Buse (@muad.dib)

Selam :) Yakın zamanda biraz WandaVision biraz Loki izledim, beklemediğim şekilde keyif aldığım için Marvel ile küslüğümüze ara vermek istedim. 2021'e dek Marvel adıyla çıkan neredeyse her filmi izlerdim ancak No Way Home çıktığı sıralar ürettikleri içerik fazlalığından ve formülün…devamıSelam :) Yakın zamanda biraz WandaVision biraz Loki izledim, beklemediğim şekilde keyif aldığım için Marvel ile küslüğümüze ara vermek istedim. 2021'e dek Marvel adıyla çıkan neredeyse her filmi izlerdim ancak No Way Home çıktığı sıralar ürettikleri içerik fazlalığından ve formülün basitleşmesinden sıkılarak gitmemiştim sinemada. Şimdi kaldığımız yerden devam edelim diye açmış izliyordum ki bu multiverse mevzuları açılınca orijinal Spidey filmlerini hiç adamakıllı izlemediğimi hatırladım. Çocuklukta izlenmiş, kimisi okulda, kimisi televizyonda, parça parça kalmış hepsi. Ben de filmi yarıda bırakıp maratona başladım. Yorumum üçleme üzerine genel olacak. Normalde Tobey Mcguire elemanını oldukça itici buluyorum. Yüz ifadeleri o kadar dikkat dağıtıcı ki oynadığı karakteri değil Tobey'i görüyorum hep. Bu seride de çok sinir olduğum bir oyunculuğu olmasıyla beraber kendisiyle ikonikleştiğini inkar edemeyeceğim. Biraz da şu yüzden: bu serideki Spidey yer paspası gibi bir karakter. Peter Parker zaten her zaman nerd bir liseli olmuştur ama bu seride tokat atana diğer yanağını çeviriyor. Özgüven kazandığında ise ona çok yeni olan bu duyguyu nasıl yaşayacağını bilemiyor ve iticileşiyor. Dolayısıyla karakterin Tobey için uygun yazıldığını söyleyebiliriz. Çok yakışıklı olmamasını da seviyorum çünkü zorbalanan ezik "çirkin" liselilere Hollywood model castleyince asla ciddiye alamıyorum. Spidey evil olunca makyaj yapıp emo olması müthiş bu arada. MJ'e gelince sadakatsizlikteki istikrarı ve bunun hiçbir zaman gündem bile olmayışı gerçekten inanılmaz. Pretty privilege dedikleri bu olsa gerek. Partner değiştirdiği zaman yok sen benden çaldın, yok o benim kadınımdı deniyor. Sanki bu kadının hiç iradesi yok. Seri boyunca sanırım her filmde en az 1 (bir) kez kaçırılıyor. Henüz süper kahraman filmlerinde kadınların yalnızca kurtarılmak için rol aldığı evredeyiz o zamanlar. Spidey ile ilişkileri pembe dizi