(@) - Raf

Yıllar boyu ertelemenin sonunda bugün izledim!!! Ve çok eğlendim. Aşkın her zaman dramla bağdaştırılmasından bıktığım zamanlarda çok iyi geldi. Filmimiz komedi türüne geekliğin kutsal taşı olarak giriş yapıyor. Video oyunlarından alıştığımız efektleri gerçek hayatta gördüğümüz filmde Scott Pilgrim adındaki çok…devamıYıllar boyu ertelemenin sonunda bugün izledim!!! Ve çok eğlendim. Aşkın her zaman dramla bağdaştırılmasından bıktığım zamanlarda çok iyi geldi. Filmimiz komedi türüne geekliğin kutsal taşı olarak giriş yapıyor. Video oyunlarından alıştığımız efektleri gerçek hayatta gördüğümüz filmde Scott Pilgrim adındaki çok sıradan gencimiz havalı bir kızdan hoşlanıyor ve onun 7 evil eski sevgilisiyle dövüşerek onu kazanmaya çalışıyor. Çok absürt olmasına rağmen hissettirdikleriyle çok samimi ve tanıdık gelen bu hikayeye kalbimi bıraktım. Cast kısmına bakmadan filme başlamıştım ve izledikçe daha çok heyecanlandım. Kim var kim yok gelmiş filme. Bazıları çok küçük rollerde üstelik. Bu küçük sürprizler de seyir keyfini artıran etkenlere ekleniyor. Bir başka değinmek istediğim nokta 2010'da yapılmış bu filmin komedisinin zamansızlığı. Evet, video oyunu şakalarıyla dolu ama bunları retro oyunlardan seçerek çok akıllıca davranıldığını düşünüyorum. Gündeme/politikaya/internetteki fenomenlere dayalı her şeyden uzak durulmuş. Doğaüstü olayların varlığını da bu yüzden çok sorgulamıyorsunuz çünkü bu hikaye her zaman her yerde geçebilir. Daha önce kısaca bahsettim ama tekrar değinmek istiyorum; Scott Pilgrim vs the World çıktığı günden itibaren geekliğin bir ifade hali olmuştur. Geek bir kesimi ifade eden bir yapımın popüler kültürde kendine yer bulması bu kesimin bir nevi topluma tanıtımı ve aslında tuhaf oldukları kadar eğlenceli de olabildiklerini göstermek görevini yerine getirmiştir. Diliyorum ki, geeklerden okuldaki arkadaşı olmayan ezik çocuklar olarak bahsedilmediği yapımları daha çok görürüz. Scott Pilgrim'in karakter özelliklerine rağmen 22 yaşında olmasına değinilmesi de hoşuma gitti. Rolü canlandıran Michael Cera'nın bebeksi suratı sebebiyle liseli deseler de yerdik ama oyuncunun gerçek yaşını yansıtarak hem izleyici aptal yerine konmuyor hem de film liselileri anlatan liseli filmi olmaktan öteye geçmiş oluyor. Son olarak, sırıta sırıta söyleyerek eşlik ettiğim Beck'in Ramona şarkısının yazılmasına sebep olduğu için bu filme teşekkür ediyorum. Ramooonaaaaaa....🎸

muad.dib 5 years ago

Kumarbaz

Dostoyevski

95 Gönderi

Bu yıla Dostoyevski ile başladım, onunla devam ediyorum! Kumarbaz, bir kitap mıdır yalnızca, yoksa otantik karakterleriyle köşkte geçen tiyatrolardan mıdır, yoksa her şeyini kaybetmiş adamları anlatan dramlardan mıdır, yoksa bir film midir acaba? Okurken yaşamamak mümkün değil bu adamı. Çok…devamı

muad.dib 5 years ago

John Mulaney: The Comeback Kid

Rhys Thomas

2 Gönderi

Raf'tan John Mulaney'nin The Comeback Kid ve Kid Gorgeous stand-up showlarını eklemelerini istemiştim ve eklemişler, oley! Bu hafta (sanırım 3.kez) izleyip tekrar gülmüştüm, Raf ekibine teşekkürler. Biraz da şovlardan bahsedelim: John Mulaney stand-up'ın serseri havasına takım elbisesi ve çocuksu efendiliğiyle…devamı

