(@) - Raf

Kitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden…devamıKitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden var olduğunun basit bir kanıtı gibi bu cümle. Denk geldiğimden beri de her seferinde hayranlıkla okuduğum bir cümle aynı zamanda. Saman alevi gibi bir öfkeye sahip olmanın yükümlülüğü ile hoş bir denk gelişle bu esere rastladım. Öfkenin aslında çok da matah bir şey olmadığını biliriz ama çok da zararlı gibi gelmez ya gözümüze… İşte o iş, öyle değilmiş. Öfke, diğer kötü hasletlerin başıymış aslında. Öfke; kin duygusunu, kin duygusu da haset duygusunu peşi sıra getirirmiş. Ki gerçekten öyle de. Öfke çoğu zaman zıtlıklardan doğar ve karşımızdaki insana karşı kalbimizde bir tiksinti ve nefret uyandırır. Şayet bu insan, önceden çok sevdiğimiz biriyse, durum daha da beter bir hale gelir. Çünkü insan, sevdiğinden yara aldığı zaman yıkılır. Sonra o kalbine giren soğukluk, gönül sarayının yıkılması; o iki kişiyi gün be gün biraz daha uzaklaştırır. İnsan buna bir taraftan üzülürken, bir taraftan da çok sinir olur. Çünkü sevdiği insan zarar vermiş ve onları bu duruma aslında o getirmiştir. Küçük gördüğümüz veya öfke anıyla zevkle kırdığımız kalpler; aslında gelecekte insanı ne kadar da çıkmaz bir duruma getiriyor, bunu hem yaşayarak öğreniyoruz hem de böyle eserleri okuyarak. Eski alimler, insanların medreseye gidip ilim ve din öğrenmesini isterlermiş. Şayet böyle bir durum ortada yoksa da, diğer büyük âlimlerin eserlerini okuyarak günlerini geçirmelerini… Kendime henüz bir mürşid bulamadığım için eserlerden hâlâ devam ediyorum. Öfke, kin ve haset gibi duyguların en bariz zararı; biz insanların kalbine verdiği yük ve hüzün. Bir de bunun görünmeyen ama göz önünde bulundurulması gereken bir ahiret hayatı var. Bir bir bunlardan bahsetmiş eser… Hem de uzun uzun. Ayetler, âlimlerin sözleri ve hadislerle de desteklemişler her bir sayfada. Ateş nasıl her şeyi içine alıp yutuyorsa, öfke de iyilik ve sevapları aynen o şekilde alıp yutuyormuş. Bu duygulardan birine kapıldığınız zaman, kalbinize binen yükü yaşayanlar olarak çok iyi biliyorsunuzdur zaten. İşte bu durumdan kurtulmanın yollarını da anlatıyor eser. Sinir olduğun, sevmediğin şeyle hemhal olarak bu durumları atlatabilirsin diyor. Bir noktada, nefsine ağır gelen şeyi yaptığın zaman kurtuluşa erersin diyor da olabilir. Zira nefsimize zor gelen şeyin ardında, mutlak bir suretle hayır bulunuyor. Böyle eserlerin sürekli okunmasını ve göz önünde bulundurulmasını düşünüyorum artık. Çünkü nefis denen şey öyle bir şey ki, bir anlık olaya bakıyor. Şimdi bu eseri bitirdim, okudum, sindirdim; lakin bir süre sonra bunu unutabilir ve öfkelenecek şeylere yine denk gelebilirim. Zira nefes aldığım sürece hayat devam ediyor ve hayatın her alanında böyle şeyler var. Böyle şeylerin üstesinden gelmek, gelebilmek cidden çok zor. Dilerim kötü olan her şeyden arınabiliriz. Esere karşı merak ve ilgisi olanlar, listelerine alabilirler.

mysticaldimples 9 months ago

Aşık Shakespeare

John Madden

6 Gönderi

"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç…devamı"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç aydan sonra tekrardan gönderi yazacak olmanın heyecanını yaşayarak, bu anın tadını çıkarmak istiyorum. Film, genç William Shakespeare’in Romeo ve Juliet oyununu yazarken yaşadığı kurgusal aşk hikâyesini anlatıyor ve 7 Oscar ödülünü alıyor. Benim hiç şüphesiz filmlerde en çok beğendiğim detaylar — bu türde olanlar için tabii — dönem kıyafetleri ve o dönemin yansıtılış biçimi. Eskiye sevdası olan bir insan olunca, içiniz o sahnelere erimeden edemiyor. Lakin dönem filmi olmasına rağmen, bunu pek başarabildiklerini söyleyemem. -Şahsi düşüncem- Görüntü kalitesinden dolayı mı bilmiyorum ama çok günümüz gibi hissettirdi. Belki oyunculuklar yüzünden bu şekilde hissettim, bilemiyorum. Aslında kadın başrolün oyunculuğu da güzeldi ama bir şeyler eksik geldi bana. -Filmin ruhunu yansıtma anlamında- Film, Kalli Hanım’ın da dediği gibi, hiçbir duyguyu en üst noktada yaşatmıyor. Hepsi dozunda. Ne çok üzüyor, ne çok güldürüyor, ne de çok heyecanlandırıyor. Bu yüzden izlerken kendimi çok rahat ve anda kalmış gibi hissettim. Benim için eksik sayılabilecek şeylerden birisi o dönem meselesiyken, bir diğeri de filmde esere dair çok fazla alıntı duymamış olmak. Böyle bir şeye gerek var mıydı, orası tabii ki tartışılır ama ben bir duymak istemedim de değil hani. Yüzde yüz tarihsel bir doğruluk yerine, edebi yön ve kurgusallık daha çok ağır basıyor filmde. Shakespeare’in Viola’ya karşı aşkının gerçek olup olmadığına dair merakınız varsa, buradan da cevaplamış olalım: Buna dair herhangi bir kanıt yok. Viola adında bir kadının varlığı da mevzu bahis değil. Viola ve William’ın aşkı ile Romeo ve Juliet’in aşkı benzerlik içeriyordu. Filmi izlerken, yazarın cidden böyle bir aşk yaşadığını zannediyordum. Bu yüzden de film boyunca, “Bir yazar zaten yazdığı ve kaleme aldığı şeydir,” diyerek iki aşk ve iki çift arasındaki sevdanın benzerliğini normal karşılamıştım. Filmi kurgulayanlar bu konuda iyi bir iş başarmışlar, söylemeden geçemem. Filmde beni etkileyen şeylerden bir diğeri, yazarımızın ilhamı aşk ile bulması oldu. Toz pembe hayaller bir yana, bence aşk dediğimiz olgu cidden sanatı bir noktada doğuruyor. Filmde en çok sinirimi bozan şey ise, dönemin kadınlarının tiyatroda yer almasına izin verilmemesi ve oynadıkları takdirde ceza almalarıydı. Zaten film boyunca da zırt pırt tiyatroları kapatma derdinde olan bir amca vardı. -Ayrıca bu amca, kadın ve erkek arasında geçen münasebetlerden dolayı tiyatroyu kapatmaya çalışırken, kendisi odasında fanfinfon peşindeydi. HEM DE HER SAHNEDE! Kendine mübah, başkasına günah…- Ayrıca bu kadınların sahneye çıkmasının yasak olması, kurgu olan bir durum değil. Cidden dönemin İngiltere’sinde sadece erkekler sahneye çıkabiliyormuş. -Gel de kudurma şimdi- Söyleyeceklerim bu kadar. Meraklıları listelerine fırlatabilirler. 🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️

