(@) - Raf

2008 model kango şiirimin telif hakkını almak isteyen arkadaş varsa satarım .ama hakettiği fiyata benim için anlamı büyük mühim bir şiir çünkü gelen parayla tavuk pilav alıcam kendime açım

offred 2 months ago

Pskoloğumun beni çağırmasını beklerken geçenlerde sattığımız 2008 model kangoya yazdığım dizeleri size göstermek istedim Dikkat aruz aruz olalı böyle işkence görmedi! ( 18 yılın hatrına) Babamın arabasıydın sen, Kardeşimden ayırmadım seni Her sabah ilk seni uyandırdı, her akşam son kapını…devamı

offred 2 months ago

Bugün size Yeni Türkü’nün “Gurbete Kaçacağım” şarkısıyla geldim. Bazı şarkılar vardır, dinlerken bavul hazırlama isteği uyandırır. Bu da onlardan biri. Ama bavula kıyafet değil de biraz umut, biraz sessizlik, biraz da unuttuğunu sandığın kendini koymak istersin. Şarkının adı “Gurbete Kaçacağım.”…devamı

offred 2 months ago

Bizim eve carte d'or dondurma alınmış heycanlandım herkesle paylaşayım dedim

offred 2 months ago

Kurtlarla Koşan Kadınlar

Clarissa P. Estes

22 Gönderi

çocuklarını istismar eden ana babalara yalnızca 'katı' denildiği; iliklerine kadar sömürülen kadınların ruhsal yaralanmalarına 'sinir krizi' adı verildiği; sımsıkı korselere sokulan, sımsıkı gemlenen ve sımsıkı dizginlenen kız ve kadınların 'edepli,' 'zarif' görüldüğü bir zamandı ve hayatın sayılı anlarında yakalarını kurtarmasını…devamı

offred 2 months ago

Anaokulunda yanağımdan makas alıp seninle evlenicem diyen çocuk bugünkü overthink konumda sendin.öğretmen seçe seçe seninle beni seçtide dans gösterisinde seninle dans etmiştik.allahın cezası senin yüzüne okula gelmeye utanıyodum .beni tüm sınıfın önünde utandırmıştın.

