(@) - Raf

" + Usta burası neresi? - Bilmiyorum. + Sen nereye gidiyorsun? - Bilmiyorum. Bu tren nereye gidiyor? + Bilmiyorum. - Sen kimle konuşuyorsun? + Bilmiyorum." Genel olarak şu hayattaki yolculugumun bir parodisi gibi 🤣🤣🤣

merdumgriz 6 months ago

Hikayeler

Ahmet Hamdi Tanpınar

2 Gönderi

"Âdem onu bir daha göremeyecekti. O zaman içini büyük bir hüzün kapladı. Başını eğdi, gözyaşlarını meleklere göstermek istemiyordu. Havva bu hüznü sezdi. Onun başını kendi göğsüne çekti. Ve Âdem Aden bahçelerinin geniş otları, büyük erguvan çiçekleri, mor gülleri arasında kendisini…devamı

merdumgriz 6 months ago

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

Seyfi Teoman

18 Gönderi

Günümüz Türk edebiyatının en yetkin kalemlerinden biri belki de Barış Bıçakçı. Sırf kendimi mutsuz hissettiğimde yanımda olsun diye bir romanını cebimde taşıyorum. Okumuyorum. Bilerek, isteyerek... Çünkü bilirim, bazı kitaplar okunmak için değil, insanın elinin altında bir teselli gibi durmak içindir.…devamı