mysticaldimples 1 year ago

Ene 'Sus Ey Nefsim'

Fatih Duman

5 Gönderi

İki ay önce başlamış olduğum eseri sonunda baştan başlayıp bitirebildim. O dönem eserin ağırlığından dolayı bitirmeye nefsim dayanmamıştı. -bu ağırlık eserin edebi dilinden kaynaklı olan bir durum değil. Okudukça gelen farkındalıkla beraber içimde bulunan nefsin rahatsızlık duymasıydı. Aziz Mahmud Hüdayi…devamıİki ay önce başlamış olduğum eseri sonunda baştan başlayıp bitirebildim. O dönem eserin ağırlığından dolayı bitirmeye nefsim dayanmamıştı. -bu ağırlık eserin edebi dilinden kaynaklı olan bir durum değil. Okudukça gelen farkındalıkla beraber içimde bulunan nefsin rahatsızlık duymasıydı. Aziz Mahmud Hüdayi gibi bir iradeye sahip olarak o makama erişemeyecek olmanın verdiği hüzündü. Belki de dünyalığı bırakmayacak olmamın acizliği...- Nefse dair önceden de İmam-ı Gazaliden kelamlar okudum ama bu bambaşka bir şeydi. Mahmud Hüdayi kadar bir iradeye sahip olamasamda farkına vardığım şeyden yüz çevirebildiğim için mutluyum en azından. -bu kısımda mutlu olmam bile yanlış aslında. Çünkü eserde bu mutluluğu bile kullanarak nefs yanlışa düşer diyor yazar.- Evet kitabın yazım şekline gelecek olursam... Aziz Mahmud Hüdayi üzerinden nefsi okuyoruz. Nefs kendini anlatıyor bu eserde. Mahmud Hüdayi ile verdiği amansız savaşı, gece gündüz yanıp yıkılmayı. Nefsi bildiğimden beri hep onu kötü bilirdim ama nefs bile dize getirilip iyiye götürülebilirmiş. Zaten nefs sadece nefs değilmiş. Merdiven basamağı gibi 7 duraktan oluşuyormuş. İlk durağın vehametinden son durağın kemaline... Beyaz Zambaklar Ülkesinde eserine attığım yorumda bu kitabın da baş ucu kitabım olmaya aday demiştim. Belki de dönüp dönüp okumam gereken bir eser ama şuan bile kendi nefsim buna razı değil. Kitabı okurken herhangi bir duraksama hissetmeden okuyup bitirsem de iş uygulamaya gelince hiç de iç açıcı olmuyor. Zira eser bize şunu söylüyor; "istemek başka istediğini yapabilmek bambaşka..." Çoğu zamanda öyle değil mi? Kalkıp da yapayım dediğimiz onca şey var. Hayata geçirmek istediğimiz onca hayal, onca adım. Belki de onca iyilik. Hangi birini anında kalkıp yapabiliyoruz? Demiyor muyuz kendi kendimize "bekle biraz daha sonra yaparız..." Sonra yaparız dediğimiz şeylerin hangi birini yaptık? İşte bunu yaptıran nefstir deniyor kitapta. Sana yapacağın şeyi unutturan, kötüyü iyi gösteren, okuduğunu hayata geçirtmeyen, duyduğuna inandırmayan, yardım edeceğin bir insan gördüğünde seni durduran da nefstir deniyor. İçinde hiç durmadan konuşan ve asla susmayan. Dünyalık dertlerle her bir yanını sarıp sarmalayan ve seni gün be gün içten içe öldüren. Bazende zorlu imtihanlara tutup istediğin bir şeyi sadece bu hayatta onu istiyormuşsun gibi gösteren... Sonradan farkına vardığım bir kaç şey konusunda iyice gözümü açan bir eser oldu. "Nefsine zor gelen hakkında hayırlı olandır." Okuduğum an beynime mıh gibi saplanıp kalan bir cümle oldu. Deli divane bir zamanlar istediğim şeyin aslında ne kadar da hayırlı olmadığını bu cümleyi okuyunca fark ettim. O benden önce fark etmiş olacak ki beni de kendini de korudu. Bunu da anladım. Vaktinde anlıyorum sandığım şeyin aslında anlamadığım şey olmasına da bir içerlemedim değil. İnsana farkına vardıran bir eser, nefs konusunda bir rehber ve terbiyeci olabilecek de bir eser. Lakin şahsım adına konuşacak olursam bunu başarabilecek miyim bilmiyorum. Hatta başarabilecek bir nefse sahip olmadığımı düşündüğüm için utanıyorumda kendimden. Bunları bana düşündüren nefsimdende... Zira Mahmud Hüdayinin hayatını okurken zorlanan bir ben vardım bir de bunları yaşayıp yıllarını tek bir adım uğrunda atan bir adam. Gerçekten zor, çok zor... O tevazu, Allah dostu olmak için o varlıktan yokluğa geçiş, yaşadığı o şeyler, nefsinin azılı bir düşman gibi tek bir yanlış adımını beklemesi.. sırf o yanlış adımdan yararlanıp da yuvarlamak için fırsat kollaması.. ve diğer yanda bütün bunların yavaş yavaş farkına varıp da bir elma kokusu ile dayanan Hüdayi hazretleri... Kendimi büyülenmiş gibi hissediyorum açıkçası, yazarın bunları anlatış biçimi o kadar kuvvetliydi ki... Diğer eserlerini de kesin alacağın dedirtti bana. Nefs anlatılıyor ama bir çok şeye değiniliyor... Yaklaşık 500 yıl öncesinden falan bahsediyoruz ama o dönem için bile ahir zaman genciyiz diyor insanlar. Okuyan da durup düşünüyor, ya bu zaman? O zamana ahir zaman denmişse bu zaman ne? O zamandan beter halde olan bu diyar, bu vakit ne? "Her geliş bir gidiş içindir. Her doğum bir ölüm için." Dilerim yapamam zannettiğimiz şeyleri yapar, yenemem dediğimiz şeyleri yeneriz. Çok geç olmadan... Ölüm hiç gelmeyecek gibi yaşayan aciz ruhlarız ve dilerim çok geç olmadan farkına varmakla kalmaz harekete geçeriz. Geçelim ki içimizde hiç susmayan o şeytanı yenelim. Tefekkür etmek isteyen, düşünmek ve sorgulamak isteyen insanlara kesinlikle ama kesinlikle öneriyorum. Okuyanınız olursa da üzerine konuşmayı çok isterim. Bir zarf kadar uzaktayım diyor, iyi geceler diliyorum. 📌 Ağlayasın istiyorum, ağlayabilesin. Zira insan ağladığı zaman insan. Ve ağlarsan anlarsın biliyorum, anlarsan ağlarsın. 📌 Uzun bir yolum var, insan bu denli çok gidince bütün yollar gitmek içindir sanıyor. Onun için belki de bütün yollar gözümde büyüyor. Gitmek ölüm geliyor, ölüm zaten gitmek... 📌 Bazı vakitler en uzakta sandığın ve uzaklarda aradığın en yakınında oluyordu. 📌 Niyet başka amel başka. 📌 Bazen insan aradığı için bulamaz. Aradığı en yakınında olsa da göremez onu. Göremez, uzaklara baktığı için. 📌 Hem şimdime seviniyorum hem üzülüyorum mazime. 📌 Çok zor. Çok zor. Her gün her dakika kendimle savaşmak çok zor. 📌 Bir kişi diğerine dua ettiğinde dua edileni benden koruyordu. 📌 Her güzel böyle çile mi çektirir insana? Bir şehri seviyorsun diye illa o şehirde mi yaşamalısın hem? Uzaktan seviyor olmak da yetmez mi bazen? 📌"Allah'ım" diyorum içimden "annelerimize benzeyen kadınları eksiltme aramızdan..." (Eserde okuduğum çok fazla vurucu cümle ve olay vardı ama biriside buydu galiba. Günümüzün, günümüz gencinin ahlâkî çürümesini düşündükçe daha kötü oldum. Bir 20 yıl sonrasının annelerini düşündüm. Bugün olduğu gibi olacak mı? Yüzlerine baktığımız o nurlu varlıkları o zaman da görebilecek o zaman da o kişilerden olabilecek miyiz? Yoksa tek tük sayıya mı düşecek? Günümüzde çoğu şeyin tek tük sayıya düştüğü gibi...)