gibi, sürekli yanlış anlaşılmalar üzerine kurulu. Ben yanlış anlaşılmaların senaryonun temeli olarak kullanılmasından nefret ediyorum ama serinin çıktığı zamanlar bu çok moda olmuş bir araçtı o yüzden affedilebilir. Willem Dafoe en sevdiğim oyunculardan biri. Green Goblin gibi ciddiyetsiz bir yaratığı canlandıracağında dahi yarım iş yapmamış; monologları, mimikleri asla dramatikliğini yitirmiyor. Bu adam kötü adam olmak için doğmuş. Harry ise ne yazık ki biraz iki boyutlu bir karakter, motivasyonları çok basit kaldığı için karakteri aptal gözüküyor. Serideki değişimi biraz Harvey Dent'i anımsatan türden. En azından karakter arkı güzel sonlanıyor, yine bir yanlış anlaşılmayla bitse kafayı yiyecektim. Dr. Octopus'un dahi bir bilim adamı olup şiir ile ilgilenen bir kadına aşık olması filan çok şık işler. Peter ile sohbetleri çok tatlı. Yine tatmin edici diyebileceğimiz bir karakter arkı ancak sanki sonlarda pişmanlıklarının karısı üzerine değil çalışması üzerine odaklandığını görüyoruz. İlginç. Sanırım filmde Venom hiç adıyla anılmıyor, simbiyot diye bahsediliyor. Tom Hardy'nin Venom'u komedi yönü fazla ağırlaşsa da daha çok yakışıyor bence Brock'a. Burada biraz hayal kırıklığı. Zaten doğrudan da konuşmuyor, yalnız ev sahibini amplifiye eden bir yaratık olarak görüyoruz. Gwen Stacy seride çizgiromanlardan çok alakasız bir rolde yer alıyor. Kendisini önemseyebileceğimiz herhangi bir sahne yok, çok zaman tanımamışlar :( JK Simmons çok basit olabilecek bir role inanılmaz renk katarak unutulmaz kılmış. Seride o kadar popüler kültürde ölümsüzleşen sahne var ki, film bağlamında görünce tuhaf geliyor neredeyse. Sonuç olarak, böyle bi şeyler izlemeyi çok özlemişim. Marvel'ın yeni yapımlarındaki ukalalıktan çok uzak, May teyzenin hala teyze olduğu zamanlar... Spidey her zaman telif haklarıyla mevzu olmuştur Sony ve Marvel arasında. Sony bu filmlerle komşumuzun oğlu Spidey karakterini ölümsüzleştirip çok sevimli bir işe imza atmış. Zamanında neden süper kahraman filmlerine sevdalı bir liseli olduğumu hatırlamış bulundum. Damak tadınızı tazeleyecek düzeyde basit ama dönemin efekt imkanları düşünülünce de oldukça etkileyici bir seri. Maratonumuz Andrew Garfield örümceğimizle devam edecektir. :)

