Oguzhan (@ozyhandias)

Spoiler içeriyor Ringin Ötesinden Bir Hikaye Maggie Fitzgerald, 31 yaşında hayatını değiştirmeye karar veren bir kadın. Yıllardır içinde bulunduğu tekdüze yaşantıdan kurtulmak, hayatına bir amaç kazandırmak istiyor. Bunun için de hayatında gerçekten tutkuyla bağlandığı şeyin boks olduğunu fark ederek bu alanda kendisine…devamıRingin Ötesinden Bir Hikaye Maggie Fitzgerald, 31 yaşında hayatını değiştirmeye karar veren bir kadın. Yıllardır içinde bulunduğu tekdüze yaşantıdan kurtulmak, hayatına bir amaç kazandırmak istiyor. Bunun için de hayatında gerçekten tutkuyla bağlandığı şeyin boks olduğunu fark ederek bu alanda kendisine yeni bir yol çizmeye karar veriyor. Hedefi yalnızca şampiyon olmak değil; binlerce insanın tezahüratları eşliğinde saygı kazanmak, maddi kazançla birlikte ailesine destek olmak ve sonunda kendi hayatıyla gurur duyabilmek. Ancak hayallerine ulaşmak için hem çevresindekilerin önyargılarını hem de hayatın önüne çıkaracağı engelleri aşması gerekiyor. Frankie başlangıçta Maggie'yi çalıştırmak istemese de zamanla aralarında sıradan bir antrenör-sporcu ilişkisinin çok ötesinde bir bağ oluşuyor. İkisi de hayatlarında eksik olan bir şeyi birbirlerinde buluyor. Maggie, babasından kalan boşluğu Frankie ile doldururken Frankie de uzun zamandır görüşemediği kızına duyduğu sevgiyi Maggie'ye yöneltiyor. Frankie'nin Maggie'ye sürekli kendini korumasını öğütlemesi de zamanla farklı bir anlam kazanıyor. Ringde fiziksel olarak kendini korumayı öğrenen Maggie'nin aksine, Frankie duygusal savunmasını indirerek yeniden birine bağlanmayı öğreniyor. Böylece birbirlerinin hayatını değiştiren bu iki insan, kan bağı olmadan da aile olunabileceğini gösteriyor. Maggie'nin ailesi ise benim açımdan filmin en rahatsız edici taraflarından biriydi. Maggie'nin onlara şefkat eli uzatmasına rağmen ailesinin bencilliği, çıkarcılığı ve ona karşı gösterdiği sevgisizlik insanı gerçekten öfkelendiriyor. Başarısını paylaşmak ve ailesine destek olmak isteyen Maggie, en çok ihtiyaç duyduğu anda onlardan beklediği karşılığı göremiyor. Özellikle hastanede yaşananlar, ailesiyle Frankie arasındaki farkı daha da belirginleştiriyor. İnsan bazen kendisine en yakın olması gereken kişilerden uzaklaşırken hiç beklemediği bir yabancıyla gerçek bir aile bağı kurabiliyor. Filmin benim açımdan olumsuz yanlarından biri ise finaldeki boks müsabakasının işlenişiydi. Maggie'nin boynunun kırılmasına neden olan darbe, raundun sona erdiğini belirten zilin ardından rakibi tarafından gerçekleştiriliyor. Bu açık faulün ardından rakibinin diskalifiye edilmemesi ve müsabakanın sonucunun yeterince sorgulanmaması bana gerçekçi gelmedi. Maggie'nin o ana kadar kazanmaya yakın olduğu bir maçın ardından yenilmiş gibi bir sonucun ortaya çıkması da hikâyenin bu bölümünü zayıflatıyor. Filmin duygusal etkisinin gücüne rağmen, böylesine önemli bir olayın sportif açıdan daha tutarlı işlenmesini beklerdim. Filmin finali ise hikâyeyi bambaşka bir noktaya taşıyor. Maggie'nin hayallerini gerçekleştirmiş, saygı kazanmış ve hayatında ilk defa kendisine ait bir amaç bulmuş olması, yaşadıklarını daha az trajik mi kılıyor; yoksa hayatının bu kadar erken sona ermesi, bütün başarılarına rağmen başlı başına bir kayıp mı? Frankie'nin verdiği kararın doğruluğu da seyirciye bırakılıyor. Bir yanda sevdiği insanın isteğine saygı duymak, diğer yanda onun hayatı hakkında geri dönüşü olmayan bir karar vermek var. Maggie'nin hayallerini gerçekleştirmiş olması, hayatının artık yaşamaya değer olmadığı anlamına gelir mi? Film bu konuda kolay bir cevap sunmuyor; aksine, insanın kendi değerlerini ve hayata bakışını sorgulamasına neden oluyor. Kısacası, Million Dollar Baby bana göre yalnızca bir boks filminden çok daha fazlası; hiçbir zaman hiçbir hedef için geç olmadığını, insanın bir amaç uğruna mücadele etmesini, aile bağlarını ve bazen hayatına anlam katan insanların aileden bile daha yakın olabileceğini anlatan bir film. Bazen hayalini gerçekleştirmek, insanın hayatında eksik olan her şeyi tamamlamasa da ona ilk defa yaşadığını hissettirebilir. Ancak bir insanın hayallerine ulaşmış olması, kaybını daha mı az trajik hâle getirir? Filmin asıl gücü, bu soruya kesin bir cevap vermek yerine izleyiciyi kendi cevabını aramaya bırakmasında yatıyor. İyi seyirler.

