(@) - Raf

Yorganın altına girip ekran parlaklığını sona kısıp enemis to love konulu Wattpad okuduğum Bir bölüm diye başladığım sabah ezanıyla kitabı kapatığım gecelere dönmek istiyorum .sıfır iş stresi %75 keyif %25 annem tarafından hala yatmadım diye azarlanma korkusu

offred 3 months ago

Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup “iyiyim” demenizi beklemeleridir. “Berbat hissediyorum.” Sırça fanus-slyvia plath

offred 3 months ago

“Bir kadının bir tek temiz yaşantısı olması gerektiği oysa bir erkeğin biri temiz öteki kirli iki yaşantısı olabileceği düşüncesi beni çileden çıkarıyordu.” “Ne var ki ben erkeklere herhangi bir biçimde hizmet etme fikrinden nefret ediyordum.” Yer inanılmaz derecede güvenli gelmişti.…devamı

offred 3 months ago

Sırça Fanus

Sylvia Plath

53 Gönderi

hayatımı önümde duran bir incir ağacı olarak gördüm. her dalın ucunda, bir mor incir gibi, harika bir gelecek parlıyordu. bir dalda harika bir eş ve mutlu bir evlilik vardı, diğerinde ünlü bir şair, bir başka dalda parlak bir akademisyen, öbüründe…devamı

