(@) - Raf

nubesh 11 months ago

Spoiler içeriyor 2000-2015 aralığında çekilen animasyonların ayrı bir sıcaklığı olduğunu düşünüyorum. Sanki teknoloji ilerledikçe ve görüntü kalitesi arttıkça samimiyet de o derece azalıyor. Mesela geçen gün Sihirli Annem'in fragmanını izledim ve görüntü kalitesi o kadar netti ki sanki yapay zekanın oluşturduğu bir…devamı2000-2015 aralığında çekilen animasyonların ayrı bir sıcaklığı olduğunu düşünüyorum. Sanki teknoloji ilerledikçe ve görüntü kalitesi arttıkça samimiyet de o derece azalıyor. Mesela geçen gün Sihirli Annem'in fragmanını izledim ve görüntü kalitesi o kadar netti ki sanki yapay zekanın oluşturduğu bir fragmanı izliyormuş gibi hissettim. Ki zaten Eda karakterini yapay zeka ile oluşturmaları başlı başına saçmalık da neysee bu filmin yorumuna geçelim. Bu filmi küçükken izlediğimi hatırlamıyorum ama Şimşek McQuenn'i seviyordum hatta arabalarla oynamayı da çok severdim. Hiç unutmadığım oyuncaklarımdan biri de pembe, üstü açık bir Jeep'ti. Sanırım o oyuncağımı özledim. Bu animasyon da çok güzeldi, keyifle izledim. Nedense ekstra huzurlu hissettirdi ve sanki filmin çekildiği yıllara ışınlanmışım da 5-6 yaşlarındaki Beyza olarak izliyordum. McQuenn'in çaylak olarak piston kupasını kazanma hayali ve sonunda kazanma ihtimali olmasına rağmen değerlerinin, kazanmanın önüne geçmesi çok güzel bir karakter gelişimi meydana getirmişti. İlk yarışta kendini beğenmiş, ukala biriyken Radiator kasabasından çok farklı biri olarak çıkmıştı. Karakterlerdeki bu gelişimi görmek çok hoşuma gidiyor yaa bazen de acaba bizim değişmemize sebep olan olaylar, yerler var mıdır diye düşünüyorum. Keşke biz de hayatımızın bu dönüm noktalarını izleyebilseydik. McQuenn ile Mater'in arkadaşlığı çok tatlıydı, sahnelerini sırıtarak izledim. Dostluk kavramına da güzel değinilmişti ve o en iyi tercih olduğunu söylediği sahneyi izlerken aklıma gelen arkadaşımın iyi ki hayatımda olduğunu ve gerçekten de iyi bir tercih olduğunu düşünmüştüm. Arkadaşlık konusunda çok zor zamanlardan geçtim ve bu süreçte bile hep yanımda oldu. Dostum sandığım kişinin hayatımdan çıkmasına üzülürken aslında dosttan öte bir kardeş kazanmıştım. Bu konuda biraz şanslıyım galiba. Umarım herkesin kardeşe dönüşen bir dostu olur. "-Biliyordum, iyi bir tercih olduğunu biliyordum. -Ne tercihi? -En iyi dost ♡" McQuenn yarışırken sadece kendi yeteneğine güveniyordu ve çok hızlı olursa kazanabileceğini düşünüyordu fakat bir ekibe, onu yönlendirecek bir lidere ihtiyacı vardı. Kasabada bunun da farkına varmıştı. Yarışın son kısmında Kral'ı bitiş kısmına sürüklemesi beni neden bu kadar duygulandırdı bilmiyorum ama o anı her izleyişimde aynı şekilde duygulanırım bence. Ona Hudson'un kaderini yaşatmadı ve bu kazanmaktan daha değerliydi. Zaten ne demiş tanıdığımız mızmız, yaşlı bir yarış arabası: "Kupa dediğin boş bir kasedir." Filmi düşündüğümden daha çok sevdim hatta bazı sahnelerini tekrar tekrar izlerim diye düşünüyorum. Sally ile aralarındaki ilişki de çok güzeldi. İlk kısımları kopuk kopuk izlediğim için çok odaklanamadım ama son kısımda hem güldüm hem duygulandım. Özellikle de Guido'ya çok güldüm yaa lastikleri değişirirken çok komikti. Mater zaten favorimdi ve eğer beş yaşındaki Beyza olsaydım Şimşek Mcquenn'e aşık olurdum muhtemelen.

