101’in bayatlamış formülünü tekrar ısıtıp önümüze koyarken karakterleri, duyguları ve hikâyesi tamamen boşlukta sallanan bir iş sunuyor. Zuhal dışında tek bir karakterin içi doldurulmamış; Banu’nun tutarsızlığı sinir bozucu, diğerleri ise yalnızca isimden ibaret. Sözde hayat değiştiren Fatma Hoca’nın ekranda tek bir ağırlığı yok; karaktere atfedilen tüm anlamlar havada asılı, içi bomboş. Senaryo baştan sona yamalı bohça gibi: bir bölümde birbirine kan kardeşi olan karakterler ertesi bölümde tanımaz oluyor, önemli görünen yan hikâyeler hızla çöpe atılıyor, gizem unsuru üçüncü bölümde bile anlaşılacak kadar amatörce yazılmış. Ters köşe diye sunulan sahneler seyirciyle dalga geçer gibi; gerilim yaratmıyor, sadece utanç veriyor. Oyunculuklar da bu çöplüğün içinde kayboluyor; genç kadro çabalasa da yetişkin oyuncular adeta bu işten kaçmak ister gibi oynuyor—Gökçe Bahadır’ın emeği boşa gidiyor, Selin Yeninci’nin potansiyeli heder ediliyor, Erdem Şenocak ve Saygın Soysal’ın rollerinde varlığı yokluğu bir. Sonuç olarak ne gençlik dizisi olabilen ne dram kurabilen, hiçbir duygusal bağ yaratamayan,sinir bozucu bir yapım; aslında daha ilk bölümden itibaren hiçbir şey vaat etmediğini açıkça belli ediyor: karakterler boş, hikâye boş, duygular boş… Öyle bir boşluk ki, izleyici ister istemez “Bunu gerçekten kim yazdı?” diye düşünmeden edemiyor. kötü olmayı bile bir seviyeye oturtamayan, ilerledikçe daha da saçmalaşan, izleyiciyi aptal yerine koyan bir dizi. Netflix’in “iyi oyuncu koy, gerisi gelir” yanılgısının geldiği en uç nokta. İzlemek bir yana, hatırlamak bile gereksiz—çünkü ortada dizi diye adlandırılabilecek bir bütünlük yok ve üstelik bu kez boşa harcanan sadece para değil, tamamen izleyicinin zamanı. -L

leylaunur 12 months ago

Anthracite

Maxime Berthemy

10 Gönderi

Dizi, ilk bölümünde klasik bir dedektiflik hikâyesi gibi başlıyor; ama ilerleyen saatlerde giderek daha karanlık bir psikolojik gerilime dönüşüyor. Bu geçiş diziyi başta ilginç kılıyor, fakat sonunda dengesizleştiriyor. Senaryo, gizem yaratma hevesiyle birçok yan hikâyeye sapıyor ve odak noktasını kaybediyor.…devamı

leylaunur 1 year ago

Dept. Q

Chandni Lakhani

11 Gönderi

İskandinav yapımlarının soğuk atmosferini insan psikolojisiyle buluşturma geleneğini sürdüren Dept Q, Jussi Adler-Olsen’in romanlarından uyarlanan etkileyici bir dizi. Geçmişte çözülememiş dosyaları yeniden ele alan bir polis biriminin hikâyesi, adaletin yalnızca yasalarla değil, vicdanla da ilgili olduğunu hatırlatıyor. Her çözülmüş dosya,…devamı