merdumgriz 6 months ago

Söz

Carl Theodor Dreyer

5 Gönderi

1950’li yıllarda çekilen filmleri çok severim; belki de bu aşırı bireysel düşkünlüğümün bir sonucu olarak, bu filme tapınırcasına bir hayranlık duyuyorum. Öyle ki, pek çok repliğini karmaşık notlarla defterlerime karalamaktan neredeyse ezberledim. Birebir hatırlamasam da temel olarak söyledikleri zihnimde yer…devamı1950’li yıllarda çekilen filmleri çok severim; belki de bu aşırı bireysel düşkünlüğümün bir sonucu olarak, bu filme tapınırcasına bir hayranlık duyuyorum. Öyle ki, pek çok repliğini karmaşık notlarla defterlerime karalamaktan neredeyse ezberledim. Birebir hatırlamasam da temel olarak söyledikleri zihnimde yer ediyor. Bu yüzden, tıpkı takıntılı olduğum romanlar gibi Ordet’i de kişisel arşivime dâhil etmeyi, ileride yeniden izlediğimde düşüncelerimin değişip değişmediğini görebilmek için incelemeyi kendime bir görev bildim. Bu filmi dört temel mesele üzerinden ele almak mümkündür: din, mezhep, delilik ve benlik. Yüzeyde basit bir aile dramı gibi görünen film, özünde çok daha derin bir sorgulama içerir. Ordet, dinsel dogmaları, ruhsal çözülmeyi ve yeniden doğuşu psikolojik bir zeminde ele alır. Ana karakterimiz Johannes, grandiyöz bir sanrıya benzer bir delüzyon içindedir. Bilimsel bakış açısıyla bu, psikotik bir bozukluk olarak tanımlanabilir; ancak Dreyer, filmin sonunda izleyiciye kuşkuya yer bırakacak şekilde “ya gerçekten öyleyse?” dedirtir. Filmdeki her karakter, Freud’un yapısal kuramı içinde bir temsil değeri taşır: Baba Morten, otoriteyi ve yasayı temsil eden süperegonun cisimleşmiş hâlidir. Anders, uyum ve sağduyusuyla egonun düzenleyici işlevini somutlaştırır. Inger ise merhamet, içsel şefkat ve yeniden doğuşu simgeleyen anima arketipinin bedenlenmiş şeklidir. Bu karakterlerin çatışmaları, sadece aile içi gerilimleri değil, aynı zamanda insanın iç dünyasında ego, süperego ve id arasında süregelen savaşı da yansıtır. Peki Dreyer, bu filmde inanç krizini, deliliği, mezhep tartışmalarını ve ikilikleri neden işleme gereği duymuştur? Bu sorunun yanıtı, filmin çekildiği dönemin tarihsel atmosferinde saklıdır. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa, büyük bir inanç krizinin içindedir. Tanrı’nın sessiz kaldığı bir kıtanın insanı, kendi varoluşunu ve anlam arayışını sorgulamaya başlamıştır. Dolayısıyla beyaz perde, edebiyat ve tiyatro, her zaman dönemin ruhunu taşır. Ordet de bu ruhun bir yansımasıdır. Yüzeyde kırsal bir ailenin iç çatışmalarını konu alır; ancak özünde modern insanın Tanrı’yla, dinle ve kendi iç sesiyle yaşadığı gerilimin alegorisini kurar. Bunun yanı sıra, filme bir nebze “baharat” katmak için imkânsız bir aşk da işlenmiştir: bir Katolik erkek, bir Protestan kıza âşık olur. Tıpkı Romeo ve Juliet gibi, zıt kutuplardaki iki inancın temsilcileridir. Katoliklerin katı kuralları bu ilişkiyi daha da sembolik hâle getirir. Bu aşk, görünüşte mezhepsel bir çatışma gibi sunulsa da, aslında psişik bir bütünleşmeyi simgeler. Johannes’in kendini İsa sanması —ya da belki gerçekten İsa olması— görünüşte psikotik bir delüzyondur; ancak Dreyer sinemasının her zaman mistik bir gerçeklik içinde var olduğunu hatırlarsak, bu sahneler metafizik bir hakikate kapı aralar. Çünkü bizim gündüzleri okuduğumuz psikanalist Jung’a göre, bu İsa ile özdeşleşme, Self arketipinin ortaya çıkışıdır; yani insanın tanrısal olanla özdeşleşme arzusunun bilinç düzeyine sızmasıdır. Bu nedenle Ordet, hem psikolojik hem metafizik düzlemde okunabilir. Psikolojik düzlemde film, grandiyöz bir delüzyonun aile içinde nasıl anlam kazandığını ve nasıl dönüştüğünü inceler. Metafizik düzlemde ise, insanın akıl ile iman arasındaki gerilimde kendini yeniden kurma çabasını yansıtır. Aslında bu filmi anlatmaya devam etmek isterdim. Ancak yazarken fark ettim ki insan bazen düşündüklerini kelimelere dökmekten yoruluyor. Yine de şunu söyleyebilirim: Bu filmi Freud’un Totem ve Tabu ya da Bir Yanılsamanın Geleceği kitapları üzerinden okursanız, çok daha derin bir tat alacağınıza eminim. Ama bu metinler olmadan da Ordet’i sevebilirsiniz. Çünkü film, kendi başına zaten olağanüstü bir ruhsal deneyimdir. Nevrotik savunmalarıyla yaşayan tüm dostlara selam olsun 🕊 YARIM YAMALAK REPLIKLER ;) "Ben dünyanın ışığıyım ama karanlık bunu anlayamadı. Işığımın karanlığı aydınlatması için. " "27 yaşında tedavi edilemez bir deli, birinin onun için üzülmesi gerekmez mi?" "+ Artık mucizeler gerçekleşmiyor. - İnancın olmadığını mi? + Hatta inanca inancın olmadığını... - Ama daha önemli Baska şeylerin var. + Onlar Nedir? - Bir kalp, iyilik. Sana diyorum inancın olmasına yetmiyor. Eğer kişi aynı zamanda iyi insan değilse. " "İnsanlar ölü isaya inanır, yaşayana değil. 2000 yıl önceki mucizelerime inanıyorlar ama şimdi bana inanmıyorlar. Cennetteki babamiza kanıt olması ve mucizeler gerçekleştirmek üzere döndüm... Beni kendi adıma ölduren kilise... Beni tekrar çarmıha gererseniz size yazıklar olsun!"

merdumgriz 6 months ago

Üç Defa

Hsiao-Hsien Hou

2 Gönderi

"Erken doğum.. Çok erken çıktı, bedeli çok pahalı (?). Kemiklerde çatlak, kalbinde delik var. Epilepsi neredeyse sağ gözümü kör ediyordu. Ensemde bir yen damgası var. Düşündüğünüz fiyatı söyleyin! Ruhumu satmak istiyorum...Ne geçmiş, ne gelecek, sadece şimdiki açlığım."