nubesh 11 months ago

İnsancıklar

Dostoyevski

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu kitabı okuyana kadar Rus edebiyatını sevdiğimi düşünüyordum fakat okurken o kadar bunaldım ki sanırım uzun bir süre bu tür bir kitap okumayacağım. Gerçi zor bir süreçten geçiyorum ve ilk zamanlar kitap okumak bile bana çok saçma geliyordu belki de…devamıBu kitabı okuyana kadar Rus edebiyatını sevdiğimi düşünüyordum fakat okurken o kadar bunaldım ki sanırım uzun bir süre bu tür bir kitap okumayacağım. Gerçi zor bir süreçten geçiyorum ve ilk zamanlar kitap okumak bile bana çok saçma geliyordu belki de bu yüzden okumak biraz zor gelmiştir. Yakın zamanda bir kaza geçirdim ve ölümle o kadar burun buruna geldim ki hala o hissi hatırlamak beni biraz ürpertiyor. O an her şeyin bittiğini düşünmüştüm daha doğrusu karanlık bir boşluktaydım ve kim olduğumu, ne yaptığımı hiçbir şeyi anlamlandıramıyordum. Birden kaza anını hatırladım ve uyanmaya çalışmama rağmen uyanamayınca her şeyin bittiğini düşündüm. Halbuki o gün içimde hiç kötü bir his yoktu. Gayet normal bir ruh halindeydim hatta staja gidip öğrencileri göreceğim diye biraz mutluydum. Hani içimizde kötü bir his olunca birinin başına bir şey gelecek diye korkarız yaa asla öyle bir şey yoktu. Sonra birden bu olayı yaşayınca günlerdir içinden çıkamadığım bir şoka girdim. Normalde de bir şeylerden korkardım fakat ilk defa korku duygusunu bu kadar derinden yaşadığımı hissettim ve o an düşündüğüm ilk şey bana bir şey olursa ailemin çok üzüleceğiydi. (Bunu söyleyince arkadaşım "O anda bile başkalarını düşünmeyi nasıl başardın?" dedi tabii. Haklı.) Şu an yaşadığım travmalardan şaka çıkarma dönemine girdiğim için her şeyi mizaha vuruyorum ama o yaşadığım şey bambaşka bir duyguydu, korkunçtu. Allah kimseye yaşatmasın. Bir süre düşünmemek için her türlü şeyi denedim hatta bu süreçte okeye bağımlı olmuş olabilirim. Savunma mekanizmam biraz farklı işliyor galiba. Bir süre sonra Raf'a girdiğimde izlediklerimi ve okuduklarımı yarım bıraktığımı görünce biraz tuhaf hissettim. Öbür tarafa gitseydim asla düşüneceğim şeyler olmazlardı tabi ama farklı hissettirdi. Sonra da okuduklarım ne işe yarayacak diye düşündüm. Ya da o kadar film izledim ne anlamı var şu an diye içimden geçirdim. O yüzden tekrar okuma hevesi gelsin diye bekledim ama bir türlü gelmedi ve ben bu dönemde Dostoyevski okumak gibi bir hata yaptım. Neden okudum aslında biliyor musunuz? Çok sıkıldım. Üniversitenin son senesinde ve son aylarda, tam sınıftakilere alışmış ve evdeyken bile onları özlemeye başlamışken tekrar kendimi evde buldum. Bundan sonra da hep evde olma düşüncesi de gözümü korkutuyor o ayrı bir konu da neysee. Çok sıkıldığım için bir şeyler yapmak ve biraz da ekrandan uzak kalmak amacıyla aslında, tekrardan bir şeyler okumaya karar verdim ve seçimim tabii ki Dostoyevski'den yana oldu. Nedenini hiç hatırlamıyorum. Elime gelen ilk kitap olduğu için bile olabilir. Aslında ilk