mysticaldimples 1 year ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

223 Gönderi

Dizi boyunca yapılan bir hatanın nasıl üstesinden gelinmeye çalışıldığını izledik. Üstesinden gelmeye çalışırken araya giren insanların da bu duruma köstek olmasını üzüle üzüle izledik maalesef. Belki bilerek belki bilmeyerek belki de bocalayarak fleabag ablamızı arada alabora edip durdular. Filmde bulunan…devamıDizi boyunca yapılan bir hatanın nasıl üstesinden gelinmeye çalışıldığını izledik. Üstesinden gelmeye çalışırken araya giren insanların da bu duruma köstek olmasını üzüle üzüle izledik maalesef. Belki bilerek belki bilmeyerek belki de bocalayarak fleabag ablamızı arada alabora edip durdular. Filmde bulunan karakterlerde genel bir iletişimsizlik durumu vardı. Özellikle de aile arasında vardı bu durum. Claire ve Fleabag arasında, annenin ölümünden sonra baba ve kızları arasında... Bu durum bir noktadan sonra arayı açmaya başlamış ister istemez. Çünkü iletişimsizlik demek bir noktada göstermek istediğin ama gösteremediğin davranışlar demek. Sarılmak isterken sarılamamak ve o hissin boğazına koca bir düğüm olup oturması demek. Dizinin beni en üzen yanı buydu galiba. Dizinin başlarında kötü bir görünümde olan ve insan ruhunu bunaltan kafenin peder diziye dahil olduktan sonra aydınlanması benim için çok güzel gözden kaçmayan bir detaydı. Bazen ömrünüzde sizi olduğunuz gibi anlayıp gören tek bir insan oluyor ve onun varlığıyla beraber eskiden siyah olan yaşantınız renklenmeye başlıyor. Doğa, gökyüzü, çiçekler, belki de herşey artık gözünüze daha canlı ve daha cıvıl cıvıl gelmeye başlıyor. Martin ve Claire'nin son bölümde yüzleşme kısmında güzel bir diyalogları oldu. "Evet kişiliği kötü biriyim ama sen beni sevmiyorsun ve 11 yıldır beni yaralayan şey bu." Martin eşine böyle bir cümle kuruyor. Bazen insanları severken onların yanlış veya kötü olan huylarını görmezden geliyoruz. Sevgi gittiğinde veya bir insana karşı sevgimiz olmadığında o kötü davranışlar ve kötü kişilik gözümüze batmaya başlıyor. Çünkü seven insan çoğu şeyi o sevgisi sayesinde göz ardı edebiliyor. Farkında olmadan. Martini pek sevmesem de kurduğu bu cümlede haklıydı. "İnsanlar hata yapar bu yüzden kalemin ucuna silgi takarlar." Dizi sürecinde kullanılan vurucu cümlelerden birisiydi. Zira peder bile hata yaptı. Kendi doğrularında, kendi inanışında olan şeylere ters düşerek hata yaptı. Ama bu hatalar onu inanışına daha da bağladı. Hata yapmak her ne kadar gözümüze nahoş gelsede insanoğlunu güçlendiren en büyük etkenlerden kendisi. Herşeyin olduğu gibi bu dizininde zamanı varmış izleyince anladım. Çünkü bazen birşeylere başlıyorum ama yarım kalıyor, sonra tekrar şans veriyorum başka bir zaman ve sonuna varabiliyorum. Zamanını bekleyen yarım kalmış ve tamamlanmayı bekleyen başka şeylerde vardır belki. "Zamana bıraktık, zamanımız var mı bilmeden." 📌Hayatını değiştirmek istiyorsan hayatını değiştir. 📌İçimizde sevgiyle doğarız. Onu nereye yönlendireceğimizi yaşayarak öğreniriz. 📌Hayat sona ermez şekil değiştirir. 📌Sevmeyi hepimizden iyi biliyorsun. Bu yüzden acı çekiyorsun.