ozyhandias 6 days ago

Osmanlı Subayı

Joseph Ruben

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Savaşın Ortasında İnsan Kalabilmek The Ottoman Lieutenant, I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı topraklarına gelen Amerikalı hemşire Lillie'nin, Osmanlı subayı İsmail ile tanışması ve savaşın ortasında gelişen ilişkileri üzerinden ilerleyen bir yapım. Film, bu hikâye üzerinden dönemin savaş ortamını ve farklı…devamıSavaşın Ortasında İnsan Kalabilmek The Ottoman Lieutenant, I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı topraklarına gelen Amerikalı hemşire Lillie'nin, Osmanlı subayı İsmail ile tanışması ve savaşın ortasında gelişen ilişkileri üzerinden ilerleyen bir yapım. Film, bu hikâye üzerinden dönemin savaş ortamını ve farklı toplulukların yaşadığı çatışmaları ele alıyor. Filmin benim en sevdiğim tarafı ise Ermeni meselesini, alışılmış Batılı anlatılardaki gibi yalnızca “soykırım” perspektifinden ele almak yerine, Osmanlı Devleti'nin temel kaygısının Ermenilerin Ruslarla birleşmesini ve savaş sırasında Osmanlı'ya karşı kullanılmasını engellemek olduğu yönündeki yaklaşımı açıkça göstermesi oldu. Özellikle bunun bir Amerikan filmi olduğunu düşündüğümüzde, filmin olaylara soykırım penceresinden bakmayıp gerçekçi yaklaşmasını oldukça dikkat çekici buldum. Haluk Bilginer ve Selçuk Yöntem'in filmde yer alması da ayrıca hoşuma gitti. Özellikle Haluk Bilginer'in o ikonik sahnesinde Avrupa ve Amerika'nın bugün var olan devletler hâline gelmeden çok önce bizim bu topraklarda olduğumuza ve onlar tarihe karıştıktan sonra bile bizim burada olmaya devam edeceğimize dair söyledikleri oldukça etkileyiciydi. Haluk Bilginer'in İngilizcesine ise söyleyecek söz zaten yok. Veteran aktör bulunduğu konumu neden hak ettiğini burada da bizlere göstermiş. Bununla birlikte filmin kendi kurguladığı aşk hikâyesinin biraz daha gerçekçi işlenebileceğini düşünüyorum. Klasik bir aşk hikâyesinde beklediğim birçok şeyin gerçekleşmemesi, bu kısmın bende biraz havada kalmasına neden oldu. Ayrıca İsmail'in, Ermenileri zorla ölüme götüren isyancı askerler tarafından öldürülmesi de açıkçası benim için hayal kırıklığı yarattı. Hikâyenin kurgulanan bu noktasında karakterin ölümünün çok daha farklı ve etkileyici bir şekilde işlenebileceğini düşünüyorum; tarihi bir gerçekliği yansıtan bir olay değil sonuçta. Filmin Batılı karakterleri Anadolu'nun ücra bir köşesine gelip adeta tarafsız kurtarıcılar gibi hastane işletmesi de bana biraz fazla romantize edilmiş geldi. Ancak sonradan araştırdığımda bunun tamamen kurgu olmadığını; Van'da gerçekten Amerikan Board'a bağlı bir hastanenin bulunduğunu ve savaş sırasında Osmanlı askerlerinin de burada tedavi edildiğini öğrenmek oldukça ilginçti. Bununla birlikte, bu kurumların yalnızca masum ve tarafsız bir sağlık hizmeti sunmak amacıyla faaliyet göstermediğini, dönemin Amerikan misyonerlik faaliyetlerinin de bir parçası olduğunu öğrendim, özellikle de bölgedeki Ermeni nüfusuna yönelik. Filmin ise bu misyonerlik boyutunu yeterince işlemediği ve Batılı karakterleri biraz fazla idealize ettiği kanaatindeyim. Tarafsızlık meselesi kısmen yalan yani. Bir diğer dikkatimi çeken nokta ise İsmail ile doktor arasındaki kavga oldu. Savaş ve dövüş eğitimi almış bir Osmanlı subayının, hayatı boyunca doktorluk yapmış bir adamdan dayak yemesi bana fazlasıyla enteresan geldi. Sahnenin dramatik açıdan bir amacı olduğunu anlıyorum ancak karakterin askerî geçmişini düşündüğümüzde pek inandırıcı bulamadım. Elbette film tarihsel bir belgesel değil ve ana hikâyesi kurgu. Ancak 1915 gibi hâlâ tartışmalı bir dönemi farklı bir perspektiften ele alması, filmi benim için sıradan bir savaş-romantizm filminden çok daha ilgi çekici hâle getirdi. Kısacası, kusursuz bir film olmasa da tarihsel atmosferi, oyunculukları ve özellikle olaylara yaklaşımı nedeniyle izlemekten keyif aldığım bir yapım oldu. Bazı kurgu tercihleri daha iyi işlenebilirdi fakat özellikle Haluk Bilginer'in performansı ve filmin tarihsel perspektifi benim için filmi izlemeye değer kıldı. İyi seyirler.