offred 2 months ago

Size daha önce babamla olan ilişkimden biraz bahsetmiştim.Babam için hiçbir zaman yeterli olamadım gibi hissediyorum. Doğrusu sevgisini de hiç hissedemedim. Başımı okşadığını, bana sarıldığını ya da “Seninle gurur duyuyorum.” dediğini hatırlamıyorum.dediğim gibi çekindiğimiz bir fotoğrafım dahi olmadı .hep aynı evde…devamıSize daha önce babamla olan ilişkimden biraz bahsetmiştim.Babam için hiçbir zaman yeterli olamadım gibi hissediyorum. Doğrusu sevgisini de hiç hissedemedim. Başımı okşadığını, bana sarıldığını ya da “Seninle gurur duyuyorum.” dediğini hatırlamıyorum.dediğim gibi çekindiğimiz bir fotoğrafım dahi olmadı .hep aynı evde iki yabancı gibiyiz Belki de bu yüzden sevilmenin nasıl bir hisolduğunu hiç öğrenemedim.İnsan çocukken kendini önce anne babasının gözlerinde tanımaya çalışıyor. Ben bazen babamın bana bakışında, hayattaki en büyük hatasıymışım gibi hissediyordum. Belki gerçekten öyle düşünmüyordu, bunu kesin olarak bilemem. Ama bir çocuk, hissettiği şeyle büyüyor. Ben de o hisle büyüdüm. Yıllarca kendimi teselli ettim. “O da sevgi görmediği için böyledir.”, “Belki sevgisini gösteremiyordur.” dedim. Bunları söylemek bana iyi geliyordu çünkü gerçeği kabul etmek daha ağırdı.Ama artık kendimi kandıracak yaşta değilim.Bazı eksiklikler sadece açıklanabiliyor, telafi edilemiyor.Belki de bütün bunların bana bıraktığı en büyük izlerden biri şu oldu Ben insanlara çok çabuk güveniyorum. Karşımdaki insanın benim kötülüğümü isteyebileceği ihtimali aklıma bile gelmiyor. Herkesin benim iyiliğimi düşündüğünü, beni üzmek istemeyeceğini sanıyorum. Birinin söylediği güzel bir söze hemen inanıyorum. Samimiyet gördüğümü düşündüğüm anda bütün duvarlarımı indiriyorum.Sonra hayal kırıklığı geliyor.Belki de bu yüzden kırılmalarım bu kadar çok ve derin oluyor. Çünkü ben insanlara oldukları gibi değil, olmasını umduğum hâlleriyle güveniyorum. Yine de bu huyumdan nefret edemiyorum. Dünyaya şüpheyle bakmak yerine güvenerek bakmayı seçmiş olmak belki bir zayıflık değildir. Sadece yanlış insanlara denk geldiğinde insanın canını çok acıtıyor. Sanırım öğrenmem gereken şey, herkese kapımı kapatmak değil.Kapıyı kime açacağımı biraz daha iyi seçebilmek.Sevgi, bir bakışta hissedilen şeydi. Bir dokunuşta, bir “iyi misin?” sorusunda saklıydı. Ben onu hiç orada bulamadım.İnsanlar tarafından çok kırıldım. İnsanlar tarafından çok hayal kırıklığına uğradım.Her seferinde “Bu son olur.” dedim. “Bu kadar da saf olma.” dedim kendime. Ama ne zaman biri bana samimi gelse, yine en baştan inandım.Belki de içimde hâlâ insanların iyi olduğuna inanmak istiyorum akıllanamadım bu konuda .gerçi ben hatalarından ders alan bir insanda hiç bir zaman olmadım doğrusu Bazen düşünüyorum da, insan en çok sevgiye aç kaldığı yerden yaralanıyor galiba.Sevgiyi hep başkalarında aradım ama kimsenin, çocukluğunda eksik kalan sevgiyi tamamen tamamlamaya gücü yetmiyor.Bunu kabullenmek zor.Çünkü insan bazen kırıldığı için değil, yine de inanmaktan vazgeçemediği için yoruluyor.Hatta etrafımdakiler beni yıllardır “çok saf” biri olarak bilir. Kimisi şakayla karışık allahın enayisi der. Eskiden buna güler geçerdim ama zamanla insan ister istemez düşünmeye başlıyor.Belki gerçekten fazla güveniyorum.Belki insanların söylediklerini olduğu gibi kabul ediyorum.Belki de herkesi kendim gibi sandığım için hayal kırıklığına uğruyorum.Ben birine kötülük düşünmediğim için, karşımdaki insanın da bana kötülük düşünmeyeceğine inanıyorum. İnsanların sözlerinin arkasında kötü bir niyet aramıyorum. Bu yüzden kandırıldığım da oldu, kullanıldığım da oldu, hayal kırıklığına uğradığım da Yine de bütün bunlara rağmen içimdeki o güvenen tarafı tamamen öldüremedim. Belki bir gün daha temkinli olmayı öğrenirim. Ama umarım bunu öğrenirken iyi bir insan olmayı kaybetmem.Yine de bütün bunlara rağmen içimdeki o güvenen tarafı tamamen öldüremedim Neyse dostlar bu benim için yazması en zor iç dökmelerden biriydi ve bu son olacak kısacası kurutuldunuz .boklu dere dertlenmeleri bitmiştir.

offred 2 months ago

Şurda üç beş kişi olmamıza bayılıyorum ya. WhatsApp grubu gibi dedikodu döndürüyoruz

offred 2 months ago

Bu arada yırtık çorap giydim üşendim sabah değiştirmeye kütüphanedeki arkadaşım akşam yemeğe çağırıyor.şansıma ne diyim