mysticaldimples 1 year ago

Bütün Şiirleri 1

Şükrü Erbaş

23 Gönderi

📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep…devamı📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep kendimize okuyoruz. İnsanoğlu bu konuda böyle gelmiş ve böyle de gidecek. Şair belki çoğu şiirinde kendi acısını kaleme almış ama ben bunları kendi hayatıma göre okudum. Kendi yaşantıma, kendi duygularıma, kendi deneyimlerime göre aldım her bir dizeyi... Burada çok sevdiğim ve bana çok şey katan belki de çok zorlu zamanlarımda bana destek olan tek tük insandan bir tanesi çok güzel bir cümle kurmuştu. "Elif insanlar şiir yazar ve diğer insanlar bu şiirleri hep kendine okur, sevdiğine okur. Bu yüzden şiir mahremdir." Gerçekten de o günden sonra mahrem gibi geliyor artık. Sanki yazılan kişiye bile versen o şiirleri bir şeyler yok olacakmış gibi bir his bırakıyor. Şükrü Erbaşın şiirlerine dair ilk eserini okuduğum için memnunun. O dizeler arasından biraz bitik bir hâlde, yüreğim dağılmış hâlde çıksam da... Şairimiz 1953 Yozgat doğumlu bir Anadolu erkeği. Şiirlerinde de Anadolu'dan izler, Yozgat şehrinden izler gördüm. "Köylüleri niçin öldürmeliyiz" adlı şiiri döneminde dönemin cumhurbaşkanı tarafından eleştiri almış. Evet belki de biraz acımasız denilebilecek bir şiir olabilir ama haklı olduğu pek çok yanda mevcuttu. Acımasız denilebilecek kısımsa o insanların öldürülmesini cidden istemesi. Kötü olan her insanın topluma kazandırılması gerekiyor. Köylü olan insanlarında içlerinde iyi olabilecek kişiler varken şehirli olan bir çok insanın da içinde yobazlık ve cahillik mevcut. Maalesef böyle şeyler statüye pek bakmıyor. Her zaman olduğu gibi mesele yine insanlıkta bitiyor. 📌"Bir yere birlikte gitmeleri gerekirse Karılarından en az on adım önde yürürler Ve bir erkeklik işaret olarak Onları herkesin ortasında döverler" Hem Yozgat'ta doğan hem de hayatının büyük bir çoğunluğunu burada geçiren bir şairden söz ediyoruz. Ankara dışında çevre illerde bulunan içanadolu illerinin bence güzel bir özetiydi. Pek tabii böyle şeyler Ankara'da da olabilir ama diğer illerde köy yerleşimleri daha mevcut. Böyle bir yerden çıkan bir adam da bu cümleleri eminim boşuna sarfetmemiştir. Zira oraların ne hâlde olduğunu göre göre büyüyor. Başka nelere değinmiş şairimiz dizelerinde diye sorarsanız eğer içerisinde bir çok şey vardı. En yüce duygulardan birisi olan aşk, aşk kavramının olmazsa olmazı kadın, yas süreçlerine mazhar bırakan ve bir gün her canlıyı bulacak olan ölüm, kendi gibi olan şairler ve yazarların alıntıları, alıntıları ile birlikte onlar için yazdığı bir kaç dize ve olmazsa olmaz toplumsal meseleler... -bir çocuğun varlığına dair yazılan bir çok şiir vardı, okurken acaba çocuğunu kaybetti mi diye düşündüm çoğu yerde fakat buna dair bir bilgiye rastlamadım hayatını okurken. Bu durumda o dizeler ya evladına dair yazdığı özlem veya kendi çocukluğuna dair kaleme almış olduğu dizelerdi- Kadınlar için yazılmış şiirler demişken... 📌"Geçip giden onca erkek Onca erkek tüm yükünü Üstüme yıkmış gibi Gövdem tonlarca ağırlığın altında Bir batık gemi Çocukluğum olmadı benim Gençliğim olmadı" Bir genelev çalışanı kadınının bile hissedebileceği olağan duyguları bir şairin özellikle de erkek bir şairin bu şekilde kaleme alabilmesi ne büyük bir yetenek.. Kadının kadını bile anlamadığı bu devirde Şükrü Erbaş yeteneği der susarım... Beni çok fazla etkileyen şiiri vardı ama bir kaçına -belki daha fazlasına- değinmeden geçmek istemiyorum. 📌"Sözcük sözcük dökülen ölü duygularım benim Yine yarım yine güdük kalan öksüz çocuklarım Benim acılar da boy veren can çiçeklerim" Şiir için, kendi dizeleri için kullanmış şairimiz bu dizeleri. Zira şiir çoğu zaman acı... Çoğu zaman hüzün... Çoğu zaman dermanının kalmadığı yerde yarım kalan öksüz çocuklar... Şiir yazmak ve okumak her ne kadar güzel olsada insanın yüreğini bir noktada yorduğu da aşikar bir gerçek. -bence- 📌"Zaman buldukça uğra Tek neşem bu benim Beklemek ve bulmakla yaşadığım Dili tutulmuş bu şaşkın sevinç. Eşyalar geri çekiliyor sen gelince Bir ayrıntı gibi içinde kaybolduğum Sığ ilişkileri günlerin Geri çekiliyor, dudaklarıma kadar Yükselen sıkıntı suları Tutunup kirpiklerinin ışığına Mavi bir kıyıya çıkıyorum Kurtuluyorum boğulmaktan. Aldığım soluğu duyuyorum, varlığımı