merdumgriz 6 months ago

Bir Heykel Olmaktan Bıktım Bıktım artık bir heykel olmaktan Kimsenin göremeyeceği bir hiç olmak istiyorum Gövdeme bakan hayran hayran İnsanlardan da bezdim artık Hani açık ağızları, dilsiz gözleriyle Taştan ayaklarıma sürünenlerden. Ve adi düşünceleriyle aynalarda İliklerime değin beni üşütenlerden. Yüz…devamı

merdumgriz 6 months ago

İlk ve Son

Hakan Bonomo

140 Gönderi

İlk ve Son, yüzeyde bir aşk hikâyesi gibi görünse de, özünde insanın kendi varlığını tanıma çabasına, yani kimliğin psikolojik ve toplumsal inşasına dair bir anlatıdır. Özellikle kadın karakter, modern bireyin özgürlük yanılsamasını temsil eder: toplumsal normlara direnen, kutlama ve sembolleri…devamıİlk ve Son, yüzeyde bir aşk hikâyesi gibi görünse de, özünde insanın kendi varlığını tanıma çabasına, yani kimliğin psikolojik ve toplumsal inşasına dair bir anlatıdır. Özellikle kadın karakter, modern bireyin özgürlük yanılsamasını temsil eder: toplumsal normlara direnen, kutlama ve sembolleri anlamsız bulan, rutinlere tahammül edemeyen bir kişiliktir. Ancak bu “asi” duruş, derinlerde kendi iç çatışmasının, kabul edilmemiş yönlerinin bir maskesine dönüşür. Jung’un "persona" kavramı tam da bu noktada devreye girer. Jung’a göre persona, bireyin toplum karşısında benliğini koruyabilmek için taktığı sosyal maskedir. Kişi, bu maske aracılığıyla kabul görür; ancak persona, fazla güçlendiğinde birey özbenliğinden uzaklaşır. İlk ve Son’un kadın karakteri, yüzeyde “maskesiz” görünür, kurallara başkaldırır, duygularını saklamaz, toplumun onayını umursamaz. Oysa bu görünüş, özbenliğe değil, tam tersine reddedişin personasına dayanır. Yani o, toplumun değerlerini yıkarken bile, o değerlere tepki üzerinden var olur. Bu da özgürlüğün değil, bağımlılığın bir başka biçimidir. Bu karakterin içsel çatışmasının kökeninde, babasal otoriteyle kurulamamış ilişki yer alır. Jung’un analitik psikolojisinde baba imgesi, hem otoriteyi hem de bireyin dış dünyayla kurduğu yönelimleri temsil eder. Baba figürüyle yaşanan kırılma, kadında “kendini onaylama” ihtiyacını sürekli dışsal ilişkilerde arama eğilimine dönüşür. Bu da, dizide sıkça gördüğümüz duygusal gelgitlerin ve kendini sabote etme davranışlarının psikolojik temelini oluşturur. Kadın, kendi içindeki babasal yankıya başkaldırırken, aslında onun onayını aramaktan da vazgeçemez. Gone Girl'deki kadın karakterin “O artık rol yapmayı bıraktı iç sesi, İlk ve Son'un kadın karakterinde farklı bir biçimde yankılanır: “Ben hiç rol yapmadım.”Fakat bu iddia, bilinçdışının en büyük savunma mekanizmasıdır. Çünkü aslında kişi, “rol yapmadığını” savunduğu her anda, kendi maskesini fark etmemeyi tercih eder. Burada Jung’un gölge arketipi belirir: bastırılan, reddedilen, “ben değilim” denilen yan. Kadın karakterin asi tutumu, onun gölgesinin sahneye çıkma biçimidir; o gölgenin adı, sevgisiz büyüyen bir çocukluğun yankısıdır. Varoluşçu düşünürler özellikle Sartre ve Beauvoir bireyin kimliğini, başkalarının bakışıyla şekillenen bir alan olarak tanımlar. İlk ve Son’un kadın karakteri, hem bu bakışı reddeder hem de ondan kurtulamaz. Onun için sevgi, bir özgürleşme değil, tanınma arzusunun başka bir biçimidir. Bu nedenle aşk, özdeşlik kurduğu bir alana dönüşür: sevdiği adamda babasının gölgesini hem arar hem reddeder. Bu çelişki, modern kadının özgürlük mitiyle içsel köleliği arasındaki en trajik gerilimdir. İlk ve Son, yalnızca bir ilişkinin bitişini değil, bir kimliğin kendi içinde çözülüşünü anlatır. Kadın karakterin özgür görünüşü, aslında bir savunma mimarisidir. Jung’un deyişiyle, kişi 'kendisi olma cesaretini' maskesizliğinde değil, 'maskesinin farkına varabilme yetisinde' bulur. Dizinin trajedisi de burada başlar: karakterler, maskelerini çıkarmakla özgürleşeceklerine inanırlar; oysa kim olduklarını artık o maskelerin ardında kaybetmişlerdir. Kendime not: Arada bir popüler kültüre tepkisel yaklaşmayı bırakırsan çok tarafsız yaklaşamasan bile bazı seylerle özdeşim kurarak kendiliğini sen de arayabilirsin :) Diziyi izlemek beni rahatsız etti evet ama şunu kabul etmek gerek ki hiçbirimizin sevgisi bu türden patolojilerden sıyrılmış, travmatik tepkilerden uzak "pirüpak" değil :)