başlarda hoşuma gitmişti. Mektuplardan oluşmasını sevmiştim çünkü mektuba karşılık ne cevap verdiklerini merak ettiğim için hep bir sonraki sayfaya geçiyor ve zamanın farkına bile varmıyordum fakat bir süre sonra karakterlerin birbirlerini dinlemediğini daha doğrusu mektuplaşırken aynı zamanda yüz yüze de görüştüklerinden dolayı bazı konuların havada kaldığını hissettim. Sonuçta biz o görüşmelerde ne konuşulduğunu bilmiyoruz ve bir bakıyorum mektuba cevap niteliğinde bambaşka bir mevzudan bahsedilmiş. Bir de karakterlerin aralarındaki ilişki çok tuhaf geldi. Tam olarak birbirlerinin neyi olduğunu anlamadım. Devuşkin Varvara'yı seviyor muydu yoksa gerçekten de kızı olarak mı görüyordu bilmiyorum ama bildiğim şey Varvara'nın fazla bencil olduğuydu. Adamın ona karşı olan zaafından yararlanıyordu, en sonunda da tüm iyilikleri hiçe sayıp adamı yüz üstü bırakıp gitti. Kitapta en sevdiğim kısım sanırım Varvara'nın anısının anlatıldığı iki bölümlük kısımdı. Pokrovsky karakterini sevmiştim hatta bu yüzden Varvara'ya ilk başlarda üzülüyordum. Doğum günü için hediye etmek istediği kitapları verememesi benim bile zoruma gitmişti. Daha sonra Devuşkin ile mektuplaşırken Pokrovsky'den hiç bahsetmedi diye hatırlıyorum. Keşke ondan da bahsetmiş olsalardı. Zaten sonlara doğru mektuplarda o kadar bağımsız konulardan bahsedilmiş ki şahsen ben bağdaştıramadım. Biri A demiş diğeri çok farklı bir mevzudan bahsetmiş gibiydi. Karakterler mektuplaşırken bile birbirini dinlememeyi nasıl başarmış yaa? Kitapta en etkilendiğim kısımsa Devuşkin'in yardıma muhtaç komşusuna yardım ettikten sonra hayatının bir nebze olsa da iyiye gitmesiydi galiba. Son kısımları okuduğum zaman üst üste ölüm haberleri almıştım hiçbirini tanımıyordum; bazıları babamın tanıdığı insanlardı bazılarını sadece televizyondan görmüştüm ve o an ben de o kişilerden biri olabilirdim deyip biraz daha depresyona girmiştim ve kafam dağılsın diye kitabı okuyayım dedim bir de ne göreyim? Devuşkinin zavallı komşusunun, ki zaten genel olarak haline üzüldüğüm bir insandı, birdenbire ölmesi daha da garip hissettirdi. Kitabı ilerde hatırlamaya çalışırsam bir tek bu kısım aklıma gelir bence. "Bir günün, hatta bir saatin bile neler getireceğini kimsenin bilememesi ne kadar hüzün verici! İnsan durduk yere ölüveriyor!" Dostoyevski insan psikolojisini çok iyi yansıtan bir yazar olabilir belki de benim okuduğum dönemden kaynaklı sevmemiş olabilirim ya da yazarın vermek istediği mesajı anlamamış olabilirim bilmiyorum ama bu yazıyı yazmak biraz iyi geldi diyebilirim. Bu arada kitabı okurken biriyle mektuplaşmayı ve o mektubu bekleme sürecine girmeyi o kadar çok istedim ki keşke geçmiş zamanlarda yaşayıp ben de biriyle mektuplaşabilseydim. Eskiden mektup arkadaşlığı diye bir şey vardı hatta bir öğretmenimiz sınıf arkadaşıma mektup arkadaşlığı yapmıştı ve geriye bir sürü hatıra kalmıştı. O an biraz kıskanmış olabilirim keşke benim de mektup arkadaşım olsaydı 🥲

