kuş'muş (@oriel)

oriel 13 hours ago

Normalde bilim kurgu çok izlediğim bir tür değil ama Gattaca‘yı beğendim. Film insanın kimliğini tamamen değiştirse bile özünden kaçamayacağını anlatıyor bize. Vincent, hayaline ulaşabilmek için Jerome’un kimliğini alıyor; mesela her gün teninden dökülebilecek en küçük izi bile yok etmek için…devamı

oriel 14 hours ago

Arada

Mu Tunç

3 Gönderi

o yıllarda başrol çiftimizin film dışında da sevgili olup, çok yakıştırılması sebebiyle böyle bir filme adım atılmış sanıyorum ki. çünkü ne bir senaryo, ne iyi bir oyunculuk, ne bir akış mevcut. burak deniz ve büşra develiyi bir filmde görelim de…devamı

oriel 5 months ago

Akhilleus'un Şarkısı

Madeline Miller

67 Gönderi

Spoiler içeriyor https://open.spotify.com/track/6lcpbfJjtJqQa5mICfLnw9?si=H_8I-KvuTiGaatlBFhz6Cg bu şarkı patroklos öldükten sonra akhilleus’un onu sıcak çadırda ağlayarak kucaklaması sırasında arka fonda çalıyor. bizzat hayal ettim, anlamı sorgulansın istemem.

oriel 1 year ago

Mihail

Panait Istrati

1 Gönderi

"Herhangi bir giz senin içinde hapis kaldığı sürece, kölendir. Ama başkasına açtığın an, sen onun kölesi olursun." demiş Mihail zamanında Adrien'e. birine sizi sevme izni verilebilir mi yoksa izinsiz sevme hakkına sahip olunabilir mi, fikriyle yüzleştiriyor sanki kitap. gizleri paylaşmadan…devamı

oriel 2 years ago

Sevdadır

Arkadaş Zekai Özger

2 Gönderi

şiirin giderek ona, onun da şiirine benzediğini hissederdim, demiş ahmet inam, ve eklemişti merhaba canım belgeselinde; arkadaş'ı tanımlayacak bir cümle ancak şu olabilir diye: al işte sana böyle yüze böyle güz. cavit kürnek'in bölümünü okurken nedense aralarında kelimelerin asıl anlamlarından…devamı

oriel 2 years ago

Huzur

Ahmet Hamdi Tanpınar

20 Gönderi

mümtaz ve raskolnikov'un mutlak surette atalara dayanan bir akrabalık bağları olmalı. neticede bu sancılar varoluşsal.