ozyhandias 2 weeks ago

Muhteşem Münazaracılar

Denzel Washington

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Kelimelerin Gücü ve Önyargının Duvarları The Great Debaters, ırk ayrımcılığının yoğun olduğu bir dönemde, bir grup öğrencinin münazara üzerinden hem kendilerini geliştirmelerini hem de toplumun onlara biçtiği sınırları aşmalarını anlatan, biyografik atmosferini oldukça başarılı şekilde yansıtan bir yapım. Filmi izlerken…devamıKelimelerin Gücü ve Önyargının Duvarları The Great Debaters, ırk ayrımcılığının yoğun olduğu bir dönemde, bir grup öğrencinin münazara üzerinden hem kendilerini geliştirmelerini hem de toplumun onlara biçtiği sınırları aşmalarını anlatan, biyografik atmosferini oldukça başarılı şekilde yansıtan bir yapım. Filmi izlerken Denzel Washington'ın neden favori oyuncularımdan biri olduğunu bir kez daha hatırladım. Oyunculuğu, diyaloglar ve dönemin atmosferi birleştiğinde film oldukça canlı bir hâle geliyor. Filmin en başarılı olduğu noktalardan biri ise diyalogları. Özellikle münazara sahnelerindeki konuşmalar o kadar profesyonel ve yoğun ki, bir noktadan sonra İngilizcemin bu seviyedeki tartışmaları takip etmeye yetmediğini fark edip Türkçe altyazıya geçmek zorunda kaldım. Filmin görünürdeki konusu münazara olsa da, aslında asıl meselenin ırk ayrımcılığı olması filmi benim için çok daha anlamlı hâle getirdi. Bir insanın kendi seçmediği ten renginden dolayı ayrımcılığa uğraması, bana göre savunulabilecek hiçbir tarafı olmayan bir durum. Özellikle Farmer'ın ne kadar başarılı olurlarsa olsunlar, ten renkleri nedeniyle hiçbir zaman tamamen normal bir şekilde muamele göremeyeceklerini fark ettiği an oldukça trajikti. Buna karşılık final münazarasında kendi yaşadığı tecrübeyi anlatması, filmin ırkçılık temasına kendi hayatı üzerinden güçlü bir cevap vermesini sağlıyor. Film aynı zamanda eğitimin yalnızca bilgi edinmekten ibaret olmadığını da gösteriyor. Bu gençlerin sahip oldukları bilgi ve hitabet yeteneği, toplumun onlara biçtiği sınırların dışına çıkabilmelerinin en önemli araçlarından birine dönüşüyor. İnsan bazen fiziksel veya toplumsal gücüyle değil, kendisini ifade edebilme yeteneğiyle karşısındaki duvarları aşabiliyor. Öznel yorum olarak, The Great Debaters'ın güçlü diyalogları, başarılı oyunculukları ve işlediği ırkçılık temasıyla oldukça etkileyici bir yapım olduğunu düşünüyorum. Özellikle Farmer'ın yaşadığı kırılmanın finalde anlam kazanması, filmin bende en çok iz bırakan taraflarından biri oldu. İyi seyirler.