muad.dib 5 years ago

Fantastes

George Macdonald

1 Gönderi

Alışılmış aptallığım sebebiyle İthaki'nin Unutulmuş Fantastik Klasikler serisine serinin 5.kitabı olan Elfdiyarı Kralı'nın Kızı ile başlamıştım. Bunu fark edince kendime birtakım hakaretler ettikten sonra ilk kitap olan Fantastes'i okumayı ödev bildim. Literatürdeki belki de ilk fantastik eser olarak geçen Fantastes…devamıAlışılmış aptallığım sebebiyle İthaki'nin Unutulmuş Fantastik Klasikler serisine serinin 5.kitabı olan Elfdiyarı Kralı'nın Kızı ile başlamıştım. Bunu fark edince kendime birtakım hakaretler ettikten sonra ilk kitap olan Fantastes'i okumayı ödev bildim. Literatürdeki belki de ilk fantastik eser olarak geçen Fantastes 1858 yılında ilk defa basılmış. Şimdilerde fantastiğin öncüleri olan yazarlarımız (Tolkien, C.S.Lewis, ...) Macdonald'ı akıl hocaları olarak gördüklerini ve birçok karakterlerinde doğrudan ondan esinlendiklerini belirtmişler. Hiç şaşırtıcı değil! Bu kısa sayılabilecek romanda fantastik edebiyat denince akla gelen her şeyden bir parça tadıyoruz: büyülü ormanlar, periler, lanetler, imkansız aşklar, sihirli kuleler, vahşi yaratıklar ve onları katleden cesur şövalyeler... Bir türün temel taşlarını yerlerine koymuş Macdonald. Biraz da okurken verdiği keyif seviyesini değerlendirelim. Kitabın ilk yarısında o kadar sıkılmıştım ki kitap haftalarca elimde kaldı. Bitmek bilmeyen çevre betimlemeleri ve bir yere varmayan yolculuklar, kahramanımızın alıştığımız fantastik ögeleri hayranlıkla karışık aşırı bir merakla tarif edişi... Herhalde yalnızca ilk oluşu özel bu kitabın diye düşünmekteydim. Kitabın yarısına geldikten sonra yazar bu sıkıcı betimlemelerden kurtulup karşımıza her türden olaylar ve daha felsefeyle yoğrulmuş öyküler çıkarmaya başlayınca şaşırdım. Bu arada ne değişti bilmiyorum ama yazarın kitabı yazarken olgunlaştığını ya da hikayesine başlarken bu kısmı daha net kurgulamış olduğunu düşünüyorum. Baştan sona rüyadaymışsınız hissi yaratan ve havadaki büyüyü koklayabildiğiniz bir peri masalına dönüştü roman! Masal diyorum ama bu roman masal olmayışıyla ilk fantastik roman unvanını alıyor elbette. Çocuklar için yazılmadığı düpedüz belli olan ve içinde mutsuz sonlar ile korku ögeleri de içeren bu roman bir yerden sonra okurken pür bir zevk vermeye başladı. Sonu ise beklemediğim şekilde tatmin edici ve bir miktar beklenmedikti. Sanat adına her şey çoktan keşfedilmiş midir bilemiyorum ama umuyorum ki Macdonald gibi çığır açan, yeni bir janr kuran inovatif isimler yeniden toplumda belirir. Bu dilekler ve birkaç alıntımla müsaademi alıyorum. 🔸Kış hükümdarken doğan çocuklar, Bahar'ı ümit ederek neşe bulamazlar. 🔸İlk başta kendimi aşağılamaktan zevk almıştım belki de; ancak artık geçmişin aptal ve ayaklar altında ezilmiş o benliği, ölü bir adamdan yükselen bembeyaz bir ruh gibi benliğimi terk etmişti. Şüphesiz ki bu benlik de ölmek, gömülmek ve mezarından kanatlı bir çocuk olarak tekrar yükselmek zorundaydı.