merdumgriz 6 months ago

Mutlu Aşk Yoktur

Louis Aragon

2 Gönderi

"Nadiejdinsk 1895 İki yol dünyaya geldi bu sene Biri demiryolu öteki çıplak ayaklar için Türküsü o tanımadığımız kişilerin bir baca gölgesinde Nadiejdinski Zavod Fabrika topraktan çıkıyor çiçeklerle Bahar acılarımıza gülüyor işte Gökyüzü gözlerinin hemen yanıbaşında Ağustosun uzun akşamları nedense kimse…devamı

merdumgriz 6 months ago

Sözde Kızlar

Peyami Safa

12 Gönderi

Peyami Safa, Cumhuriyet’in hemen öncesinde kaleme aldığı Sözde Kızlar’da aslında yalnızca bir roman yazmaz; bir çağın ruhunu, toplumsal çözülmelerini, kültürel çatışmalarını ve kimlik sancılarını o muhteşem üslubu ve kelime hazinesiyle edebiyatın tüm imkanlarından faydalanarak çağının ötesine taşır. 1922’de tefrika edilmeye…devamıPeyami Safa, Cumhuriyet’in hemen öncesinde kaleme aldığı Sözde Kızlar’da aslında yalnızca bir roman yazmaz; bir çağın ruhunu, toplumsal çözülmelerini, kültürel çatışmalarını ve kimlik sancılarını o muhteşem üslubu ve kelime hazinesiyle edebiyatın tüm imkanlarından faydalanarak çağının ötesine taşır. 1922’de tefrika edilmeye başlanan, 1923’te kitaplaşan bu eser, bugün hâlâ okunuyorsa, bunun sebebi yalnızca Safa’nın kalemi değil, aynı zamanda anlattığı meselenin güncelliğini korumasıdır. Romanın kalbinde yanlış batılılaşma ve beraberinde gelen yozlaşma vardır. Safa’nın gözünde İstanbul, Mütareke yıllarında kimliğini yitirmiş, dans salonlarında, tangonun ritminde kendini kaybetmiş bir şehirdir. “Sözde kızlar” diye adlandırdığı tipler, aslında yalnızca bireyler değil; bir zihniyetin, bir arayışın yanlış istikametlere sapmış tezahürleridir. Batı’yı yüzeyde taklit eden, derinliğini kavrayamayan bu tipler, yazarın gözünde modernleşme değil, çürüme simgesidir. Oysa Safa, batıya kapılarını kapatan bir yazar değildir. Tam tersine, romanın başka karakterlerinde ahlakla, vatan sevgisiyle, kültürel değerlerle barışık bir modernleşme arayışı sezilir. Nadir ve Fahri gibi isimler, yozlaşmış tiplerin tam karşısında, “doğu–batı sentezi”nin mümkün olduğunu gösterir. Bu karşıtlık, romanın bütün dokusuna sinmiştir. Eserin diline ve üslubuna baktığımızda, psikolojik tahliller ön plandadır. Safa, kahramanlarının ruh hâllerini incelerken, aslında bir toplumu tahlil eder. Kullandığı Fransızca kelimeler bile dönemin hastalıklı gösterişçiliğine bir gönderme gibidir. Çünkü bu yabancı kelimeler, yalnızca konuşmanın değil, zihniyetin yüzeyselliğini de açığa çıkarır. Aile ve eğitim, Safa’nın romanlarında hep önemlidir. Sözde Kızlar'da da görüldüğü gibi, yozlaşmış aile yapıları, sefahatin içinde büyüyen çocukları birer “kaybolmuş kuşak”a dönüştürür. Buna karşılık, sağlam bir terbiyeden geçmiş bireyler yozlaşmaya karşı dirençli kalır. Mebrure bu çizginin temsilcisidir; “sözde kızlar”ın arasında, eğitimin ve ahlakın yüz akı olarak belirir. Roman boyunca sıkça karşılaşılan simgeler, yozlaşmayı daha da görünür kılar. Örneğin tango… Yalnızca bir dans değil, bir kopuşun, bir özentiliğin, bir kimlik bulanıklığının sembolüdür. Ya da frengi… Yalnız bir hastalık değil, toplumun içten içe çürüyüşünün biyolojik bir metaforudur. Peyami Safa, bu semboller aracılığıyla bireysel hikâyeyi toplumsal ve kültürel bir okuma alanına taşır. Aslında bu romanın derdini tek cümleyle şöyle özetleyebiliriz: Batı’yı anlamadan taklit etmek, insanı modernleştirmez; yalnızca köksüzleştirir. Safa’nın bütün öfkesi, işte bu köksüzleşmeye, bu “sözde”liğe yöneliktir. Kendi doğrularından sapmamış, kültürel değerlerinden uzaklaşmamış, ahlakını kaybetmemiş, eğitimli, kültürlü, bilinçli ve haysiyetli kadın tipinin olduğunu da savunmuştur. Ve tam da bu yüzden Sözde Kızlar, bir dönemin panoramasını çizmekle kalmaz; bugüne de ayna tutar. Çünkü Safa’nın sorusu hâlâ canlıdır: Biz batıyı mı öğreniyoruz, yoksa yalnızca taklit mi ediyoruz? Magazinsel ;) Son olarak yazarın yaşamında izi olan bir ismin şiirine romanda yer verildiği göze çarpmaktadır. Bu isim Tevfik Fikret'ten başkası değildir. Peyami Safa'ya ismi Tevfik Fikret tarafından verilmiştir. Safa'da romanında onun ''Rubâb'ın Cevabı'' şiirinin bir kısmına Nadir'in ağzından yer verir: '' Sen hiç mükedder olma. Senin öz oğulların Şefkatli kızların da var...''