muad.dib 12 months ago

Gün Doğmadan

Richard Linklater

220 Gönderi

Bir şehri bir insanı keşfederken eşzamanlı keşfetmek fikri bana çok içten (?) geliyor. Zira insanları sonsuz ilginç buluyorum, şehirleri ise içinden geçen insanların anıtı gibi görüyorum. Girdiğiniz dükkan bir kişi için geçim aracı, bir başkasına uzun yolda durulan durak, çocukluk…devamı

muad.dib 12 months ago

Akira

Katsuhiro Ôtomo

11 Gönderi

buse her gün film izleyeceğine dair gönderi atıyor -> buse sonraki üç gün gönderi atmıyor. klasik. 🤌🏻 akira'ya başlarken ne bekliyordum bilmiyorum, bunu beklemiyordum. inanılmaz bir deneyimdi ama tek oturuşta bitiremediğim nadir filmlerden oldu? 2001: a space odyssey'e bile yapmadığım…devamıbuse her gün film izleyeceğine dair gönderi atıyor -> buse sonraki üç gün gönderi atmıyor. klasik. 🤌🏻 akira'ya başlarken ne bekliyordum bilmiyorum, bunu beklemiyordum. inanılmaz bir deneyimdi ama tek oturuşta bitiremediğim nadir filmlerden oldu? 2001: a space odyssey'e bile yapmadığım bir muamele yapıp üç gün arayla izledim. ilk yarıda kendimi sürekli dikkatim dağılırken buldum. bunun için biraz çizilen yüz ifadelerinin dikkat dağıtacak kadar çirkin olmasını suçluyorum. yüz oranları %50 alın %50 ağız gibi, ilginç bir stil. aslında bir göz atınca mangaka katsuhiro otomo'nun çizimleri sayfalarda çok kendine özgü ve göze hoş görünüyor ancak film senesi itibarıyla animasyona belli bir başarıyla uyarlanabilmiş olsa gerek. bunlar beni filmden koparan öğeler oldu ancak filmi elimde olmaksızın çok etkileyici buldum. akira aslen uyarlandığı manganın içeriğinin çok zengin olması sebebiyle büyük bir kısmının atılıp ancak özütüle özütüle iki saate indirilebilen bir senaryo imiş. bu bilginin ışığında filmde neden senaryonun logaritmik ilerlediğini anlayabiliriz. dune filmi hakkında benzer bir yorum yapıp ellerinden geldiğince tüm karakterleri tanıştırmışlar ama kitaptaki arka hikayeleri olmadan altı boş kalmış diye düşünmüştüm, akira da biraz öyle hissettiriyor. bir sürü karakter iki dakikalık ekran sürelerinde bize bir şey anlatmaya çalışıyor ancak tabii hepsini görmek istesek filmde ağır exposition (öyküde bilinmesi gerekenlerin izleyiciye anlatılması veya diyalogların bu amaçla kullanılması) gerekirdi ve tüm tadı kaçardı. bize izleyici olarak köşesi yamuk yumuk puzzle parçalarını birleştirmek kalıyor. ben bu deneyimden çok keyif aldım ama izlemeyi zor kılan öğelerden biri olduğu da tartışılmaz. hikayenin esinlenmesinde nükleer silahların japon tarihinde bıraktığı travma da büyük bir etkenmiş. genel olarak evren, zaman, tanrı gibi temel konseptleri keşfetmeye çalışan içeriklere şans vermek konusunda biraz taraflı olabilirim. filmde sürekli dikkatimi çeken (ve bazen dağıtan) çok sevdiğim bir öğe müzikleri oldu. ihtişamlı bir felaketi izlediğinizi o kadar iyi hissettiriyor ki, işte bir kıyamet böyle işitilmeli kulakta! ses dizaynı bazen zamanın azizliğine uğrasa da anime edilmiş bir içerikte yıkım ve ölüm görürken hafife almama imkan bırakılmadı. kimi zaman korku türünün ayağına basıp kaçmışlar. tabii filmin en büyük başarılarından biri kendisinden sonra geleceklere yol göstermek. akira olmasaydı neon genesis olabilir miydi? ghost in the shell olmasaydı matrix olabilir miydi? bu türlerin öncülerine o yüzden biraz insafla yaklaşmak lazım, yeni bir şeyler denemeden iyiye rastlamak mümkün değil. ben de bu içeriklere dair cahilliğimi zamanla kapatmak niyetindeyim. aslında film hakkında söylenebilecek çok şey var ama spoilerlı içerik yazmayı sevmediğimden bu haliyle bırakacağım. akira shakira.

muad.dib 1 year ago

Ekim Düşü

Joe Johnston

54 Gönderi

Hani haberlerde üniversite sınavında derece yapmış, imkanları kısıtlı, köyden bir çocuk görürsünüz de içiniz bir ısınır, bir ikinci el gururla dolarsınız ya. Hani bir Aziz Sancar dinlersiniz, bir Alperen Şengün izlersiniz... O hissi film formatında deneyimlemek isterseniz buyrunuz. Gerçek hikayeden…devamı