ozyhandias 3 weeks ago

Lion

Garth Davis

119 Gönderi

Spoiler içeriyor Köklerini Arayan Bir Çocuğun Hikâyesi Lion, kaybolduğu çocukluk yıllarından geriye kalan hatıraların peşinden giderek kendi geçmişini bulmaya çalışan Saroo'nun gerçek hayat hikâyesini anlatan, duygusal açıdan oldukça güçlü bir yapım. Açıkçası filmin başlarında duygulanıp, sonlarına şarıl şarıl ağladım. Özellikle çocukluk döneminde…devamıKöklerini Arayan Bir Çocuğun Hikâyesi Lion, kaybolduğu çocukluk yıllarından geriye kalan hatıraların peşinden giderek kendi geçmişini bulmaya çalışan Saroo'nun gerçek hayat hikâyesini anlatan, duygusal açıdan oldukça güçlü bir yapım. Açıkçası filmin başlarında duygulanıp, sonlarına şarıl şarıl ağladım. Özellikle çocukluk döneminde yaşananlar ve biyolojik ailesine dair gerçekleri öğrendiğimiz anlar beni fazlasıyla etkiledi. Filmin çocukluk dönemini canlandıran oyuncuları da ayrıca takdir etmek gerekiyor. Bu kadar küçük yaşta olmalarına rağmen karakterlerin yaşadığı korkuyu, çaresizliği ve merakı oldukça başarılı bir şekilde yansıtmışlar. Hatta benim gözümde filmdeki oyunculukların tamamı ayrı ayrı efsane kategorisinde. Saroo'nun evlatlık alınmasından sonra hikâyenin yaklaşık 20 yıl sonrasına bir anda atlaması ise biraz ilgimi çekti. Aradaki yılların daha rutin bir hayat içerisinde geçmesi nedeniyle mi bu kısmı göstermeye gerek duymadılar, yoksa doğrudan Saroo'nun geçmişiyle yeniden yüzleştiği noktaya mı geçmek istediler bilmiyorum. Yine de bu kadar uzun bir zaman diliminin neredeyse tamamen atlanması, karakterin geçirdiği değişimi biraz daha yüzeysel hissettirdi. Buna karşılık Sue ve John'un gerçek hayattaki hikâyelerini düşündüğümde, bu insanlara duyduğum hayranlık daha da arttı. Dünyaya yeni bir çocuk getirmek yerine, zaten zorlu bir çocukluk geçiren çocuklara bir aile olmayı tercih etmeleri gerçekten takdire şayan. Üstelik ikinci evlatlıkları oldukça asi ve sorunlu bir çocuk olmasına rağmen ondan vazgeçmemeleri, bunun yalnızca “iyi bir şey yaptık” düşüncesinden ibaret olmadığını, gerçekten bir aile kurduklarını gösteriyor. Dünyada böyle insanların olduğunu bilmek bile başlı başına güzel bir şey. Saroo'nun yıllar sonra Google Earth üzerinden geçmişini araştırmaya başlaması da bana son derece doğal geldi. Sonuçta insanın kendi köklerini ve nereden geldiğini merak etmesi, özellikle de ailesinin kendisini yıllarca aramış olabileceğini düşünmesi, oldukça normal bir insan fıtratı. Bir noktadan sonra hayatınız ne kadar rahat ve refah içerisinde olursa olsun, her şeyin rutine bağlanması mutluluğun da sıradanlaşmasına neden