muad.dib 5 years ago

Kuşçular

Otilia Portillo Padua

1 Gönderi

Kuşlara aşık olduğum için bu belgeseli gördüğüm an listeme koymuş, izlemek için sabırla beklemiştim. Şunu fark etmemişim: bu kuşçularla ilgili bir belgesel, kuşlarla değil. Kuşçu derken burada kastedilen kuş gözlemcileri. Özellikle Güney Amerika'da ve Meksika'da ülke sınırlarının bir şey ifade…devamı

muad.dib 5 years ago

Guguk Kuşu

Milos Forman

142 Gönderi

Cesur, duygulu, ağır, çarpıcı bir film! Konusundan bahsedelim. Ceza aldığı süreyi hapiste geçirmemek için deli numarası yapan McMurphy'nin bilmediği şey akıl hastanesine girdikten sonra çıkmanın çok da kolay olmadığıdır. Bu normal bir insanı dahi delirtecek yerde hemşire Ratched'ın sorgulanamaz otoritesi…devamıCesur, duygulu, ağır, çarpıcı bir film! Konusundan bahsedelim. Ceza aldığı süreyi hapiste geçirmemek için deli numarası yapan McMurphy'nin bilmediği şey akıl hastanesine girdikten sonra çıkmanın çok da kolay olmadığıdır. Bu normal bir insanı dahi delirtecek yerde hemşire Ratched'ın sorgulanamaz otoritesi hakimdir. Uzun süredir burada kalan hastalar koğuşun monoton uyuşukluğuna ve onlardan beklenen itaate alışmış haldedir. Taze bir kan gibi koğuşa damlayan serseri McMurphy ise herkesin ruhundaki suları dalgalandırır. Temelinde elinde güç bulunduranın kurduğu otorite ile zayıfın isyan ateşinin çatışmasını konu alsa da birçok karakteri zamanla tanımamız ile olay bir metafor olmaktan daha derin hale gelir. Bu insanlar hassas kimselerdir ve buna göre muamele görmelidirler, bu hak görülmezse en azından insan haklarına saygı duyulmalıdır. Ne yazık ki bu yozlaşmış yerde ne terapötik bir psikiyatriden ne de insanlıktan bahsedilebilir. Hastaların 7/24 uyuşuk olmaları ve sorun çıkarmamaları tek talebi olan bu kimseler elbette bu kişileri anlama çabalarına yanıt bulamazlar. İzleyiciye de bu kişilerin ruhları solarken izlemek sorumluluğu kalır. Bu filmin sanırım en güçlü kısmı oyunculuklarıdır. Jack Nicholson zaten adını tarihe yazmıştır ama diğer karakterler de böyle iyi bir oyuncunun yanında asla göze batmadığına göre aynı derecede iyi bir performans sergilemişlerdir. Örneğin film boyunca Christopher Lloyd'un karakterini her gördüğümde "kimdi ulan bu abi?" dedikten sonra filmin bitişiyle bu yan karakterin bilim-kurgu tarihinin en etkili filmlerinden olan Back to the Future'daki çılgın bilim adamı Doc Brown rolüne ulaşmasından 10 yıl öncesini izlediğimi fark ettim. Kafayı yedirdin bana Lloyd abi! Psikiyatriye ilgi besleyen bir birey olarak film bende izini bıraktı, yerini aldı. Hep de "Bu sahnede bu hastaya nasıl tepki vermek doğru olurdu? Ne yapsak hem etik hem faydalı olmak mümkün olurdu?" diye kafamı kurcaladım. Daha iyi hekimler olmak dileğiyle...