muad.dib 1 year ago

Fallout

Lisa Joy

57 Gönderi

Fallout, uyarlama olduğu için başta çok bir şey beklemediğim ama beni şaşırtan bir dizi oldu. Diziye başladıktan sonra bırakmayı çok zor buldum, hikayenin dinamikliği ve "yavaş" olduğu zamanlarda bile parçaların yuvarlanıp yerine oturmaya başlaması hoşuma gitti. Müzik, ses, set-dekor ve…devamıFallout, uyarlama olduğu için başta çok bir şey beklemediğim ama beni şaşırtan bir dizi oldu. Diziye başladıktan sonra bırakmayı çok zor buldum, hikayenin dinamikliği ve "yavaş" olduğu zamanlarda bile parçaların yuvarlanıp yerine oturmaya başlaması hoşuma gitti. Müzik, ses, set-dekor ve kostüm tasarımlarına bayıldım. Mevzu gore olunca ellerini korkak alıştırmamalarını da seriye sadık buldum. Daha ilk bölümden dizinin bir sezonluk gibi tasarlanmayıp kendinden daha büyük bir şeye temel taşı koyduğu belliydi, artık senaristler seyirciye bu itibarı gösterip de dizilerini prefabrik bina gibi yapmayınca çok minnettar hissediyorum. Benim şahsen diziyle barışamadığım nokta ana karakterleri oldu. Posterde de gördüğümüz üzere 3 ana karakterimiz var ve bunlardan yalnız birini sevebildim. Sevmekten kastım karakterin aksiyonlarını desteklemek değil, oyunculuğun samimiyetini ve bunun bize geçişini kastediyorum. Özellikle ana karakterimiz Lucy'yi canlandıran Ella Purnell hanımla yıldızımız barışmadı. Kendisine Hande Erçel sendromu teşhisi koydum, olayların %90'ına reaksiyonu gözlerini pörtletip ağzını açıp bakakalmak oluyor. Karakterine ise Clara sendromu (doctor who olan) teşhisi koyuyorum, iri gözlü İngiliz genç aktrislere bu kadar tutarsız karakterler yazmak zorunda mıyız? Bir bakıyorum dünya masumu, bir bakıyorum çok olgun biri, sonra çok zeki, birden salaklığı tutuyor... Neden the Ghoul gibi sınırları keskin çizilmiş, ismi cismi huyu suyu belli karakterleri kadın yapamıyorsunuz? Dünya tv ve sinemasının tüm kadınları hormonal dengesiz birey olarak yazmaktan vazgeçmesini diliyorum. Maximus'a adına yakışırca maksimum düzeyde uyuz oldum ancak en azından çipil gözlüden daha ilginç bir karakteri vardı. Brotherhood'u da dizide çok tutarsız buldum, umarım ikinci sezonda daha detaylı işlerler. The Ghoul eğer ghoul olmasaydı çoktan omurgası kırılırdı diziyi sırtında taşımaktan. Sonuç: en tutarsız yine benim. Bakın diziye hem çok uyuz olup hem çok bayılmışım. İkinci sezon çıksa da izlesek... O zamana kadar Steam kütüphanemde yosun tutmuş Fallout: New Vegas'ı indirdim bakalım. Meraklısına Amazon Prime üyelerine Fallout 76'yı ücretsiz veriyor bu arada, birkaç başka güzel oyunla birlikte.