Dünyanın benim için de var olduğunu. Gülümseyen ve bağışlayan Bir genişliğe dönüyor içimdeki keder Dumanı kalkmış karlı bir dağ gibi Açılıp aydınlanıyorum güneşinle İnanıyorum yeniden sevgiye ve güzelliğe. Aralarından ilgisiz geçtiğim insanlar -Telaşlı, dalgın, uzak- Daha bir dost görünüyor, daha bir sıcak İçlerinden biri olduğumu duyuyorum İyi gözle bakabiliyorum her şeye. Gelişin hayata bağlıyor beni Anlıyor musun Zaman yarat ve uğra..." Ben aşkı evvela derin bir merhamet zannettim diyen üstat Reşat Nuri Güntekin gibi özetlemiş sevgiyi Şükrü beyde. Sevgiyi sevgili sayesinde evvela bir yaşama hevesi sandık demiş bir noktada. İnceden de sonlara doğru bir sitem vermeden bitirmemiş şiiri. Bir kaç konuda benim ciddi anlamda yüreğimin yorulduğu bir eserdi. Bu herkes için böyle olacak diye bir kural tabii ki yok. Çünkü her bir dizesi ayrı zarif her bir dizesi ayrı anlamlı. Bunlardan bir kaçı benim için fazlasıyla anlamlıydı ve beni asıl yoran, üzen şeyde buydu tam olarak. Yani herkes için sürpriz olabilecek bir eser denilebilir bir noktada. Şiir seven her insanında bence mutlaka okuması ve kitaplığında yer vermesi gereken birisi Şükrü beyin eserleri. Biraz daha alıntı bırakıp kaçıyorum. İyi geceler dilerim raf ahalisi. 📌Yüreğim kırk kilitli hayal odası... 📌Aylarca bir çocuğun gülüşüne takıldı Kalbim ki Bulanık bir gökyüzünde duru kalmış Tek incelik bulutuydu Kalbim ki Kendi yağmuruyla dolup dolup boşalan Küçücük bir göldü Üstünde nilüferlerden bir beyaz örtü Boğuldu sonunda kendi sularıyla... 📌Seni koruyacağım sana bile sezdirmeden Gökyüzü gibi uzaktan ve beklentisiz Gereceğim yüreğimi üzerine Sevmek biraz da bu değil midir? Islatmasa da sesini bir daha Bir isyan türküsü gibi sürdüreceğim yağmurunu Düşlere ömürler veren duygu bulutunun... 📌Yanlış bir kapıyım ben Önünde yanılmış bir çocuğun durduğu Açılsam acılara değer kanatlarım Açılmasam-- Simsiyah bir mutsuzluktur duruşum 📌Dillerinde bir eski bildik rüzgarla Konuşuyor kendi merkezinde iki genç Saçları sözlerine karışmış Gülüşleri gamzelerinde düğümlü 📌Çok uzun gözlerinde gölgelendi özgürlüğüm Uzun bir suskunluğu konuştuk sessizce Çok uzun bir suskunluğu, buruksu Anlayıp konuştuk sessizce... 📌İnsan ki anılardan bir buluttur Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğün de Savruldukça çoğalır çözüldükçe birikir... Düşmeden son damlası toprağın rahmine Kim bilir kaç mevsim görür Kaç rüzgar geçirir... 📌Yüzünü yakın tut biraz Dünya geçiyor olanca görkemiyle Tat alamıyorum 📌Katlansam kalbim, uysam aklım dayanmıyor bu çizginin çağrısına... 📌Yüreğimde büyüttüğüm gül güneşe çıkamaz Yüreğim o gülü büyütmezse ışıyamaz 📌Bana verdiğin mutluluğu Paylaşacak kimsem yok Sevincimi içimde Ve yalnız taşıyorum. Biliyorsun ya susarak yaşamak zorundayım seni 📌Boğuldum çırpına çırpına iki duygu arasında Yine de bir sonuca, bir sonuca varamadım... 📌Sana söylediğim bütün sözleri topla Bir tanım çıkar onlardan kendince Her hecesine yüreğini koyarak... 📌Sevdiğine yanıt vermedikten sonra başka kime yanıt verir yeryüzünde insan? 📌Kanıyor kendi rengine göre herkes... 📌Herkesin ömrü kendinin hem yanlış hem doğrusudur Ve insan ölüme ancak anılarını götürür... 📌Özü gitmiş ömürler, ölü alışkanlıkların tutsakları. 📌Yaşamak bir uzun yolculuk ki Bitirmeden biteriz 📌Duruşun bir ayrılık resmi çiziyor Akşamın incelen sularına Susuşun yıkıyor beni en zayıf yerimden Bilmez miyim içindeki kederi Yüzü yağmura gömülü düşüm Böyle buğulu camlarda dalgın Gözlerin iklimini yitirmiş iki bulut Bulanıp durur bir uzak rüzgarla Aykırı mevsimler içinde Saçların saklar omuzlarındaki yükü... Dönsem ve öpsem incitmeden Alnının gücenik ülkesini Benim ömrümsün sen, onurum, geleceğim... Gitmek hangi acıyı onarır ki Bilmez misin çare değil üzüntü. 📌Unuttunuz, neydi bir ince söze yakışan en güzel davranış. 📌Seni kendimden tanıdım çocuk Yüreği sürekli çiğnenen bir yol Gövdesi acılardan acılara köprü Biraz öfke, biraz umut, çokça onur Olan kendimden. Eğildim öptüm yıkık alnından Uzaktın, kıyamadım sessizliğine Biraz daha dedim içimden, biraz daha; Gün olur, onuru güzel çocuk Acı da yakışır insanın yüreğine. 📌Uzun bir suskunluğu dağlıyor türkülerimiz. -alıntıları eleye eleye bir hâl oldum, elimden gelse tüm kitabı vereceğimi fark edince bir dur artık elif dedim-