muad.dib 5 years ago

Zodiac

David Fincher

105 Gönderi

Profilim Jake Gyllenhaal'ın filmografisine dönecek bu gidişle. Bu adamın böyle deli rollerini kendiymişçesine oynaması hep filmin içine alıyor insanı. Üstelik daha da kesin izlemeliyim dediğim en az 4 filmi mevcut, ne diyelim tebrik ediyorum kendisini. Bu beyle birlikte en sevdiğim…devamıProfilim Jake Gyllenhaal'ın filmografisine dönecek bu gidişle. Bu adamın böyle deli rollerini kendiymişçesine oynaması hep filmin içine alıyor insanı. Üstelik daha da kesin izlemeliyim dediğim en az 4 filmi mevcut, ne diyelim tebrik ediyorum kendisini. Bu beyle birlikte en sevdiğim oyunculardan olan Mark Ruffalo ve RDJ de mevcut bu filmde! Enfes bir kadro. Anlayacağınız oyunculuklar oldukça iyi, gerilim dozunda. Film uzun ama beni baymadı. Öncelikle, kendine Zodiac adını takmış bir seri katilin peşine düşen bu birkaç adamın hikayesinin gerçek bir olaya dayanması filmi oldukça ilgi çekici kılıyor. Sonuçta bu yalnızca bir kurgu ve uydurma sahneler olmaktan çıkmış oluyor izlerken. Lakin filmin bu gerçek yanının olumlu olduğu kadar olumsuz yönleri de var. Zira film boyunca çok az şey oluyor. Başından sonuna dek. Yüksek tempolu bir filmin yarım saatte anlatabileceği bir hikayeyi 3 saate yakın bir sürede anlatmanın dezavantajları var. Filmin içi boş değil. Aksine, soruşturmayı benzer şekilde yansıtmış olmalılar ki; izlediğimiz şey gerçekten işinde gücünde çalışan polisler, bir türlü bir yere varmayan ipuçları, seyirciye sürekli o mu bu mu dedirtebilmek için tanıştırılan türlü türlü karakter, Nolan tarzı polisiyeye alışmanın getirdiği ulan nerede gelecek bu twist umudunun yerini hep dümdüz bürokrasinin alması... Tam davaya değil, üstüne çalışanların psikolojisinin etkilenişinin derinliğine girilecek hissi yaratıldıktan sonra bunlar da yüzeysel anlatılıp geçiliyor. Öyle ki oyunculuklar bu kadar iyi olmasa karakterleri bu kadar tanıma şansına dahi erişemezdik. Sonuç olarak, film güzeldi. Polisiye sevenler keyif de alarak izleyecektir bu hikayeyi. Ortalamanın üstündeydi kesinlikle. Bununla birlikte geliştirilebilecek çokça yanı mevcuttu ve potansiyelini kullanamadığını hissettirdi bana. Hele ki Fincher'ın elinden çıkmış olunca insan belli bir umuda girmiş bulunuyor istemsizce, yazık olmuş biraz. Artık sonraki maçlara diyelim. *Gereksiz bilgi: Hayatımı, uykumu, derslerimi, filmler ve kitaplar ile olan münasebetimi rayına oturtmak üzere birtakım basit çabalar içindeyim. Bu çabalar yanıt verecek olursa yeniden prodüktif hissedebildiğim bir şeyler yaptığım zamanlara dönmenin umudunu yaşıyorum. Gereksiz not bitti, teşekkürler.

muad.dib 5 years ago

Nefret Sekizlisi

Quentin Tarantino

49 Gönderi

Western ve Tarantino çılgınlığının çok keyifli bir füzyonu. En başından müziğiyle (RIP Ennio Morricone) sizi karlar altında bir western macerasına hazırlıyor. İçiniz üşürken 8'limiz sırayla öyküde yerini almaya başlıyor, Tarantino'nun vazgeçilmezleri de öyle. Irkçılık, düellovari atışmalar, kan, öfke, para, daha…devamı