muad.dib 2 years ago

Succession

Jesse Armstrong

46 Gönderi

Birkaç gün önce final bölümü yayınlandı. O kadar adından söz ettirdi ki konusuna filan girmeyeceğim hiç. Çok sevdim, spoiler barındırmadan neden bu kadar sevdiğimden bahsedeceğim: 1) Karakterlerin çok detaylı yansıtılması. Tüm karakterler dizideki farklı karakterlerle interaksiyona giriyor ve bir araya…devamıBirkaç gün önce final bölümü yayınlandı. O kadar adından söz ettirdi ki konusuna filan girmeyeceğim hiç. Çok sevdim, spoiler barındırmadan neden bu kadar sevdiğimden bahsedeceğim: 1) Karakterlerin çok detaylı yansıtılması. Tüm karakterler dizideki farklı karakterlerle interaksiyona giriyor ve bir araya geldiklerinde gelişen reaksiyonlar ile kendi duruşlarını belli ediyorlar. Sürekli evrilen bir ilişkiler dinamiği var ve gelişen her majör olayda bu dinamik ne tarafa kayacak diye gözlemlemek çok keyifli. Bazı majör olaylardan sonra karakterlerin ana itici motivasyonlarının ve verdiği kararların farklı yollar izlemeye başlaması yaşananların karaktere etkisini çok iyi yansıtmaktaydı. Yönetemeyecekleri kadar vurucu bir krizle karşılaştıklarında ise karakterlerin savunma mekanizmalarına geri döndüğünü ve bazı konularda hiç değişemediklerini de görüyoruz. 2) Oyuncuların çok nitelikli oluşu. Şimdiye kadar izlediğim diziler arasında şüphesiz en başarılı kadro seçimine sahip. Dizide herkesin canlandırdığı karakterle bütünleştiğini gördüm ve sürekli diyaloglar ile close up çekimlerin olduğu bir yapımda kötü bir oyunculuk kolaylıkla yüzeye çıkardı. Minör karakterler bile o kadar ikonikleşmiş ki, tekrar gördüğünüzde anında dizideki tüm var oluşlarını hatırlayabiliyorsunuz. 3) Çekimlerin profesyonelliği. Hiçbir tembel sahne yok. Bir karakterin ne hissettiğini bilmek istiyorsanız yüzü, karakterler konuşurken vücutları bir şey anlatmak istiyorsa uzaktan, kalabalığın baskınlığı anlatılacaksa daha da uzaktan, bilmeniz istenilen bir detay varsa yalnız o gösteriliyor. Normalde bazen dizi izlerken başka işlerle de uğraştığım ve arka planda diziyi dinlediğim olur. Succession'da ise kafamı çevirdiğim birkaç dakikada kaçırdığım sahnelerde herkesin ifadesini görmek zorunluluğu hissettim çünkü birçok karakterin olmadığı biri gibi davrandığı ve sıkça yalan söylenen bir dizide kişilerin ifadeleri sahneye en az söyledikleri kadar çok şey katıyordu. 4) Bize yabancı bir dünya anlatışı. Dizi benim asla içinde bulunmadığım ve bulunamayacağım bir sosyal sınıfı anlatıyor. Karakterlerin buna uygun olarak duyarlılıkları, hassasiyetleri, zaafları normal kişilerden çok farklı. Özellikle ana karakterlerimiz olan kardeşlerin bu dünyanın içine doğdukları için tamamen ona göre şekillendiklerini görüyoruz. Kimseyle normal bir ilişkiye sahip olmaları mümkün değil çünkü gerçeklikten kopmuş bir cep evreninde yaşıyorlar. Kendi baloncuklarının dışındaki daha gerçek sorunları göz ardı edemedikleri zamanlarda küçük krizler yaşıyorlar. 5) Ana karakterlerimizin sevimsizliği. Tuhaf bir şekilde bu insanların çırılçıplak gözümüzün önüne serilmesi ve sevimsiz olduklarının farkına varışınız diziden soğutmuyor. Aksine, Musa kadar varlıklı bu kişilerin etraflarındaki altın zırhı görüp nasıl kendi yaşantı dertlerinizden tamamen soyutlanmış imtiyazlı hayatlar yaşadıklarını bilirken seyirciye sevimli gösterilmeye çalışılsalar daha kötü sonuç verirdi. Yine de karakterleri tanıdıkça hepsi beş para etmez olsalar da zaferlerini kutlayıp yenilgilerinde birlikte üzülüyorsunuz. Aile ve şirket de rightwing görüşte olup sık sık etik değerlerin dışında davrandığından dizi hiçbir zaman sosyal mesaj verme derdine girmiyor. 6) Dizinin müziği. Belki diğer maddeler kadar önemliydi. Dizinin introsunda da kullanılan müzik sezonlar boyu en önemli sahnelerde defalarca aranjmanı yapılarak kullanılıp bazen daha öforik, bazen daha hüzünlü, bazen daha resmi hissettiriyor. Müziğin kendisi o kadar ikonikleşti ki Doctor Who'dan bu yana introsunu dinlerken her seferinde eşlik ettiğim başka bir dizi olmamıştı. 7) Hayal kırıklığına uğratmayışı. Diziye birçok diziden beklediğim gibi kötü bölümler ve iyi bölümler olmasını bekleyerek başladım. Ancak her bölüm öyle iyi işlenmişti ki son sezonlarda artık bölümü açarken yine iyi bir bölüm izleyeceğimi biliyor ve hiç şüphe duymuyordum. 4 sezon süren bir dizinin baştan sona kalitesini sürdürmüş oluşu mükemmel bir başarı. İzleyiniz, izletiniz.