mysticaldimples 1 year ago

Mucize

Mahsun Kırmızıgül

59 Gönderi

📌 Kalbi sakat olmasın. Bir kaç kesitini görmüştüm dizinin o şekilde listeme dahil olmuştu. Lakin filme başlarken bana bu kadar dokunacağını ve gözyaşlarına boğacağını tahmin etmemiştim. Hele filmin sonunda Muharrem Ertaş-Avşar Elleri parçası ile ben zaten koptum. Sevgi ne kadar…devamı📌 Kalbi sakat olmasın. Bir kaç kesitini görmüştüm dizinin o şekilde listeme dahil olmuştu. Lakin filme başlarken bana bu kadar dokunacağını ve gözyaşlarına boğacağını tahmin etmemiştim. Hele filmin sonunda Muharrem Ertaş-Avşar Elleri parçası ile ben zaten koptum. Sevgi ne kadar mükemmel ve yüce bir duygu bir kez daha gördüm. Sadece sevgi de değil aynı zamanda bir çok duyguya şahitlik ettim. Emek, vefa, vicdan, merhamet, şefkat, aşk... İnsana özellikle de bir erkeğe yakıştırdığım en güzel duygulardan birisidir merhamet. Muallim efendi sadece filmde bulunan insanları değil bizleri de yaktın... (Filmin zartına zurtuna değinmeden rastgele aklıma gelenleri yazacağım. Zaten bayağı bilinen bir film ve yeteri kadar yorum yapılmış.) Vefa demiştik değil mi? İnsan bile insanı bir noktada unutuyor da vefa bilen hayvan insanı unutmuyor. Bu konuda hayvanların çok büyülü bir güçleri var. Veya bağ... Bu tam olarak ne bilemiyorum ama yıllar geçmesine rağmen bir atın bağlı olduğu kişiyi bir görüşte hissedip yanına gelmesi bile benim için dokunaklı bir sahneydi. Kardeşlerin hepsi eşlerinin gözü korksun da sözümüzden çıkmasın diye çatır çutur güvercinlerin kafasını koparırken Azizin öpüp havaya salması 🥹 Bir insanın yazı yazmasını oturup saatlerce izlemeyiz değil mi? Veya bir öğretmenle ders işlemesini? Bazen izleriz ve o bazen kısmı sevginin saf bir şekilde mevcut olduğu noktadır. Sevginin olduğu yeri oturup saatlerce hayran hayran büyük bir şefkatle izleyebiliriz. Toz pembe sahneleri bir kenara atarda biraz gerçekleri konuşacak olursak eğer Mizginin kaldığı durum çok zor bir durumdu. Fiziksel olarak zorlamanın yanında çevreden gördüğü baskıyla beraber psikolojik bir zorlukta çekti. Eskilerin zaten kıza "yavrum bu evliliğe gönlün var mı" diye sorduğu yok. Kız kuranı kerim ile büyümüş, Allah korkusu nedir Allah rızası nedir biliyor. Özgürlük veya fikir özgürlüğü konusunda ağzını açamıyor. El pençe divan yazgım diyor duruyor. Bu durum da o kızın vicdanını, sabrını, sevgisini, emeğini ortaya çıkartıyor. Ve sonunda aziz aşk sayesinde iyileşiyor. Sevilmek, takdir görmek, destek görmek de ne büyük bir önem onu gördük. İlerleyişte insan ruhuna azık olan en büyük duygulardan kendileri. İnsan değer gördüğünü fark edince neler başarabiliyor öyle. Mahsun Kırmızıgül'ün parçalarına bayılırım, kendisi de yaşına falan göre karizma bir adam, delikanlılık dönemlerinde de öyleymiş zaten... Bu film ile kendisine biraz daha hayran kaldım. Şimdi de parçaları arasında ufak bir tur atıyorum. Yıllardır bayıla bayıla dinlediğim "gül senin tenin" ve 2022 yılında çıkarmış olduğu "hoş geldin" albümünün "hoş geldin" parçasını bırakarak kaçıyorum.

mysticaldimples 1 year ago

Yalnız Değilsiniz

Mesut Uçakan

1 Gönderi

🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 29. Gün🪷 Bir serinin daha sonuna geldik... "Alt tarafı iki seri yaptık elif, boş yapmasan mı acaba?" Diyor şuan iç sesim. Ramazanın etkisi ile hayatsız gibi film izlediğim bir ay olmuş. Bu…devamı🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 29. Gün🪷 Bir serinin daha sonuna geldik... "Alt tarafı iki seri yaptık elif, boş yapmasan mı acaba?" Diyor şuan iç sesim. Ramazanın etkisi ile hayatsız gibi film izlediğim bir ay olmuş. Bu ay toplamda 46 film izleyerek hedefimin yüzde yirmibeşlik kısmını tamamlamışım... Bir tarafta sosyatik bir yaşam süren anne, diğer tarafta anneannesinin vefatından sonra "ölüm" kavramıyla sorgulamalara başlayan bir gencin İslam'a ve tesettüre ısınmasını konu alıyor. Aynı zamanda dönemin inanç ve başörtü sorununu da işliyor. Tesettürlü olan hanımların üniversitelere alınmaması ve eğer açılmazlarsa okuldan atılması... Annenin çocuğuna deli muamelesi yapması... Okumuş ve alanında uzmanlaşmış bir adamın kızı sırf dininden ve inancından dolayı alıp götürmesi... Okumuş cahil misin be adam! Cehaletin yüze vurulduğu bir yapımdı kısacası. "Korkunç olan ölüm değil ölüme hazırlıksız yakalanmaktır." Ölüm hakkında düşünen ve felsefik sorular soran bir adamın arkadaşları tarafından gülünerek alay edilmesi... Üniversiteye gidiyorsun ama durum orada da şu minvalde dönüyor. Ne yapıyorsan yap ama en başta saygının olması lazım. Düşüncelerin, inançların ayrılığı olabilir ama insana karşı saygının azlığı veya yokluğu olmamalı. "Anne sen benim en yakın arkadaşımsın..." Bir aralar annesine dikbaşlılıkla davranan Elif'i hatırlattı bu alıntı bana... "Seninle arkadaş olmaya çalışıyorum kızım." Sahiden de bir arkadaştan daha çok arkadaş oldu hep. Ergenliğimde bunu göremiyor ve ona hep ters düşüyordum. Bu alıntıyı burada duymak içime dokuntu doğrusu. Filmde ki anneyi gördükten sonra anneme sahip olduğum için şükrettim. "Bitmeyeni, ölmeyeni bulmak varken şu geçici hayata tıkılı kalmak niye?" Her değişim bir soruyla başlıyor bu hayatta. Bu genç kızında sorusu onu Allah sevgisine götürdü. Genel olarak iyi bir filmdi. Üzerine düşünülecek bir filmdi. -mesela ben hemen ölümle ilgili kitaplar ekledim sepetime- Konusu ilginizi çekerse izleyebilirsiniz. Ve son olarak... Seri boyunca katkıları ile yardımcı olan @hmmmmm, @kalli, @siryuzbilek ve @rafhesap_'a buradan tekrardan çok teşekkür ediyorum. Aynı zamanda önerdikleri eseri aklımın bir köşesine yazmış olduğum ve mutlaka okuyacağım @eiivitsi ve @pluviophilee hanımefendiye de çok çok teşekkür ederim. Seri boyunca yorum atan, benimle izlediğim okuduğum şeyler üzerine sohbet eden insanlara da çok teşekkür ederim. Rafın en sevdiğim olaylarından biri olan kaliteli sohbetleri gerçekleştirebildiğimiz için müteşekkirim. Bu olayı daha çok serilerde yaşıyorum. Hedefe ulaşmamda da rafın çok katkısı oluyor. Hem bu yönüyle hem de hedefe ulaşmam da yardımcı olması yönüyle bundan sonra mental olarak hazır hissedebilirsem bir kaç seri daha yapmayı planlıyorum. Eğer böyle bir maceraya atılırsam tekrar görüşmek üzere. 🫡✨