leylaunur 1 year ago

Kör Baykuş

Sadık Hidayet

73 Gönderi

Spoiler içeriyor Sadık Hidayet’in bu romanı, yalnızlığın sessizliğiyle yankılanan bir içsel çığlık gibidir. Metinde “insanın tüylerini diken diken eden, ruhen sarsan” imgelerle ilerleyen anlatı, görselliğin gücünü alabildiğine kullanarak okuyucuyu karanlığın içine çeker. Resimlerle, gölgelerle, gözlerin akışıyla örülü bu metin, okurla kurduğu bağda…devamıSadık Hidayet’in bu romanı, yalnızlığın sessizliğiyle yankılanan bir içsel çığlık gibidir. Metinde “insanın tüylerini diken diken eden, ruhen sarsan” imgelerle ilerleyen anlatı, görselliğin gücünü alabildiğine kullanarak okuyucuyu karanlığın içine çeker. Resimlerle, gölgelerle, gözlerin akışıyla örülü bu metin, okurla kurduğu bağda sadece zihni değil, kalbi de hedef alır. Romanın kurgusu, kristalleşmiş bir çizgi izlemez; düş ile gerçeğin sınırlarının belirsizleştiği bir labirente dönüşür. Karakter, kalemdan üzerine hep aynı minyatürü çizer; servi, kız, ihtiyar, dere… Bu görüntü, metindeki öğeler arasında bir çekirdeğe dönüşür; her şey o minyatür ekseninde dağılır, yeniden şekillenir. Görselliğin temel ayaklarından biri de göz imgesidir romanda. Anlatıcı, gözlere tapar gibi bakar; sevgilisinin gözleri onun için hem arzu hem lanet olur. Gözler, görmenin ötesinde, duyumsamanın, tanıklığın, varoluşun kapısıdır. Ne zaman ki göz karanlığa bürünür; o zamanda metin de körleşmeye, kör baykuşa dönüşmeye başlar. Kadın cinayeti, romanın ürkütücü merkezidir: anlatıcının karısını öldürmesi, bedeni parçalayarak gömme eylemi ile uzamayan bir kâbus gibi sürer metin boyunca. Bu cinayet yalnızca bir olay değildir; ruhun derinliklerindeki sözcüklerin, imgelerin kanlı izdüşümüdür. Metinde ölenle yaşayan birbirine karışır; anlatıcı, öldürdüğü kadına dönüşür, ceset kendi gölgesine dönüşür. Bu dönüşüm metnin en çarpıcı gücüdür. Metin bir “döngü”dur; tekrar vardır, hep aynı sahne, aynı minyatür yeniden yeniden kurulur. Ama bu döngü, durağan değil: değişim ve parçalanma hâldir sürekli. Her imge, her figür başka bir zamana, mekâna, kafaya kayar; zaman çözülür, mekân tanımaz olur. Duygusallık burada yalnızlıkta ve yarada var olur. Metin bize “Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.” diye seslenir; Bu cümle için başladım okumaya ben. Bu kelimeler, karanlığa dokunma cesaretini veriyor bana. Her okuyuşumda biraz daha görür gibi oluyorum — ama belki de aslında görmenin acısını öğreniyorum. Çünkü bazen en büyük körlük, yüzümüzü karanlıktan çevirmek. Sonuca baktığımızda ise, Kör Baykuş, görselin ve sözün iç içe geçtiği, karanlık bir masaldır; ruhun en korkunç kapılarını aralar. Her yeniden okunuşta bir şey daha “görürüz”; her defasında başka bir gölgeyle yüzleşiriz. -L Ek olarak: Kör Baykuş’u ilk kez 1936’da Hindistan’da 50 kopya elyazması olarak yayımlandı. Kapak üzerinde Sâdık Hidâyet tarafından çizilen bir testi resmi yer alıyordu. Yazar, kapağa “İran’da satışı yasaktır” ibaresini koydurdu. Kitabının kendi ülkesinde yasaklı olacağından, sansürleneceğinden emindi. Böylece “kendi kitabını kendi ülkesinde yasaklayan bir yazar” olarak müthiş bir kara mizaha da imza attı. Ne yazık ki onun bütün eserleri, İran’da hâlâ yasaklı durumdadır; Sâdık Hidâyet’in varlığı ve kitapları görmezden gelinmekte, onun genç kuşaklarca tanınması engellenmektedir.