muad.dib 2 years ago

John Mulaney: Baby J

Alex Timbers

2 Gönderi

Sonunda Raf'a geldi!! 2 yıl önce John Mulaney'nin The Comeback Kid şovuna yaptığım "ah bu adam da kokaine filan saplandı ne olacak acaba geleceği?" tarzı yorumumu cevaplayan yeni bir şov! Tanımayanlar için Mulaney'nin tarzına dair bir tanıştırma yapmıştım eski yorumumda,…devamı

muad.dib 3 years ago

Wednesday

Tim Burton

347 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk defa bir diziyi hala popülerken izledim!! Tim Burton yapmış olmasa daha uzunnn zaman izleneceklerde çürürdü ama onun karanlık ve esprili tarzını çoktandır özlemiştim. Dizi genel olarak geçer not aldı benden, ağızda acı bir tat bırakmadığı için "cringe" kısımlarını görmezden…devamıİlk defa bir diziyi hala popülerken izledim!! Tim Burton yapmış olmasa daha uzunnn zaman izleneceklerde çürürdü ama onun karanlık ve esprili tarzını çoktandır özlemiştim. Dizi genel olarak geçer not aldı benden, ağızda acı bir tat bırakmadığı için "cringe" kısımlarını görmezden gelebildim bir yere kadar. Bazı kısımlar Tim Burton'ın animasyon kara komedisi tarzından kaçamadığından arada baydı, sanki benden azıcık daha genç bir yaş kitlesine hitap ediyor gibiydi. (bkz: silah çeken birini arılarla durdurmak, canavarımızın aşırı CGI dandik görünümü, edgy genç kızımızın bazı replikleri, shapeshifter biriyle karşılaşınca direkt hatırladın mı dün şunlar şunlar olmuştu diyerek gereksiz detaylar verilmesi, Wednesday karakterimizin bazen dahi bir dedektif bazen aptal oluşu, diriltilen Crackstone abinin onu sadece karnından bıçaklayıp gitmesi, ...) Tüm bunlara rağmen özellikle Addams ailesi için casting seçimlerinin ÇOK iyi olmasıyla (özellikle Jenna Ortega'yı buraya cuk oturtmuşlar ve o da rolüne çok özenle aylarca çalışmış), müzik seçimleriyle, ambiansıyla, içinde oldukları evreni biraz şekillendirip yan karakterleri zenginleştirmesiyle, toksik karakterimizin en azından ara sıra bunun yüzüne vuruluşuyla, bir gençlik dizisi için romantizmin oldukça arkaya atılmasıyla vs saygımı kazandı. Dikkat, aşırı subjektif yorum: Dizide en iyi karakter Enid'dir!!!! (Thing'den sonra) Normalde anlaşamadığım bir insan türünü bu kıza oynatmışlar ama sevdirmişler!! Üstelik zirveye de vardı karakteri sezon finalinde! Tek arzum dönüşümünün klişe ama duygusal bir şekilde tetiklenmesi olurdu, keşke Wednesday'i yaralı veya tehlikede görünce koruma içgüdüsüyle tetiklenseydi :') Gelelim plot twistlere... Ben botanikçiyi de Tyler'ı da tahmin etmiştim ama kendi kendime bir dizide iki kez uslu birey aslında evil olandı plot twist'i yapmazlar diyerek sürekli kendi teorimi yok etmiştim, yapmışlar... Bence yapmasalar olurmuş. Sanırım şimdiye kadar izlediğim 3 tane falan netflix dizisinde bu numarayı çevirdiler, gizem dizisi yapmaya devam edeceklerse artık red herring olayından daha orijinal numaralar bulmaları gerek. İzin verin bir kere de sevimli bir erkek love interest'e pişman olmadan ilgi duyalım beh! Son bir yakarışım Goody şöyle bencildir böyle evil bir witch'tir filan dedikten sonra o yönünü neredeyse hiç görmemiş oluşumuz ve hiç görmeyecek olacağımızın iddia edilişinedir. Tahminim ruhunu Wednesday'in içine koyduğu için bir sonraki sezonda bunu içsel çekişmeler olarak göreceğiz ve ana villain Goody bile olabilir. Gerçekten Morticia'nın bahsettiği gibi bir cadıysa yeni bir vücuda kavuşmuşken kontrolü ele almak isteyecektir. Böyle bir şeyler yapmayacaklarsa o kadar yemi boşa attılar, yazık olur. İzleyip görelim bakalım.