offred 3 months ago

Sabahın köründeyiz Ve ben sessizlik içinde dışarıyı izliyorum. Burası artık benim günlüğüm gibi oldu. İçimden geçenleri buraya dökmek bana gerçekten iyi geliyor.bir gün benide ne kafa açtın ya diyip kovucaksınız biliyorum olsun bende bu konuda pek gurur yoktur .gitmem zaten…devamıSabahın köründeyiz Ve ben sessizlik içinde dışarıyı izliyorum. Burası artık benim günlüğüm gibi oldu. İçimden geçenleri buraya dökmek bana gerçekten iyi geliyor.bir gün benide ne kafa açtın ya diyip kovucaksınız biliyorum olsun bende bu konuda pek gurur yoktur .gitmem zaten istenmeyen ot gibiyimdir hemen beliririm olmadık yerde yinede valizim köşede hep hazır bekliyor Ben hep melankolik biriydim. Sessiz, sakin ve biraz da içe dönük.etrafım tarafından depresifliğimle ünlüyümdür.iç karartıcı şarkılar filmler kitaplar okumayı severim. bu zamana kadar her şeyi içime attım İnsanlara söyleyemediklerimi hep sustum kendime bile itiraf edemediğim şeyleri hep köşeye attım.hiçbişey yok gibi davrandım.kırılsam belli etmedim kızsam belli etmedim.beni dışarda görseniz uysal fino köpeklere benzetirsiniz öyle biriyim iyi kız olmak hayatımın bir numaralı kuralına uymak için kendimden çok ödün verdimhayatımın içinede o kural etti doğrusu.ha bu arada sizce iyi kız olmak ne demek çünkü ben bu hayatta hiç bunun cevabını bulamadım.bunu tartışabiliriz.yinede yetemedim kimseye.Hayatı uzun zamandır sanki her an ölebilecekmişim gibi yaşıyorum. Belki de bu yüzden, öldüğüm gün insanlar beni iyi hatırlasın istedim. Kırmadan, üzmeden, kimsenin yükü olmadan yaşamaya çalıştım.ne derlerse hep yaptım ki öldüğümde iyi kız olarak hatırlanayım Ama son zamanlarda başka bir şeyi fark ediyorum. Bir gün benim de gerçekten öleceğimi Ve aklıma şu geliyor: Madem bir gün ben de gideceğim, o hâlde insanlar bana da kibar davranmalı. Ben de incinirim. Benim de kalbim kırılır. Benim de güzel bir sözü duymaya ihtiyacım var. Sırf sessiz olduğum kırıldığım kızdığım zaman belli etmiyorum sessizleşiyorum diye yok görülmek istemiyorum.Ben de görülmek, anlaşılmak ve olduğum hâlimle kabul edilmek istiyorum. Neyse dediğim gibi Hayatta hiçbir zaman gerçekten zevk almayı tam anlamıyla öğrenemedim. Güldüğüm anlar oldu elbette ama içimde hep eksik kalan bir şey vardı. Sanki hayatı herkes dolu dolu yaşarken ben hep biraz uzaktan izledim. Yalnızlık ise hep kaçtığım ama aynı zamanda sığındığım köşem oldu. İnsanlardan uzaklaştıkça kendime yaklaştığımı sandım. Oysa kendimle baş başa kaldığım her an, zihnim daha fazla konuşmaya başladı. Çok düşünüyorum. Belki gereğinden fazla. Geçmişi düşünüyorum, geleceği düşünüyorum, olabilecekleri, olamayacakları düşünüyorum. Bazen tek bir cümleyi saatlerce zihnimde çevirip duruyorum. Sessizlik bana huzur vermesi gerekirken, bazen en gürültülü yer hâline geliyor. Belki de kendimle kavgam bu yüzden. Çünkü insan en çok, susturamadığı iç sesiyle yoruluyor. Ve o ses, bazen başkalarının yıllar önce söylediği sözlerden daha acımasız olabiliyor. Kendimi sevmek konusunda ise hâlâ yolun başındayım. Aynaya baktığımda çoğu zaman kendimi değil, eksiklerimi görüyorum. Kendime söylediğim cümleleri başkasına söylemeye utanırım ama konu ben olunca en acımasız hâlime dönüşüyorum. İnsan, kendisiyle yaşadığı savaşın ne kadar yorucu olduğunu kimseye anlatamıyor. Belki de insanın en ağır yalnızlığı, kendini sevmemesidir. Saat sabahın bilmem kaçı ve ben hâlâ Camdan dışarıyı izliyorum. henüz evdekiler uyanmamış.evde bulabildiğim nadir sessiz anlardan Bu saatlerde hayat daha hoş geliyor bana. Güçlü gözükmeye çalışmıyorum.rol yapmıyorum.maskemi köşeye bıraktım duruyorum Ben de sessizce dışarıyı izliyorum. Aslında dışarıyı değil, biraz da kendimi… İçimde yıllardır taşıdığım bütün yorgunluğu, korkuları, yarım kalmış hayalleri, sevilmeyi beklememi,olmak istedğim kişiyi Belki bugün de her şey değişmeyecek. Belki yarın da kendimi bir anda sevmeye başlamayacağım. Belki korkularım benimle yaşamaya devam edecek. Belki yine sevdiğim insanlar tarafından sevilmeyeceğim Ama bir gün inanıyorum kendimle başbaşa kaldığımda kavgam olmayacak ,seveceğim olacağım kişiyi ona hakaret etmeyeceğim aynaya baktığında mutlu olacak sadece zamana ihtiyacı var ve ben o zamanı ona verip bekleyeceğim Belki bir gün bu satırları yıllar sonra yeniden okuyacağım.utanıp kızaracağım. Belki o gün hâlâ kusurlarım olacak. Ama umarım o gün bu satırları yazan kıza kızmam. Çünkü o sadece sevilmek isteyen, yorulmuş ve elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışan biriydi. Ve belki de ilk defa, başkalarından önce kendisini anlamaya çalışıyordu.

offred 3 months ago

Makyaj pembe kıyafet pembe Elle woods gibi hissediyorum yada şeyde olabilirim taksimdeki pembe şalvarlı adam olsun ikiside önemli kişilikler

offred 3 months ago

Koltuğunu bırakamayan siyasetçi gibiyim bi gidemedim şu uygulamadan ben bir raf bağımlısıyım kabul ettim artık

offred 3 months ago

Bu bir iç dökme yazısıdır yine ablanız çöküşe geçti bi kere zaten yükselişte olamadım. Hayatım boyunca hep çok çabuk pes ettim. Daha yolun başındayken yoruldum, zorlanınca geri çekildim. Belki de en çok kendime kızdığım şey bu oldu. Çünkü içimde hep…devamı