leylaunur 1 year ago

Kırmızı Pazartesi

Gabriel Garcia Marquez

130 Gönderi

“Bana bir önyargı verin, dünyayı yerinden oynatayım.” Kırmızı Pazartesi, Gabriel Garcia Marquez’in 1981 yılında yayınladığı ve mutlaka okunması gerektiğini düşündüğüm romanıdır. Kitap bir cinayet romanıdır ancak biraz dikkatli bakıldığında bir töre cinayetini anlatır. Derinlemesine bakıldığında ise toplumsal ahlak kurallarını, insan…devamı

leylaunur 1 year ago

Bodies

Paul Tomalin

42 Gönderi

Gökten dört ceset düşmüş; birisi 1890’a, birisi 1941’e, birisi 2023’e, birisi de 2053’e. Dizi dört farklı zamanda aynı noktada, gözünden vurulmuş, çıplak, dövmeli ve isimsiz aynı cesedin bulunması ile aynı gizemi çözmeye çalışan farklı dedektiflerin hikayesini birleştiriyor. Sekiz bölüm boyunca,…devamıGökten dört ceset düşmüş; birisi 1890’a, birisi 1941’e, birisi 2023’e, birisi de 2053’e. Dizi dört farklı zamanda aynı noktada, gözünden vurulmuş, çıplak, dövmeli ve isimsiz aynı cesedin bulunması ile aynı gizemi çözmeye çalışan farklı dedektiflerin hikayesini birleştiriyor. Sekiz bölüm boyunca, merak unsuru ayakta tutuluyor; uzun diyaloglardan, bakışmalardan veya gereksiz duygusal oyalayıcılardan kaçınılıyor. Bu hızlı akış ve çizgi roman estetiğinden beslenen dörde bölünmüş ekranlar, sahne geçişleri, dizinin görsel ve kurgusal başarısını tescilliyor ve farklı dönemlerdeki karakterlere görünmez bir iş birliği yaptırması takdire şayan. Ancak bu teknik ustalık, dizinin en büyük kusurunu da beraberinde getiriyor: duygusal soğukluk. İzleyici, ne üzüntüye ne sevince ne de aşka nüfuz edebiliyor. Dizi, Netflix’in çokça eleştirilen bir tutumunu benimseyerek farklı ırk, din ve cinsel eğilimde karakterleri hikayeye dahil ediyor. Her ne kadar bu özellikler, politik doğruculuk adına katılmaktan ziyade hikayenin inşasında kullanılmış ve olay örgüsüne katkı sağlamış olsa da bir dedektifin hoş karşılanmadığı dönemde bastırılmış eşcinsel olması, diğerinin Yahudi karşıtlığının revaçta olduğu dönemde nefrete maruz kalması veya bir başkasının Müslüman Güney Asyalı kimliğiyle İslamofobi ortamında mücadele etmesi; tüm bunlar klişe sosyal mesajların nesnesi haline gelmesine engel olamıyor. Hikayenin ana aksını oluşturan "Sevildiğini bil" cümlesi de bu yüzeyselliğin bir yansıması. Sevgi maskesi ardına gizlenmiş, örtülü bir tehdit gibi duran cümle, "Daha iyi bir dünya için batsın bu dünya" demekten farksız bir felaket senaryosunu meşrulaştırmaya çalışıyor. Elbette, bir diziden mutlak bir kusursuzluk beklemek haksızlık olur. Burada da her dizide az çok bulunan mantık hataları mevcut yani eksileri söyleyince dizi kötüymüş gibi yanlış bir fikir oluşmaması için, çoğu zaman övmenin kısa, yermenin uzun sürdüğünü hatırlatıp dizinin genel notunun başarılı olduğunu belirteyim. Sonuçta, iyi bir hikaye fikri, genel hatlarıyla başarılı bir prodüksiyon ve iyi oyunculuklar, senaryodaki bazı boşluklara rağmen diziyi zaman kaybı olmaktan kurtarıyor. -L