merdumgriz 6 months ago

Büyük Saat

Turgut Uyar

14 Gönderi

TERZİLER GELDİLER Terziler geldiler. Kırılmış büyük şeylere benzeyen şeylerle daha çok koyu renklere ve daha çok ilişkilere Bir kenti korkutan ve utandıran şeylerle. Kumaşlar bulundu ve uyuyan kediler okşandı. Sonra sonsuz çalgısı sevinçsizliğin. Çay içmeye gidenler vardı akşamüstü, parklara gidenler…devamıTERZİLER GELDİLER Terziler geldiler. Kırılmış büyük şeylere benzeyen şeylerle daha çok koyu renklere ve daha çok ilişkilere Bir kenti korkutan ve utandıran şeylerle. Kumaşlar bulundu ve uyuyan kediler okşandı. Sonra sonsuz çalgısı sevinçsizliğin. Çay içmeye gidenler vardı akşamüstü, parklara gidenler de Duruma uymak kısaltıyordu günlerini artamayan eksilmeyen bir hüzünle.. Yorgun ve solgundular, kumaşları buldular, kenti doldurdular O çelenk onbin yıllıktı, taşıyıp getirdiler Ölülerini gömmüşlerdi, kalabalıktılar, tozlarını silkmediler Bütün caddeler boşaldı, herkes yol verdi, "Tanrıtanır kadınlar ve cumhuriyetçiler piyangocular, çiçek satın alanlar, balıkçılar ağlarını, paraketelerini, ırıplarını, oltalarını zokalarını, çevirmelerini ve kepçelerini topladılar. Sigaralarını yere atıp söndürdüler sigara içenler." Bir şey vardı ısınmaz kalın kumaşların altında, kesip biçtiler Patron çıkardılar, karşılaştırdılar, Katlanılmaz bir uykunun sonunu kesip biçtiler Şarkılara başladılar ölmüş olan bir at için Makaslarını bırakmadılar Bekleniyorlardı. "Ey artık ölmüş olan at! - dediler - Ne güzeldi senin çılgınlığın, ne ulaşılırdı! Sen açardın, Otuzüçbin at türünün tek kaynağıydın sen! Tüylerin karaparlaktı. Koşumların, - kokulu yağlarla ovulup parlatılan - nasıl yakışırdı sağrılarına ve göke. Göke bir ululuk katardı sonsuz biçimin, at! Toynaklarını liflerle ovardık Senin karaya boyanırdı koşuşun Uyandırırdı bütün karaları ve denizleri. Çılgın kişnemeni duyardık sonsuzun yanıbaşından Ne güzel gözlerin vardı Kara at! Binlerce kişi, - çocuklar, kadınlar, erkekler görkemli yahut darmadağın giysileriyle herkes körler ve cüzzamlılar, bütün kutsal kitaplar kalabalığı, ermişler, kargışlılar ve günahlılar gebe kadınlar, vâz edenler ve dondurmacılar ve at cambazları ve tecimenler ve kıralcılar ve gemicilerle Tanrıtanımazlar ve tefeciler ve yalvaçlar...- ormanlardan ve kıyılardan ve kıraç yerlerden gelmiş senin mutlu ovanı doldurup haykırırlardı. Büyük sesler içinde sen, geçerdin..." Terziler geldiler. Bu güneşler odaların dışındaydı artık. Herkes titrek ve sabırsız, titrek ve sabırsız evlerinde Gazeteler yazmadı, dükkânlar dönemindeydik Yüzlerce odalarda yüzlerce terziler, pencerelerini kapadılar Parmakları uzun, kurusolgun yüzleri sararmış, eskimiş durmaktan Yitik saat köstekleri, titrek ve sabırsız yorgun bacakları Her şeylerine yön veren durmuşluğa olur dediler Beğenip gülümsediler. "Ey artık ölmüş olan at! -dediler- Senin eyerin ne güzeldi. Dişi keçi derisinden, ofir altınıyla süslü Nasıl yaraşırdı belinin soylu çukurluğuna Seninle öteleri ansırdık. Öteler, baklanın ve pancarın duyarlığı Kedinin varlığı erişilmez kişilik Güneşli bir damda İçimizden gemiler kaldırırdın, Suyunu büyük şölenlerle tazelerdik Bayramımızdın. Kuburlukların bütün kişniş ve badem doluydu. Şimdi dar dünya Ölümün büyük hızı kesildi." Terziler geldiler. Ateş ve kan getirmediler. Hüzünleri kan ve ateşti ama. Uğultulu bir şey Ekspresler garlarda kaldı, ilâçlar çıldırdılar Kenti bir baştan bir başa dolaştım, tıs yok Bütün odalara dağıldılar. Sürahiler tozlu, pabuçlar kurumuş yerlerde kırpıntılar, "Oyulmuş yakalar, kolevlerinden arta kalanlar vatka pamukları, verevine şeritler, kopçalar, düğmeler, ilikler iplik döküntüleri, kumaş parçaları, karanlık akşamüstleri ve sabahlar, dükkân tabelâları, kartvizitler..." Kasıklarına kadar çıkmış, en ufak bir ölüm bile yok. Tarafsız bir aşk çağlıyordu onların solgunluğunda Mutfaklarını kilitlediler, büyük atsı giysiler kestiler, "Ey artık ölmüş olan at! -dediler- Koşuşun büyütürdü dünyayı senin! Sen nasıl da koşardın. Biz güneyde yatardık, sen koşardın Hangi at güzelse ondan da güzeldin Kuyruğun parlak savruluşuyla bölerdi bir karaya göğü ve yüceltirdi, ince bezekli kuskununu. Gemin güzel sesler çıkarırdı güzel ağzında, herkesi sevinçle haykırtan. Başın yaraşırdı düşüncemize ve gözlerine saygıyla bakardık..." Terziler geldiler. Durgunluktu o dökük saçık giyindikleri Yarım kalmışlardı. Tamamlanmadılar. Toplu odalarını sevdiler. Ölümü hüzünle geçmişlerdi, ateşe tapardılar. Kent eşiklerindeydi, ağlayışını duydular Kestiler, biçtiler, dikmediler ve gitmediler, iğnelerine iplik geçirip beklediler; "Ey artık ölmüş olan at! -dediler- En güzeli oydu işte, yüzünün savaşla ilişkisi. Boydanboya bir karşıkoyma, denge ve istekli bir azalma. Onu bilirdik. O ağaç senin kanınla beslenirdi, hepimizi besleyen. Bir ülkeyi yeniden yaratırdı şaşkınlığımız senin karşında, alışverişin, alfabenin, iplik döküntülerinin ve her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği..."