offred 3 months ago

Gece yarısı trenini ne kadar sevmesem de konusu aklıma kazındı; çıkmıyor. Kitabı bitirdim ama. Kitabın konusu beni bırakmadı. Sürekli aynı şeyi düşünüyorum: Eğer öldüğümde bana hayatımı şekillendiren anılar gösterilse, o anılar hangileri olurdu?geçmişe gitsem neleri değiştirirdim Bu soruyu düşündükçe içime…devamı

offred 3 months ago

Gece Yarısı Treni

Matt Haig

12 Gönderi

Gece Yarısı Treni'ne başlarken kendime onu bir günde bitirme hedefi koymuştum.nitekim bunuda başardım .Ama dürüst olmak gerekirse bitirebilmemin sebebi kitabı elimden bırakamadığım için değil, başladığım işi yarım bırakmayı istemediğim için kırk yılın başı ilk defa bir şeyi tamamlamak istediğim içindi…devamıGece Yarısı Treni'ne başlarken kendime onu bir günde bitirme hedefi koymuştum.nitekim bunuda başardım .Ama dürüst olmak gerekirse bitirebilmemin sebebi kitabı elimden bırakamadığım için değil, başladığım işi yarım bırakmayı istemediğim için kırk yılın başı ilk defa bir şeyi tamamlamak istediğim içindi ((kitaba 300 tl para vermeminde bunda etkisi büyük tabi ) burada bir arkadaştan imrenerek ki bu hayatımda kıskandığıma en mutlu olduğum şey olabilir.hemde kitap okuma alışkanlığımı geri kazanmak için böyle bir hedef koymak eğlenceli geldi üstelik. Bugün buna yeterli zamanımda vardı doğrusu neyse kitap yorumuma gelelim İlk sayfalarda karşıma çıkan konu beni gerçekten heyecanlandırmıştı. Hatta kendi kendime varya bu fikirden çok etkileyici bir hikaye çıkacak diye düşünmüştüm. Çünkü romanın çıkış noktası gerçekten çok güçlü, çok merak uyandırıcı bir konu üzerine kurulmuş.ölümden sonra geçmişe bir trenle gidip hayatını film şeridi gibi izlemek .Ne yazık ki sayfalar ilerledikçe bu beklentim giderek azaldı. Bana göre yazar, elindeki bu güçlü fikri yeterince değerlendirememiş. Hatta kitabı bitirdiğimde aklımda kalan en baskın düşünce konunun heba edilmesiydi.Kitabın beni en çok zorlayan yanı, gereğinden fazla uzatılmış anlatımı oldu.edebiyat yapmak için edebiyat yapılmış hissine kapıldım. Uzun betimlemeler, bitmek bilmeyen düşüncelermve sürekli semboller arasında dolaşan anlatım beni çok sıktı doğrusu.bir noktadan sonra hikâyenin önüne geçmeye başladı. Sayfaları çevirdikçe olayların ilerlemesini bekledim ama çoğu zaman aynı yerde dönüp duruyormuş hissine kapıldım.ortada adam akıllı bir hikaye yok gibiydi aslında .beni en çok üzen bu konunun taşıdığı muazzam potansiyeldi. Oysa böyle bir fikir etrafında karakterlerin pişmanlıkları çok daha derin işlenebilirdi. Geçmişleriyle yüzleşmeleri, yarım kalmış aşkları, söyleyemedikleri sözler, yaşanmış ve yaşanamamış hayatlar, kaçırılmış fırsatlar.oysa kitap yazar sayfa başına para alsın diye uzatılmış gibiydi. .aşırı sinirlendim yine bak.Sonuç olarak Gece Yarısı Treni benim için kötü bir fikirden doğmuş kötü bir roman değil. Tam tersine, çok güçlü bir ana konusu varken fakat anlatım tercihleri nedeniyle potansiyelini gerçekleştirememiş bir roman.