oriel 2 years ago

Yara

Kadri Öztopçu

1 Gönderi

Şiirsel, yarı öykü tadında bir roman. Kitapta nedense ağlamaklı bir hava var. Her an; ‘sanırım ağlayacağım ben’ düşüncesiyle çeviriyordum sayfaları. Babasını özleyince bacakları ağrıyan bir çocuğun gözünden okuyoruz kitabı. Yazara hayranlık duydum, duyarken de takdirlere boğdum; böyle bir kitabın çok…devamıŞiirsel, yarı öykü tadında bir roman. Kitapta nedense ağlamaklı bir hava var. Her an; ‘sanırım ağlayacağım ben’ düşüncesiyle çeviriyordum sayfaları. Babasını özleyince bacakları ağrıyan bir çocuğun gözünden okuyoruz kitabı. Yazara hayranlık duydum, duyarken de takdirlere boğdum; böyle bir kitabın çok okuyanı olmaz gibime geliyor, çünkü hayal ve gerçekliğin karıştığı, tek bir satır kaçırılırsa hikayeden kopartan bir roman kendileri. Bu yüzden anlamakta güçlük çekenler mutlaka olacaktır. Şöyle garip bir yanı da var; devrik cümleler çok fazla, ancak bu hiç rahatsız etmiyor. Okurken dalıp gidiyor insan o iç burkan havaya, sanki olması gereken buymuş gibi hissediyor(um).. Ve eklemek isterim ki, kelime seçimleri gayet yerinde, cümleler gayet anlaşılır; ancak işin sonunda bu kitabı herkes okuyamaz fikrini kolaylıkla öne sürebilirim. Kitabın arka kapağındaki bir cümle yeterince açıklayıcı: Fazladan tek bir cümle barındırmayan, iyi çalışılmış, şiirsel, hüzünle yoğrulmuş, izi kolay silinmeyecek bir anlatı, Yara. not: yakup sana üzülmeyi durduramıyorum. evet, halâ. dipnot: bence Cahit Zarifoğlu bu kitabı okusaydı beğenirdi, naçizane fikrim. içime işleyen birkaç alıntıyı bırakacağım şuraya; ▪︎Ve ben orada, yön duygusunu kaybetmiş bir sıçan gibi dolaştığım anıların o karanlık dehlizinde, gök gürültüsü kulaklarımı sağırlaştırır, bileğimde gezinen korkak bir usturanın lanet şavkı cesaretimi köreltirken, “Ne uzun bir yolculukmuş hayat,” diyorum, kendi kendime. “Ne çileli, ne uzun… Lanetli bir yolculuk… Bitmek bilmiyor.” Kimse bilmiyor. ▪︎Bir evin canlanması, bir annenin uyanmasıdır her şeyden önce. ▪︎Demek, diyordum kendi kendime, babalar ancak ölünce konuşuyor evlatlarıyla, ne tuhaf. ▪︎Ölü bir babaydı babam, yok bir baba. ▪︎Bacaklarıma hasretin o korkunç ağrısı saplanmıştı birden ve aylarca evimizde kafasına göre esecek soğuk rüzgar, nereden çıktıysa çıkmış, esmeye başlamıştı, bütün güzelliklerini; umutlarını, umursamazlıklarını ve sevinçlerini; daha da önemlisi masumiyetini önüne katarak. Hiç bitmeyecek kışı başlıyor ve ömrüm, karanlık bir girdabın içine savruluyordu böylece - o günlerde nereden bilebilirdim?

oriel 2 years ago

Sakalsız Bir Oğlanın Tragedyası

Arkadaş Zekai Özger

2 Gönderi

arkadaş, sana yakıcı bir aşk ile bağlıyım. -diyor ve benim tüm yaşamımı kendi sözleriyle idam ettireceğim -ki ettirmeyede devam ediyorum, arada tökezlesek de- sayın arkadaş'ın bu doğa üstü kitabına değinmek istiyorum. her şiir severin anında ısınacağını, benimseyip özümseyeceğini düşünmediğim tek…devamı

oriel 2 years ago

İnanalım Soğuk Mevsimin Başlangıcına

Furuğ Ferruhzad

5 Gönderi

"Kardeşim, bahçenin şifa bulmasını bahçenin yıkılışında görüyor." Nefis kederli bir kitap. Fûruğ kendini saklarken bir yandan da anlaşılmaya öylesi meraklı geliyor ki gözüme, ona olan heyecanım artıyor. Üstelik, ya ben hüzne böylesi tutkun biriyim, ya da kitap başlı başına tümden…devamı