mysticaldimples 1 year ago

Şrek: Sonsuza Dek Mutlu

Mike Mitchell

19 Gönderi

Bu seriyi geç tanıdığım için çok pişmanım çok çok çok. Çocukken denk geldiğim yerde kapatırdım ama büyük yanlışmış. Serinin son filmi olduğu için üzerine pek düşünülmemiş ve iyi yapılmamış olarak adlandırılan bir film ama bence güzeldi. -beşinci filmide çıkacak ama…devamı

mysticaldimples 1 year ago

Günaha Son Çağrı

Martin Scorsese

7 Gönderi

🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 28. Gün🪷 Bir aydır izlediğim dini filmler arasında en tuhaf kameraya alınış biçimli olanı buydu. Bazı yerleri "noluyoruz abi" edasıyla izledim. Dini bir filmde öyleli detaylar görmeyi hiç beklemiyordum. Tuhaf bir deneyim…devamı🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 28. Gün🪷 Bir aydır izlediğim dini filmler arasında en tuhaf kameraya alınış biçimli olanı buydu. Bazı yerleri "noluyoruz abi" edasıyla izledim. Dini bir filmde öyleli detaylar görmeyi hiç beklemiyordum. Tuhaf bir deneyim oldu. Hz İsa'nın hayatına dair farklı bir bakış açısıyla geliyor bu film. Dinler tarihi hakkında pek bir bilgim olmasada okuduğumuz, dinlediğimiz ve izlediğimiz şeylerin çok dışında bir filmdi. Konusunda da yazdığı gibi İsayı peygamber yönüyle değil daha çok insani yönüyle ele alıyor. Bence bu yönüyle ele alması da filmi daha ilgi çekici kılıyor. Aslında peygamberlerin de birer insan olduğunu ve yanlışlar yapabildiğini görüyoruz. Yanlış seçimler sonrasında bağışlanmanın da önemi ardından geliyor tabii ki. Film Nikos Kazantzakis kaleminden çıkma aynı adlı eserin sinemaya uyarlanmış hâli. Eseri okuyunca ne anlatmak istediğini, yazarın ne amaçladığını daha iyi anlayabilirim diye düşünüyorum. -filmden sonra esere karşı da merakım arttı, çünkü film çekildiği ve vizyona verildiği tarihlerde oldukça ses getirmiş ve tepki toplamış bir film. İçeriğinden dolayı da tepki toplaması çok normal bence.- Filmi izleyebilmek için doğruları, yanlışları, İslam'ı veya Hristiyanlığı bir kenara bırakmanız gerekiyor. Bunu yapmadığınız zaman filmden çok fazla rahatsızlık duyarsınız bunu belirtmeliyim. Sen rahatsızlık duydun mu diye sorarsanız aslında pek değil fakat gözüme batan yerler oldu, ona da değineceğim. Düşünsenize size bir görev veriliyor. Yıllarca sesler duyduğunuz ve bir kavmi kurtarma görevi size bahşediliyor. Lakin insansın... Korkuyorsun, endişelerin var ve buna layık mıyım diye soruyorsun. Filmin ilk başında "çoğu şeyi korkumdan yapmıyorum" demeside imanın ve inancın başka bir yönü bence. İnanç ve bağlılık olduğunun farkında olmadan itaat etmedir. Ben tanrıyı bir karıncanın siyah gözlerinde bile görebiliyorum demesi bana tefekkür olayını hatırlattı. Tanrıyı bazen olur olmadık yerlerde aramamız veya hissetmeye çalışmamızın beyhude olduğunu yüze vuruyordu. Akıl denen olguyu çalıştırdığımız zaman aslında onu her yerde görebileceğimiz ve hissedebileceğimizin bir kanıtıydı. Zaten bu filmde İsa da bazen onu siyah bir çift karınca gözünde bazen de kendi korku duygusunda gördü. İnsan da sevdiği insanı görmek isteyince mutlaka bir şekilde görmenin bir yolunu buluyor değil mi? Fiziki bir şekilde direkt onu görmek değil bu bahsettiğim. Bazen bir satır cümlede, bazen bir şarkı da, bazen gönlünüzün en ince yerlerine dokunan bir fon müziğinde, bazen de şiirlerde veya kendi kelamlarınızda... Yaradanı görmek de tam olarak böyle bir şey. Gözüme batan şeylerden birisi İsa'nın bir öyle bir böyle davranarak gelgitli haller orataya koymasıydı. O kısımları izlerken ne yapmaya çalışıyor diyerek bir bocaladım açıkçası. Gerek var mıydı diye de sorguladım. O sahnelerde anlatılmak istenen belki de insanın altında kaldığı sorumlulukların dışa vurumuydu. Film bir noktada insani zaafları anlatıyordu ve bunu düşününce gelgitli davranışlarda makul bir zemine oturabilir. Peygamber olarak seçilen kişilerinde zaaflarının olabileceğine vurgu yapıyordu. Kitap da filmde ki gibi bazı sahneleri kendisine konu ettiyse eğer bence o kısımlara gerek yokmuş. Korku, isyan, bağlılık arasında gidip gelmesi güzeldi ama insanların oturup bir birlikteliği izlemesi ne alâka dedirtti. Yazar eğer bunu eserinde de kaleme aldıysa biraz kendi fantezi dünyasını farklı bir yolla kaleme almak istemiş gibi. -özellikle gelen geçen adamın İsayı dudağından öpmesini izlemek masum köylü gibi hissettirdi- Onun dışında insani duyguların, düşüncelerin üzerine yorum yapılabilecek bir filmdi. Williem Dafoe'nin altın çağlarından birisi... Adam pek bir yakışıklı ve bununla beraber sergilediği oyunculukta çok güzeldi. Çekim açıları ve o dönemin tasvirini de iyi yapmışlar. Yorum yapan diğer arkadaşlara da izlenmesi gerektiği konusunda katılıyorum. Dini bir kenara bırakarak insan duyguları üzerinde konuşulacak ve düşünülecek bir film olduğu için sırf dini olguları farklı ele aldı diye bir kenara atılmamalı. Zira dikkatli olunca farklı anlamlar çıkarılacak çok yer vardı. Diyaloglar bile doluydu çünkü. 📌Ölüm kapanan değil açılan bir kapıdır.