nubesh 11 months ago

Oduncular

Roy Jacobsen

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Açıkcası kitabı pek beğenmedim hatta bir şeyler yazabilmek için biraz araştırma yapmak istedim çünkü kitapta genel olarak Finler ile Sovyetler Birliği'nin arasında geçen savaştan bahsediliyordu fakat o kadar sarmadı ki "Amaan ben daha ülkemin tarihini tam olarak bilmiyorum Finlerinkini bilmesem…devamıAçıkcası kitabı pek beğenmedim hatta bir şeyler yazabilmek için biraz araştırma yapmak istedim çünkü kitapta genel olarak Finler ile Sovyetler Birliği'nin arasında geçen savaştan bahsediliyordu fakat o kadar sarmadı ki "Amaan ben daha ülkemin tarihini tam olarak bilmiyorum Finlerinkini bilmesem de olur." deyip aklımda kalanları yazmaya karar verdim. Anladığım kadarıyla Ruslar sadece sıcak denizlere inmek istemiyor, kuzeyin soğuk topraklarına doğru da genişlemek istiyordu. Sanırım gözü doymayan bir devlet. Allah doyursun ne diyeyim. Sovyetler Finlandiya'ya doğru ilerlerken bu ilerleyişi durdurabilmek için de Finler, Suomussalmi kentini boşaltıp bombalamaya karar vermişler. Herkes birer birer şehri boşaltırken sadece bir kişi oradan ayrılmayı reddediyordu o da bir oduncu olan Timmo'ydu. Timmo'nun kasabadan ayrılmak istememesinin en büyük nedeni de bu şehirde doğup büyümüş olması ve kendini bu şehre tamamen ait hissetmesiydi. Ona göre kaçıp yabancı bir yere gitmek, kalıp düşmana yardım etmekten daha zordu. Sevmediğim kısım, herkesin Timmo'yu hemen kabullenebilmesiydi sanırım. Çünkü düşman, "Neden kaçmadın?" diye sorduğunda "Burada kalmak istiyorum, sizin için odun keserim siz de ısınırsınız." deyip ikna edebiliyordu ve herkes onu lider kabul edebiliyordu yani ne alaka? Hangi düşman savaş anında düşmanını dinleyip aralarına dahil etmek ister ki? Yani bence bu kısımlar inandırıcılığı azaltıyordu. Daha sonra birkaç oduncuyla da birleşen Timmo'nun savaş dönemini, diğer karakterlerin de hayatından kesitleri okuduk ve çoğunu hatırlamıyorum. Sadece birinin eşinin ayakkabılarını yanından ayırmadığını hatırlıyorum hatta ilk başlarda çok üzülmüştüm çünkü bir gün ailesine geri dönme umudu vardı fakat son kısımda ailesinin yanına bile gitmemişti. Ona "Madem eşini görmeye bile gitmeyecektin neden o ayakkabıları yanınadan ayırmadın?" diye sormayı çok istedim. Bu arada karakterlerin ismi o kadar karışıktı ki biri anlatılırken kim olduğunu hep unutuyordum bu yüzden karkaterler arasında bir karmaşa yaşamış olabilirim o kısmı da pek sevmedim. Finler için bir tanım yapacak olsam yeniden başlayabilme umudu taşıyan ve bunu fiilen de başarabilen bir soy derdim. Finli bir insan tanımıyorum fakat hem Beyaz Zambaklar Ülkesinde kitabında okuduğum kadarıyla hem de Yeniden kurmacılık felsefesini ele alıp eğitim sistemlerini temelden değiştirebilmeleri bu şekilde düşünmeme sebep oldu. Kitapta da yaşlı çiftin evini temiz bırakıp bir mektup bırakarak gitmesi, Timmo'nun her seferinde etrafı temizleyip temiz çarşaf betimlemeleri bana hep umudu ve yeniden başlama arzusunu anımsattı. Kitapta sevdiğim tek kısım bu olabilir. Onun dışında yazarın anlatımını da pek beğenmedim. Düşününce etkileyici bir şekilde anlatılabilirdi sonuçta bir savaş var ve kayıplar, o ait olduğun yerden kaçma mecburiyeti, ölüm korkusu... Etkileyici birçok tema vardı fakat ben hiç etkilenmedim. Sanki soğuk bölgelerde yaşayan insanların olaylara bakış açısı da soğuk oluyor yaa mesela bu konuyu bizim yazarlarımızdan biri yazmış olsaydı en az bir kısımda ağlamış olurduk. Bu kitabın sonunu da hiç beğenmedim, anlamamış da olabilirim bilmiyorum çünkü öğretmen gelip Timmo'ya diğer oduncularla alakalı bir şeyler söyledi ve bir an kitap boyunca okuduklarımın gerçekliğini sorguladım. Bir de kitabı odundan ziyade temiz çarşaf ve kahve ile kodlamış olabilirim çünkü ana karakterimiz kitabın yarısında çarşafları yıkayıp oturup keyif kahvesini içti. Evet evet kasaba yanarken kahvesini yudumladı, tam olarak öyle oldu.