oriel 3 years ago

The Nun

Jacques Rivette

2 Gönderi

"Biz de dünyeviliğe kapılmışlar kadar cezalandırılmaya mahkumuz. Biz kendimizi mahrum bırakıyoruz, onlarsa eğleniyor. Ama sonrasında iki tarafı da aynı cehennem bekliyor. Zincirlere bağlıyız, onlardan kurtulma şansımızda yok. İyisi mi onları sürüklemeyi deneyelim." Anna Karina sebebiyle izleme kararı aldığım film, tadını…devamı"Biz de dünyeviliğe kapılmışlar kadar cezalandırılmaya mahkumuz. Biz kendimizi mahrum bırakıyoruz, onlarsa eğleniyor. Ama sonrasında iki tarafı da aynı cehennem bekliyor. Zincirlere bağlıyız, onlardan kurtulma şansımızda yok. İyisi mi onları sürüklemeyi deneyelim." Anna Karina sebebiyle izleme kararı aldığım film, tadını adeta damağımda bıraktı. O yıllara göre ne kadar iyi olabilir ki diyerek ve bir roman uyarlaması olması sebebiyle önyargıya kapılmama engel olamamış olsam da; beni yanıltmayı başardı. Kameraya yansıyan sahnelerin göz alıcılığı, renklerin seyir zevki ve kadraja giren doğanın içler ürperten havası.. Konusu itibariyle bende merak uyandıran bir filmdi. Başlama sebebimde rahibe olmaya zorlanan bir kadının hangi yollarla buna başkaldıracağını merak etmemdi. Bu film, konusu itibariyle insanı doyuma ulaştırır sanıyorum ki. Anna Hanım, yani filmdeki adıyla Suzanne'ın kendi bildiği o doğrucu yoldan vazgeçmemesi ve ilahi çağrının kendisine gelmemiş olmasına gösterdiği o reddediş ve baş kaldırı hali çok içliydi. Suzanne'ın direnişini yok etmek veyahut yumuşatmak amacıyla başvurulan yolların tümünde alınan geri dönütlerin, yalnızca bir hiçlik ve kendine daha da küsme hali olarak yorumlanması fikrimce doğru olacaktır. Ve ayriyeten bununla beraber başkaları tarafından dışlanma da söz konusu. Gözüme batan bir mevzu söz konusu. Bir kere Anna Hanım nefis güzellikte bir kadın -ki zaten filmde de bu güzelliği epey sorun yaratıyor kendisine. Fakat oyunculuğu yer yer çiğ kalıyordu sahneye. Kamerada kötü çıkmamak için sahne gereği dağılan saçlarının doğal havasını düzeltmek için girdiği yersiz çabalar biraz eğreti duruyordu. Bazen de az mimik kullandığı için yakınmadım değil. Ancak bazı sahnelerde var ki; kendisini takdir edip, oyunculuğuna da hayran kaldım. *İzleyecek olanların bundan sonrasını okumamaları rica olunur.* İlk manastırda; Suzanne'ı rahibe olmaya zorlamadan, diğer rahibelerin tepkilerine karşın onu korumak adına çaba veren ve ona dualar eden ilk başrahibemizin çabası bir sonuca varmadan kendisi vefat ediyor ve Suzanne bir boşluğa düşüyor. Düştüğü boşluğu sorguluyor ve Tanrı tarafından hala ilahi bir çağrı almadığı için yeniden rahibe olmaya direniyor. Yine aynı manastırda, yeni başrahibemiz ise Suzanne'ı uslandırmak adına ona insan yaşamının gereksinimi olan yeme, içme, barınma ihtiyaçlarını esirgiyor ve onun Tanrı tarafından bağışlanmayı dilemesini istiyor. Suzanne bu defa daha sert bir tutum sergileyerek Tanrıya inandığını ancak rahibe olamayacağını söylüyor. Onu, şeytan olmakla suçluyorlar. Ve bir şekilde Suzanne o manastırdan kurtulup bir başka manastıra gidiyor. Orası fikrimce bir manastırdan uzak, adeta bir eğlence mekanı. Suzanne hiçbir şeye zorlanmadığı ve hiçbir katı kurala tâbi tutulmadığı bu manastırı seviyor. Başrahibemiz pek sevgi dolu. Suzanne'a ayrı bir ilgisi var. Bu diğer rahibeleri sevmek gibi değil, adeta tutku ve arzuyla. Suzanne, bu yaklaşımı reddediyor ve o manastırdan da kaçıp, özgürlüğün tadına varıyor. Tüm meselede burada. Beklediği özgürlük ile, denk geldiği özgürlük bir olmuyor.