mysticaldimples 1 year ago

Peygamberler Tarihi - Kısası Enbiya

John Huston

1 Gönderi

🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 27. Gün🪷 Seçim konusunda o kadar zorlu bir gündü ki benim için anlatamam. Listemi kurcalıyorum izleyeceğim herşey uzun ama ilgimi çekmiyor. Kitapların başını okuyup okuyup bunalıp devam edemeyeceğimi anlayınca bırakıyorum. Bu film…devamı🪷Ramazan boyunca her gün bir dini içerik tüketiyorum. 27. Gün🪷 Seçim konusunda o kadar zorlu bir gündü ki benim için anlatamam. Listemi kurcalıyorum izleyeceğim herşey uzun ama ilgimi çekmiyor. Kitapların başını okuyup okuyup bunalıp devam edemeyeceğimi anlayınca bırakıyorum. Bu film bana ilaç gibi geldi adeta. -evet üç saatti ama konusu hem ilgimi çekti hem sıkmadı hem de "bak burada bunlar olacak" sözleriyle bir sonraki sahneyi kafamda kurguladım- İncilin ilk 22 bölümüne göre peygamberler hayatını anlatıyor film. Dünyanın oluşu, Adem ve Havvanın yasaklı elmayı yemesi üzerine lanetlenmesi, kabilin habili öldürmesi, kabilin lanetlenmesi üzerine geçirdiği zaman ve onun soyundan gelenlerin azgınlık, şeytanlık, öfke ve nefret gibi duygularla her geçen gün ileriye gitmeleri üzerine tanrı Hz Ademe bir oğul daha bahşediyor. Şit Aleyhisselamı. Onun soyundan gelen Hz Nuh ile Nuh tufanını, Hz Nuh ile soyun resetlenip Nuhtan devam etmesini, Babil olayını, İbrahim ve oğlunu kurban etme olayını, Lut kavminin aşırılığa kaçan şeytaniliklerini anlatarak filmi bitiriyoruz. -Evet filmi özetledim, farkındayım. Fakat böyle filmleri başka nasıl anlatabilirim ki? Bu olayları bir de ekran karşısında izlemesi var ve benim için gayet keyifli bir seyir süreciydi. Bilinmeyen ve IMDb puanına rağmen daha fazla rağbet görmeyi hak eden bir yapım bencee.- Konuyu okuyunca merak uyandırmasına rağmen uzunluğu ve imbd puanının düşüklüğü ile bir tedirgin oldum ama şans verdiğim için memnun kaldım. Bence çekim yılında göre adamlar çok iyi bir iş çıkarmışlar. Neredeyse 60 yıl öncesi ama taaaa insanlığın ilk zamanlarını bile 60 yıl öncesine göre gayet iyi aktarmışlar. Netflixin yaptığı gibi şaşalı şekilde değilde doğal bir şekilde o dönemlerin tasvirini görmek olayları daha iyi özümsememize yol açıyor bence. Keşke diğer peygamberlerin hayatlarını da bu filmde izlesem bile dedim. İzlerken şaşırdığım şeyler vardı. Hz Adem ve Hz Havvanın İslam dininde aslında cennetten kovulduğunu biliyoruz. Fakat burada yasaklı elmayı yaratılan dünyada yiyorlar. Bunun üzerine cezalandırılıyorlar. Hz Havvanın acılar ve sancılar içinde çocuklar doğuracağını söylüyor tanrı. Belki de bu ceza olmasaydı ağrısız ve sancısız çocukları dünyaya getirebilecektik. Sanırım bu ceza olmasaydı cennet ve cehenneme de gerek kalmadan sonsuz bir yaşama tabii tutulacaktık. Kendi hayatlarımızda düşündüğümüz acaba onu değilde bunu seçseydim sorusu ezelden bize gelmiş gibi... Bir bahçe yaratılıyor, bu bahçede her ağaçtaki meyveyi yemekte özgürler. Lakin yasaklı olan bir ağaç ve tanrının yenmemesini söylediği o yasaklı yerden meyveyi yiyorlar. İnsan bir durup diyor madem yasaklı neden yaratıyorsun? Biz bile bazen insan ilişkilerimiz de karşı tarafı ne yapacak diye sınamıyor muyuz? O insanlar ne kadar dayanacak diye bizi sınamıyorlar mı?.. Dünyanin içinde bizler küçücük canlılarken bunca şeyi yaratan bir güç neden bizi sınamasın ki? Neden ona karşı bağlılığımızı görmek için bizi teste tabi tutmasın? Hz ibrahim olayında da bu mevzu vardı. Eşinden bir çocuğu olacağı müjdelendi ama yıllarca beklemesi gerekti. Tanrı sabrını sınadı. "Tanrı onun sabrını deniyormuş gibi sessizdi." Filmden geçen bu alıntı aslında imtihanlarımızı düşününce ne kadar da mantıklı geliyor insana. Geçen günlerde bir video gördüm. Bu dünyaya gelme amacımızı unutuyor ve başka şeylerin derdiyle kendimizi yiyip bitiriyoruz. Fakat biz bu amaçla mı yaratıldık? Bizim için, insanlık için yaratılan şeylerin derdine düşerek yaradanı unutmak için mi yaratıldık? İnsanın beynine mıh gibi saplanan bir cümleydi. Belki de bu dertlerin içinde huzurun sadece ondan geleceğini bilerek asıl bize bahşedilen amacın farkına varmamız gerekiyor. Filmle alakası yok ama içime oturan bir konuyu da buraya yazmak istiyorum. Bugün bir video daha izledim. Güneşin batıdan doğmasını konu alıyordu. Yani batıda ki insanların müslümanlığa geçmesini. Gazze olayından sonra bu olayın artış göstermesini. Ve kadın şöyle bir cümle kurdu: "mevcut sistem içindeki müslümanlardan hoşnut değil ki kendisine yeni müslümanlar seçiyor" Kalbimi bundan daha fazla acıtan bir cümle olmadı galiba bu güne kadar. Üzerine düşününce yüzümü kızartacak bir farkındalıktı bu. Durdum ve Müslümanlığımı sorguladım... Filmden devam edecek olursam Babil olayı da beni bir tık şaşırttı. Yanlış değilsem beyaz zambaklar ülkesinde eserinde geçmişti bu konu. Kralın tanrıyı görebilmek için bir kule inşa ettirmesi üzerine -göğe yükselen bir kule bu- tanrının bir fırtınayla insanların dillerinin karışmasını konu alıyor. Önceden tek olan dil bu olaydan sonra farklı farklı lisanlara ayrılıyor. Yüzsüzlüğümüzün bedelini her defasında bedeller vererek ödememize rağmen günümüzde hâlâ şu yerinde durarak saymamızda başka acı bir durum galiba. Filmin özeti neydi derseniz kaç gündür dilimin lâl olduğu nefs kavramına geliyor yine ve yeniden... Bir de saf inanç var tabii ki... Uzun lafın kısası izlemenizi öneriyorum.