muad.dib 3 years ago

Hafıza Polisi

Yoko Ogawa

3 Gönderi

Türkiye'de ne hikmetse adını bile duymadığım, halbuki ödüllere boğulmuş bir yazar ve pek kıymetli kitabı. Bu kitabı neden kimse konuşmuyor? Bunu değiştirmeye geldim! Kitabımız, zamanla kimi nesnelerin ve kavramların insanların hafızalarından bir bir silindiği ve o zamandan sonra yabancılaştıkları bu…devamıTürkiye'de ne hikmetse adını bile duymadığım, halbuki ödüllere boğulmuş bir yazar ve pek kıymetli kitabı. Bu kitabı neden kimse konuşmuyor? Bunu değiştirmeye geldim! Kitabımız, zamanla kimi nesnelerin ve kavramların insanların hafızalarından bir bir silindiği ve o zamandan sonra yabancılaştıkları bu nesnelerle iletişimlerinin hafıza polisi adında opresif bir kurum tarafından tamamen yok olduğundan emin olunduğu küçük bir adada geçiyor. Hayatı zamanla eksilip renksizleşen genç bir kızın yaşamını izliyoruz. Ancak insanlık bu, çok kolay alışır her şeye. Bu toplum da her kaybettiği şeye adapte olup şekilleniyor, bir süre sonra neyi kaybettiğini bile bilemez oluyor çoğu zaman. Çok ilginç bir bakış sunuyor hayatımızdaki alışılmışlıklara. Varken çok sıradan olan şeyler yok olunca varlıklarından daha büyük boşluklar bırakabilirler geride. Ben ana dili olmamasına rağmen İngilizce okudum kitabı. Yazarın dili beni alıp bu dünyanın içine bırakıverdi. Öyle ki kitaptan kafamı kaldırdığım zamanlar gördüğüm dünya daha yabancı geldi bana bazen. Çok narin ama kuvvetli bir kalem. Kitap hakkında eleştirebileceğim tek şey birçok şeyin açıklanmadan bırakılışı oldu. Her ne kadar bu tercih kitap boyunca insanın üstünde hissettiği puslu havaya yakışsa da insan yazarın tüm tasarısını merak etmiyor değil. Yazar yazdığı distopyayı çok daha fazla keşfedebileceği bir konsepte sahip ama büyük kısmını değerlendirmemiş, sebebinin ana karakterimizin de bu dünyanın kurallarını anlamıyor oluşu ve bizim de her şeyi onun anladığı kadar anlıyor oluşumuz olduğuna inanıyorum. İçerik olmadan manasız kalabilecek birkaç alıntı bırakıyorum: 🔸"The box exists without any doubt and it's right in front of us. The music continues to play, before the disappearance and after. It plays on faithfully, as long as the key is wound. That's its role, now and forever. The only thing that's different is the hearts of those who once heard it." "I understand," I said. "It's not the box's fault that it disappeared." 🔸His soul is too dense. If he comes out, he'll dissolve into pieces, like a deep-sea fish pulled to the surface too quickly. I suppose my job is to go on holding him here at the bottom of the sea.

muad.dib 3 years ago

Unorthodox

Maria Schrader

153 Gönderi

19 yaşında bir kızın Hasidik Yahudi toplumundaki itaatkar eş rolünden kaçıp kendi yolunu çizmeye çalışmasını anlatan minicik bir dizi. Gönderilere bakınca bazı kişilere dizideki yaşamların çok uzak geldiğini fark ettim. Ne yazık ki bana çok yakın geldi. İsterdim ki anlamayım…devamı