offred 2 months ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

237 Gönderi

Spoiler içeriyor DİZİNİN TAMAMINI ANLATTIM SONRA BANA GELİP SAYDIRMAYIN Bazı dizileri izlersiniz çok seversiniz ve biter Bazıları ise bitmez İçinize yerleşir Aradan aylar yıllar geçse bile aklınızın bir köşesinde yaşamaya devam eder Fleabag benim için tam olarak böyle bir dizi.kaç kere izledim…devamıDİZİNİN TAMAMINI ANLATTIM SONRA BANA GELİP SAYDIRMAYIN Bazı dizileri izlersiniz çok seversiniz ve biter Bazıları ise bitmez İçinize yerleşir Aradan aylar yıllar geçse bile aklınızın bir köşesinde yaşamaya devam eder Fleabag benim için tam olarak böyle bir dizi.kaç kere izledim saymadım bile biri bana en sevdiğim diziyi sorduğunda düşünmeden verdiğim cevaptır fleabag.Şimdiye kadar yüzlerce film onlarca dizi izledim Ama hiçbirinin bende bıraktığı his Fleabag kadar derin olmadı İlk bakışta küfürlü dağınık umursamaz ve komik bir kadın izliyormuşsunuz gibi geliyor Sürekli yanlış kararlar veren sınır tanımayan hayatını mahvetmekte usta biri İlk bölümlerde kahkahalar atıyorsunuz Ama sonra yavaş yavaş fark ediyorsunuz ki izlediğiniz şey aslında bir komedi değil.Bu yasın suçluluğun yalnızlığın ve kendinden nefret etmenin hikâyesi Fleabag sürekli şaka yapıyor çünkü durursa ağlayacak Sürekli konuşuyor çünkü sessiz kaldığında kafasının içindeki seslerle baş başa kalacak Yanlış insanlarla birlikte oluyor çünkü kendini doğru bir sevgiyi hak edecek kadar değerli görmüyor Sürekli kendini sabote ediyor çünkü mutlu olmayı hak ettiğine inanmıyor Sanırım beni en çok etkileyen şey Fleabag’in kusursuz biri olmaya hiç çalışmamasıydı Yanlış kararlar veriyor insanları kırıyor yalan söylüyor kaçıyor İlk sezon boyunca onun neden bu kadar dağınık olduğunu anlamaya çalışıyoruz Babası sevgisini gösteremiyor Ablasıyla arasında görünmez duvarlar var Üvey annesi sürekli onu küçümsüyor Ama dizinin gerçek yükü bunlar bile değil Boo Sanırım televizyon tarihinde beni en çok sarsan karakterlerden biri oldu Onu çok az görüyoruz ama Fleabag’in hayatındaki en gerçek sevgiyi hissedebiliyoruz Birlikte kurdukları kafe paylaştıkları hayat birbirlerine duydukları güven sonra gerçeği öğreniyoruz boonun sevgilisiyle birlikte olan kişi fleabag ve bunu öğrendiğinde intihar ediyor ilk izlediğimde gerçekten nefesim kesilmişti Çünkü o ana kadar onu anlamaya çalışıyordum O sahneden sonra ise neden kendinden bu kadar nefret ettiğini anlamaya başladım.kız meğer enişteciymiş affedemezsin tabi kendini diyorum başka insan mı kalmadı hayatta Bence Fleabag’in bütün o anlamsız ilişkileri kendini sürekli küçük düşürmesi hayatını bilinçli şekilde mahvetmesi hep bunun sonucu Kendine verdiği bir ceza Bu yüzden bu dizi bana göre sadece yas üzerine değil Kendini affedememek üzerine tabii ki rahip Başta bunun sadece imkânsız bir aşk hikâyesi olduğunu sanıyorsunuz Ama aslında ikisi de birbirinde eksik olan parçayı görüyor Rahip herkesin güldüğü o kadının arkasındaki kırık insanı görüyor Fleabag ise hayatında ilk kez gerçekten dinlendiğini gerçekten görüldüğünü hissediyor Ve dizinin benim için en zekice yazılmış tarafı Fleabag’in sürekli kameraya bakması İlk başta bunun sadece eğlenceli bir anlatım tekniği olduğunu düşünüyorsunuz Sonra anlıyorsunuz ki değil Biz onun kaçışıyız Canı sıkıldığında bize dönüyor Utandığında bize dönüyor Ağlayacağı zaman bize dönüyor Duygularıyla yüzleşmek zorunda kaldığında yine bize bakıyor Çünkü bizimle konuştuğu sürece gerçek hayatın içinde olmak zorunda kalmıyor Sonra rahip o unutulmaz cümleyi söylüyor Where did you just go Belki de televizyon tarihindeki en güçlü anlardan biriÇünkü ilk kez biri onun kaçtığını fark ediyor İlk kez biri o görünmez duvarı görüyor İlk kez biri onun gerçekten nereye saklandığını anlıyor Ve belki de Fleabag tam o anda âşık oluyor Çünkü ilk kez biri onu gerçekten görüyor Ama tabiki bu imkansız bir aşk hikayesine dönüyor.neyseki rahibin dediği gibi It'll pass Ve final Fleabag gülümsüyor el sallıyor Sonra arkasını dönüp yürümeye başlıyor İlk izlediğimde sadece üzülmüştüm Sonra tekrar izleyince anladım.Bütün dizi boyunca biz onun sığınağıydık Ne zaman canı yansa bize geliyordu Bizimle konuşuyordu Şakalaşıyordu Kendinden kaçıyordu.Finalde ise ilk kez bize ihtiyacı kalmıyor Fleabag bana bir karakter gibi gelmedi hiçbir zaman.Gerçek biri gibiydi