nubesh 11 months ago

Muhafız Kardeşler

Gary Wang

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Zamanında koruyucu ruhlar varmış fakat insanlar ruhlar olmadan yaşamayı öğrendiği için artık onlardan yardım istemez olmuşlar. Bu yüzden de ruhlar aleminde insanlara yardım etmek yasaklanmış. Rain adındaki küçük bir kız çocuğu da annesiyle birlikte büyükannesini ziyarete gitmiş fakat büyükannesinin vefat…devamıZamanında koruyucu ruhlar varmış fakat insanlar ruhlar olmadan yaşamayı öğrendiği için artık onlardan yardım istemez olmuşlar. Bu yüzden de ruhlar aleminde insanlara yardım etmek yasaklanmış. Rain adındaki küçük bir kız çocuğu da annesiyle birlikte büyükannesini ziyarete gitmiş fakat büyükannesinin vefat etmesi sebebiyle orada kalmak zorunda kalmışlar çünkü büyükannesinin bir çorbacı dükkanı varmış ve orayı birinin idare etmesi gerekiyormuş. Çorbacı dükkanında işler pek iyi gitmiyordu çünkü insanlar hep aynı çorbayı içmek istemiyor ve bir değişim istiyordu tıpkı dünyanın da değiştiği gibi fakat Rain'in annesi geleneği korumaya niyetliydi. Bu arada çorbacının yanında da bir restorant var ve buranın sahibi küçük işletmeleri kaldırıp yerine büyük restorant zinciri oluşturmak istiyordu bu yüzden de çeşitli sorunlar çıkartıp çorbacının itibarını zedelemeye çalışıyordu. Ruhlar aleminde de durum hiç iyi gitmiyordu çünkü insanlar ruhlara inanmadığı için çoğu ruh işsiz kalmıştı. Shen Tu ve Yu Lei adındaki kardeşler de bu durumdan muzdaripti. Yu Lei insanların tekrar ruhlara inanmasını sağlamak için dünyaya inmeye karar verir. Ona göre eğer bir kaos ortamı oluşursa insanlarla ruhlar tekrar bir işbirliği halinde olacak ve onlara inanmaya devam edecekti bu yüzden bir canavarı serbest bırakmaya çalışıyordu. Shen Tu kardeşinin dünyaya inmesine ve insanlara yardım etme isteğine karşı olsa da Rain ile karşılaşması ve onlara yardım etmeye çalışması onu biraz da olsa iyi hissettirmişti. O insanlara yardım etmek için vardı, bu yüzden her şeyin eskisi gibi olması için uğraşacaktı. Tabii sonunda bir canavarla karşılaşacağını bence o da tahmin etmiyordu. Rain ve mauhafız kardeşler birlik olup bu canavarı yok etmeye çalışıyorlar falan derken film bitti. Açıkcası son kısımları çok hatırlamıyorum bu tarz animasyonları sevip sevmediğime de karar veremedim. Genel olarak beğendim ama beni tatmin etmedi yaa

nubesh 11 months ago

Buz Devri

Chris Wedge

87 Gönderi

Hiçbir şey yapmak istemediğim bir dönemde olduğum için ne yapayım diye düşündüm taşındım aklıma buraya yazmak geldi. Biraz kafamız dağılsın bakalım. Bu filme yorum yapmamıştım ve itiraf edeyim Buz Devri serisini hiç bitirmedim. Ara ara kesitlerini izlemişimdir ama hiç devam…devamı