muad.dib 5 years ago

Damızlık Kızın Öyküsü

Margaret Atwood

29 Gönderi

Fiyatını uygun bulmadığımdan e-pub olarak okumak istedim. Çevirisi hoşuma gitmeyince İngilizce okumaya karar verdim. Dili basitleştirenin çevirmen olduğunu sanmıştım. Yanılmışım. Kitap boyunca yazarın üslubuna alışmaya çalıştım. Bir şiir dili hakimdi hep. Ama bu şiir, isteği dahilinde konmamıştı oraya; bir düzyazıya…devamıFiyatını uygun bulmadığımdan e-pub olarak okumak istedim. Çevirisi hoşuma gitmeyince İngilizce okumaya karar verdim. Dili basitleştirenin çevirmen olduğunu sanmıştım. Yanılmışım. Kitap boyunca yazarın üslubuna alışmaya çalıştım. Bir şiir dili hakimdi hep. Ama bu şiir, isteği dahilinde konmamıştı oraya; bir düzyazıya zorla yedirilmişti ve sığmadığı o yerde kımıldayıp duruyordu. Dilinde hep bir amatörlük hissettim, anlatmak istediği her şeyi süslemek ister gibi. Bir metaforlar tufanı! Elbette, metafor temel ögelerindendir bir şeyler anlatmak derdinde olan bir distopyanın. Lakin, bu sürüp gittikçe derin anlamlardan çok ucuz numaralar gibi hissettirmeye başladı. Belki kitabın başta sandığım üzere 2017'de değil de 1984 gibi bir yılda yazılmış olması bu ucuz numaraların lehine bir aklayış için kullanılabilir. Yine de adeta bunlara karnımız tok bizim, diyerek okudum. Ana karakterimiz, ki adını bilemiyoruz, sürekli bir melodram halinde. Hayattaki konumu değerlendirilince anlaşılabilir bir durum. Ne yazık ki anlaşılabilir olması sıkıcı olmadığı anlamına gelmiyor. Bu melodram hali yüzünden gerçekten üzülmem gereken anlara geldiğimde bir şey hissedemez oldum. Çoktan duyarsızlaşmıştım bu evrenin sunduklarına. Sıkıcılığına dair bir şeyler söylesem de, kitabın akıcılığına laf etmiyorum. Basit bir dil ve küçük parçalara ayrılmış kısımlar sayesinde akıp gidebilecek bir roman. Akıp gitti de, nereye? Aklıma bir yerlere aksaydı da bu karakterler uykusuz bıraksaydı beni keşke. Bunun yerine beni hiçbiri ilgimi uzun süre çekmeyen karakterler ve çok da nereye gittiği belli olmayan bir kurguyla bıraktı bitirdiğimde. Kitap içerik olarak üstüne konuşulabilecek, tartışılabilecek, günümüzle özdeşleştirilebilecek veya ayrıştırılabilecek konseptler sunuyor okura. Ne yazıktır ki kitabı bu konseptlerin başka medyatik araçlarla çoktan defalarca dile getirildiği ve üstüne yeterince konuşulduğu bir dönemde okudum. Sonuç olarak, sevemedim. Bu yazıyı da aptalca bir hatam yüzünden ikinci kez yazmış bulunuyorum. Daha fazla şey söylemek yerine İngilizce olduğu için affınızı dileyeceğim bir alıntı bırakıp gidiyorum. 🔸Nothing changes instantaneously: in a gradually heating bathtub you’d be boiled to death before you knew it. There were stories in the newspapers, of course, corpses in ditches or the woods, bludgeoned to death or mutilated, interfered with as they used to say, but they were about other women, and the men who did such things were other men. None of them were the men we knew. The newspaper stories were like dreams to us, bad dreams dreamt by others. How awful, we would say, and they were, but they were awful without being believable. They were too melodramatic, they had a dimension that was not the dimension of our lives. We were the people who were not in the papers. We lived in the blank white spaces at the edges of print. It gave us more freedom. We lived in the gaps between the stories.