nubesh 1 year ago

İntibah

Namık Kemal

2 Gönderi

Lisedeyken sıklıkla duyduğumuz o kitabı sonunda okudum hem de özetine bakmadan, ezberleme ihtiyacı duymadan.. Biz niye bir sürü kitabın adını ezberledik yaa? Karakterleri aklımızda tutmaya çalıştık? Karakterleri geçtim konularını ezberlemeye çalıştık? Yaa bize niye böyle şeyler yaptırdılar hala çözemedim. Bir…devamıLisedeyken sıklıkla duyduğumuz o kitabı sonunda okudum hem de özetine bakmadan, ezberleme ihtiyacı duymadan.. Biz niye bir sürü kitabın adını ezberledik yaa? Karakterleri aklımızda tutmaya çalıştık? Karakterleri geçtim konularını ezberlemeye çalıştık? Yaa bize niye böyle şeyler yaptırdılar hala çözemedim. Bir de dönemleri ayrı ayrı değerlendiriyorduk. Koca bir cumhuriyet dönemini ağlayarak ezberlemeye çalıştığım zamanları hatırlıyorum. Sonuç ne mi oldu koca bir hiç. Keşke hiç ezberlemeye çalışmasaydım. Bu kadar söylenmenin ardından en sevdiğim dersin edebiyat olması ve sorularını keyifle çözmem bana da tuhaf geliyor o yüzden hiç o konulara girmeyelim. Kitabımızın diğer adı Sergüzeşt-i Ali olduğu için haliyle Ali'nin serüvenine şahit olduk. Bir de ilk edebi roman özelliği taşıdığından çok güzel bir şey beklemiyordum zaten ama beklediğimden daha güzeldi. Hatta okurken çok sıkılacağımı bile düşünmüştüm ama klasik Türk dizisi izliyormuş gibi hissettim. Keyifli bir süreçti. Ali'ye o kadar sinir oldum ki.. Yani bir insan anca bu kadar sinir bozucu olabilir. Hayır bir otur ve dinle insanları, sonrasında ne yapıyorsan yap ama dinle. Yok dinlemeyecek, fevri kararlar verecek ve sonrasında pişman olacak. Sanki kendi çok namusluymuş gibi insanları namusuna göre yargılayacak! Of ya Dilaşup'un orada öylesine harcanmasına o kadar çok sinir oldum ki. Mahpeyker bir yandan Ali bir yandan kızı bitirdiler resmen. Zaten Ali'nin annesine de sinir olmuştum. Oğlunun yaptıklarını bilmesine rağmen kızı evine alıp hayatını kararttı. Ayy yazarken bile gerildim. Dedim ya klasik Türk dizisiydi diye gerçekten öyleydi jdoısjdsj Ali'nin de hakkını yemeyelim ilk başlarda gerçekten masumdu. Mahpeyker'i ilk gördüğü kısımlarda çok sempatik gelmişti gerçi o kısım da biraz tuhaftı ama eski dönemleri anlattığı için hiç sorgulamadım. Edebiyata kazandırılan ilk edebi eserdi ve ana fikri de son kısımda verilmişti. Son pişmanlık fayda etmezdi..

nubesh 1 year ago

Sessiz Hasta

Alex Michaelides

40 Gönderi

Uzun zamandır sonuna bu kadar şaşırdığım bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. Hatta son kısımda bir akıl tutulması yaşadım ve dedim ki "Ben şimdi ne okudum?" Konusu ve yazarın konuya ara ara merak unsurunu eklemesi güzeldi yani keyifle okudum diyebilirim hatta bazen…devamı

nubesh 1 year ago

Dijital Kale

Dan Brown

22 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır gözüme kestirdiğim ama bir türlü başlayamadığım bir kitaptı halbuki ilgi çekici bir konusu varmış keşke daha önce okusaydım. Akıcı bir dili olmasının yanında merak unsurunu öyle yerinde kullanmş ki okurkenki o heyecanı uzun zamandır hiçbir kitapta yaşamadığımı fark…devamıUzun zamandır gözüme kestirdiğim ama bir türlü başlayamadığım bir kitaptı halbuki ilgi çekici bir konusu varmış keşke daha önce okusaydım. Akıcı bir dili olmasının yanında merak unsurunu öyle yerinde kullanmş ki okurkenki o heyecanı uzun zamandır hiçbir kitapta yaşamadığımı fark ettim. Tabii ilk başlarda çok ilgi çekiciydi, bir süre sonra bazı olaylar o kadar çok uzatılmıştı ki fenalık geçirdiğim anlar oldu. Mesela David'in yüzük serüveni beni çıldırttı. Tam buldu bulacak diyorum hoop öğreniyoruz ki yüzük başka birindeymiş, yine buldu diyoruz ve yine hoop başka birine yöneliyoruz. Uzun zamandır hiçbir kitaba bu kadar sinirlendiğimi hatırlamıyorum. Gollum bile yüzüğün peşinden bu kadar gitmemiştir.. Konusuna gelecek olursak; Ulusal Güvenlik Teşkilatı yani NSA, dijitalleşmenin ilerlemesiyle dünya üzerindeki tüm şifreleri çözebilen bir sistem geliştirir bu da TRANSLTR'dır. Normal şartlarda kısa sürede şifreleri çözebilen bu sistem, bir gün bir şifreyi 15 saat geçmesine rağmen çözememiş. Tabii bu da NSA'nın müdür yardımcısı Strathmore'nin dikkatini çekmiş ve şifrenin çözülmemesinin ardında yatan sebebin ne olduğunu bulmaya çalışırken kripto uzmanı Susan'dan yardım istemek zorunda kalmış. Ahh Susan ahh..! Keşke sevgilin hayır diyebilen bir insan olsaydı da planınızı bozmak zorunda kalmasaydınız. En azından bu olanlara şahit olmazdın. Strathmore'den o kadar nefret ettim ki anlatamam. Gerçek hayattaki insanları geçtim sanırım artık kitap karakterlerine bile güvenmeyeceğim çünkü adam beni öyle hayal kırıklığına uğrattı ki Hale hakkında kötü düşündüğüm için utandım. Bir de bence bu hikayede en çok yanan kişi o güvenlik görevlisiydi sonunun bu şekilde olmasını istemezdim :( TRANSLTR'ın çözemediği şifrenin ne olduğuna gelecek olursak o da daha önce NSA'da çalışan fakat TRANSLTR'ın varlığının insan hakları ihlali olduğunu düşünen Ensei Tankado'nun kurmuş olduğu Dijital Kale'ydi. Tankado Dijital Kale'yi internet üzerinden satışa çıkarmıştı ve ona sahip olan kişi de TRANSLTR tarafından çözülemediği için her türlü terör faaliyetlerini gerçekleştirebilecekti. Bu yüzden Dijital Kale NSA için önemliydi. Tabii NSA için demeyelim Strathmore için daha önemliydi çünkü Dijital Kale'ye açık kapı ekleyip kendi fikriymiş gibi kullanacaktı ve her türlü bilgiye rahatça erişeceklerdi. Bu yüzden de TRANSLTR'da bir sıkıntı olduğunu herkesten saklamış, herkesi salak yerine koymuş ve en önemlisi en büyük darbeyi vurup TRANSLTR'ı virüslere açık hale getirmiş. Tankado'nun asıl amacı TRANSLTR'ı halktan saklayan bu insanların itiraf etmesiydi fakat hiç beklenmedik bir şey oldu; bunun olacağını Tankado bile düşünmemişti, geçiş anahtarını vermeden ölmek sanırım en son aklına gelecek şeydi. Neysee kitapta bu konu üzerinden birbiriyle bağlantılı birçok durum görüyoruz. Bazı durumlar bana biraz saçma gelmişti mesela o seri katilin peşinden onu izleyen ajanların her anı kameraya alması, daha sonra Tankado öldürülürken film gibi izleyip şifreyi çözmeye çalışmaları falan bana çok absürt geldi. Hayır yani madem ajanlar o katili izliyor neden başkana haber vermiyorlar? Zaten o başkan gördüğüm en gereksiz insanlardan biriydi bence. Yani koca NSA'yı yönetiyorsun ama hiçbir şeyden haberin yok. Nasıl yaa? Kitapta değinilen Hiroşima ve Nagazaki olayı, aralarındaki farka değinilmesi hoş detaylardan biriydi. Bu Dan Brown'un ilk kitabıymış ve benim de okuduğum ilk eseri. Bence bundan sonra da devamı gelecek, kalemini sevdim tavsiye ederim.

nubesh 1 year ago

Karolin'in Gizli Dünyası

Henry Selick

116 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu film hakkında çok güzel ve çok farklı yorumlar okudum hatta bazı gönderilerde cidden bundan mı bahsediliyordu aşırı mantıklı dediğim bile oldu. Bu yüzden üstüne ne eklenir bilmiyorum. Güzel bir filmdi bazı kısımlar komikti ama genel olarak gerildiğimi hatırlıyorum. Küçükken…devamı