muad.dib 5 years ago

Suç ve Ceza

Dostoyevski

225 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir haftadır kitabın içimde pişip şekil almasını beklemekteydim. Şimdi söyleyelim bir şeyler. *Pek tat kaçıracak bir spoiler bulunmamakta. Yine de romanı okumaya kör başlamak isteyebilirsiniz. Yazının geri kalanında romanı övmüşüm yalnızca, yanlışa yer bırakmayım. Daha iyi olabilecek şeyler elbette vardı.…devamıBir haftadır kitabın içimde pişip şekil almasını beklemekteydim. Şimdi söyleyelim bir şeyler. *Pek tat kaçıracak bir spoiler bulunmamakta. Yine de romanı okumaya kör başlamak isteyebilirsiniz. Yazının geri kalanında romanı övmüşüm yalnızca, yanlışa yer bırakmayım. Daha iyi olabilecek şeyler elbette vardı. Her yapım eleştirilebilir. Ancak şüphesiz Dostoyevski bu yapıtıyla yeni yapıtlar için bir yol açmıştır ve şimdilerde burun kıvırılabilecek kimi yönleri o zaman için takdir toplayacak nitelikler barındırmaktadır. Bu sebeple olumsuz eleştirilere kurban gidebilecek yönlerine değinmeye gerek duymadan her yazarın hatalarının mevcut olduğu bilinirken böyle okuyanın içinde yer eden yapımlar için bunların göz ardı edilmesinin bizden pek bir şey alıp götürmeyeceğini söylemek isterim. Buyrun yorumumuz: Uzun zamandır bu kadar iyi bir şey okumamıştım. Nereden başlayacağımı şaşırdım. Şöyle başlayalım: Okuyunuz. Ben ki klasiklerle arası pek iyi olmayan biriyimdir ancak elime ne zaman alsam bırakamadım geri. Kalınlığı kimseleri korkutmasın. Dostoyevski cesur bir adam. "Cinayet" gibi adı geçince ürperten bir olguyu ne kurbanın ne de bir dedektifin gözünden anlatıyor. Ana kahramanımız olarak katili seçmiş! Üstelik neler yapıyor ediyor ki anlatırken, ne olduğunu anlayamadan kendinizi katilimize sempati duyarken buluveriyorsunuz. İyi bir adam mı bu adam? Bilmiyoruz. İyi ne demek ki? Bu adam bazı zamanlar iyi bir adam. Tek günahı cinayet değil. Öyle pek sevilecek bir adam değil. Niye sevdik o zaman? Çektiği acılardan mı, çekilen acıya saygısından mı? Kahramanımız Rodya hakkında çok uzun konuşulabilir ama burası yeri değil diyerek bırakıyorum bu konuyu. Diğer karakterlerimiz de yeterince ilgi çekici kişilikler. Rodya'dan alakasız vuku bulan olayları dinlerken de asla sıkılmadım. Bu küçük insanların hayatlarına ne olduğu da alakadar etmekteydi beni. Bir not kağıdı kenarına karalanmış basitlikte karakterlerden, hikayesini dinlemeye vaktimiz olsa en az Rodya kadar ilginç olacak karakterlere yer verilmiş. Böylece yine Rodya'ya döndük işte! Yazar Rodya'yı yazmamış, Rodya olmuş. Bu romanı Sibirya'daki sürgün cezasından döndüğünde kaleme almasının bunda etkisi olabilir elbette. Öyle bir ruhbilimle karşı karşıya kalıyoruz ki; Rodya'nın korkuları, kabusları, paranoyaları, gereksiz özgüvenleri, acısı, vazgeçmişliği, gururu... Hepsi bizim oluyor. Rodya'yı savunamayabilirim, yaptıklarını aklayamam. Ama Rodya'yı tanıyorum artık. Neyi neden yaptığını biliyorum. Bu kimseler vardır. Rusya'nın fakir sokaklarında hala bu öykülere her gün yeniden uyanıp yaşamaktadırlar. Naçizane ben bu kadar kıta öteden nasıl ulaşırım bu insanlara? Sarılmak isteyince bir kıta ötesine uzaşmıyor kollarım. Oysaki Rodya çok yakın şimdi. Bana bu öyküyü anlattığı için Dostoyevski'ye teşekkür ediyorum. 🔸-Ya gideceğiniz başka hiçbir yer, çalacağınız başka hiçbir kapı yoksa? Her insanın çalabileceği hiç değilse bir kapı olmalıdır. 🔸-Yeter artık! -dedi kararlı, coşkulu bir tavırla; sonra sanki görünmez bir kara güce sesleniyormuş gibi, meydan okurcasına, çalımla ekledi. -Sanrılar, anlamsız korkular, saçma hayaller... hepiniz geri! Yaşam var ve ben şimdi yaşıyorum!