nubesh 1 year ago

Chef

Mustafa Kutlu

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap üç hikayeden oluşuyor ve her hikaye üç kişilik bir ailenin her bir bireyinin bakış açısıyla yazılmış. Ben kitabı bitirdiğimde herkesin kendi çapında haklı olduğunu düşünmüştüm tabii Hüseyin biraz daha geri plandaydı ama onun da haklı olduğu yanlar vardı. İlk…devamıKitap üç hikayeden oluşuyor ve her hikaye üç kişilik bir ailenin her bir bireyinin bakış açısıyla yazılmış. Ben kitabı bitirdiğimde herkesin kendi çapında haklı olduğunu düşünmüştüm tabii Hüseyin biraz daha geri plandaydı ama onun da haklı olduğu yanlar vardı. İlk hikaye Hüseyin Hüsnü Şen: Bir bankada şef olan Hüseyin'in müdür olma arzusunu ve bir arabaya sahip olma isteğiyle yanıp tutuşmasını görüyoruz. Hatta her sarhoş olduğunda ayaklarının onu götürdüğü bir otomobil galerisi var, usulca o camdan içeri bakıyor ve sadece arabaları izliyor. Yıllarca çalışmış ama bir araba alacak birikim elde edememişti en çok da buna üzülüyordu. Müdür olamamasındaki en büyük etken yabancı dil bilmemekti bu yüzden de oğlunu dil kurslarına gönderiyor, en azından diplomasını alıp yüksek gelirli bir iş yapmasını istiyordu ama oğlunun aklı bambaşka çalışıyordu. Hüseyin ailesine karşı yabancılaşmıştı ne eşiyle vakit geçiriyor ne de oğluna iyi bir baba olabiliyordu tek yaptığı şey işten sonra gittiği bar ve oradan sonra da ayaklarının istemsizce götürdüğü galeri oluyordu. İkinci hikayeyse Arzu'ydu: Arzu, Hüseyin'in eşi, Özgür'ün de annesi. Evde varlığını kimseye fark ettiremeyen bir kadın. Geleneksel bir anne figürü dersek daha doğru olacak çünkü Arzu gibi olan bir sürü anne var. Genelde evlenip çocuk sahibi olduktan sonra eve kapanan, hayatının büyük bir bölümünü mutfakta geçiren, çalışıyorsa da ya Arzu gibi erken emekliye ayrılan ya da en baştan çalışma hayatını sonlandıran bir sürü kadın. Neden kadınlara yüklenen sorumluluk erkeklere yükleneneden daha fazla? Neden kadınların özgürlüğünü kısıtlamak hep daha tercih edilebilir bir durum? Arzu'nun hikayesini okurken çok fazla empati yaptım bu yüzden karakter olarak kendimi en yakın hissettiğim o olmuştu. Kitabı okumaya başlamadan önce bir aşçının hayat hikayesini okuyacağımı düşünmüştüm hatta ilk olarak banka şefi Hüseyin'i görünce şaşırmıştım bence bu bölüm kitabın ismiyle daha uyumluydu. Arzu evde bir görünmezdi bu yüzden biraz görünmek istedi ve saçlarını boyattığı bir gün Hüseyin'in fark etmemesi bardağı taşıran son damla oldu. Komşusu Gülşen ile birlikte eşyalarını toplayıp Bodrum'a gitti geriye de sadece bir mektup bıraktı. Planlarına göre orada aşçı olacaktı ve Gülşen ile birlikte bir lokanta işletecekti ve birazpara topladıktan sonra evine dönecekti. Gülşen'in tanıdığı bir adam aracılığıyla bu planlarını gerçekleştirme yoluna girdiler. Her şey çok güzeldi, evindeyken yaptığı yemeklerle kimse ilgilenmiyorken burada övgüler alıyor ve çok iyi bir aşçı olduğundan bahsediyorlardı. En beğendiğim hikaye buydu. Son olarak da evin tek çocuğu ve babasının sürekli okuyup iş güç sahibi olmasını istediği Özgür'ün hikayesi; Özgür de ticaretle kafayı bozmuş bir çocuk hatta ilkokuldayken bile arkadaşlarıyla birlikte su, konser bileti, şemsiye... o an neye ihtiyaç varsa satardı. Bu yüzden bu yoldan ilerlemeye devam etmiş ve ailesiyle ters düşmüştü. Köşeyi dönemek uğruna başından geçenlerin anlatıldığı bir hikayeydi. Özgür ile alakalı en komik olan kısım sanırım tanıştığı kızın ailesi kereste işiyle uğraşıyor diye kıza karşı ilgi duymasıydı. Aşkın içine bile ticareti karıştırmıştı bu yüzden de hiç ilgilenmediği müzelere, sergilere, sinemaya gidiyordu çünkü işin ucunda kerestecilik vardı :) Kitabın sonu nasıl bitti anlayamadım hatta devamı olacak diye düşündüm. Arzu ne yaptı? Hüseyin nerede? Yani bir son olmasını bekledim ama sanırım orası da biizm hayal gücümüze kalmış. Çok rahat okunan bir kitaptı ve eğlenceliydi de. Mustafa Kutlu'nun adını hep duyuyordum ama ilk defa bir kitabını okudum. Çok aşırı beğenmedim ama okurken keyif aldım.