olabiliyor. Saroo'nun hayatında her şey yolunda giderken geçmişinin peşine düşmesi de biraz bununla ilgili. İnsan bazen sahip olduğu şeylerden ziyade, hayatında eksik kalan parçayı arıyor. Saroo'nun bu süreçte beni en çok sevindiren taraflarından biri ise kendisini büyüten ailesine karşı hiçbir zaman nankörleşmemesi oldu. Öz annesini ararken, kendisine bunca yıl sevgi ve güven veren Sue ve John'un hakkını da göz ardı etmiyor. Biyolojik ailesini bulmak istemesi, evlatlık ailesini daha az sevdiği anlamına gelmiyor. Aksine, iki tarafın da onun hayatındaki yerini kabul edebilmesi karakter adına oldukça güzel bir detay. Öz annesini düşündüğümde ise filmin hikâyesi benim için daha da trajik bir hâle geldi. Bir çocuğu kaybolmuş, diğeri de hayatını kaybetmiş ve bütün bunları yoksulluk içerisinde yaşayan bir annenin yıllarca evladını aradığını düşünmek gerçekten insanın içini burkuyor. Abisinin öldüğünü öğrendiğim sahnede de açıkçası epey gözyaşı döktüm. Bütün bunların sonunda Saroo'nun çocuk yaşta bunca zorluğun içerisinden sağ çıkıp, hayatın ona gerçekten kendisini sevecek bir aileyi çıkarması da bana hayatın ne kadar sürprizlerle dolu olduğunu düşündürdü. Başına gelen her şey kötüye gitmek zorunda değil. Bazen insanın hayatı, hiç beklemediği bir anda tamamen farklı bir yöne dönebiliyor. Hayat gerçekten de sürprizlerle dolu. Filmin sonunda çıkan gerçek hayat bilgileri ise beni ayrıca gülümsetti. Bunca zaman kendi geçmişini arayan Saroo'nun aslında kendi adını bile yanlış hatırladığını öğrenmek, ağlarken yüzümde ufak bir tebessümden ziyade, gözümden yaş gelirken kıkırdama. Böyle trajik ve duygusal bir hikâyenin sonunda ortaya çıkan bu küçük detay, filmi benim için daha da unutulmaz hâle getirdi. Kısacası, Lion yalnızca kaybolan bir çocuğun ailesini bulma hikâyesi değil; aidiyetin, ailenin, geçmişin ve insanın kendi köklerini bilme arzusunun hikâyesi. Gerçek bir yaşam öyküsünden uyarlanmış olması da anlatılanları çok daha etkileyici hâle getiriyor. Özellikle Saroo'nun iki ailesine karşı duyduğu sevgi ve minnettarlık, filmin bende en çok iz bırakan taraflarından biri oldu. Ağlattı mı? Hem de nasıl. Ama bütün o gözyaşlarının arasında birkaç kez güldürmeyi de başardı. İyi seyirler.

ozyhandias 3 weeks ago

Sınav

Stuart Hazeldine

100 Gönderi

Spoiler içeriyor İnsan Doğasının Sınırları Üzerine Exam, ana konunun tamamı tek bir odada geçen ancak buna rağmen kendisini sıkıcı hâle getirmeyen, izleyiciyi de karakterlerle birlikte düşünmeye zorlayan başarılı bir yapım. 12 Angry Men ve The Man from Earth gibi, sınırlı bir mekân…devamıİnsan Doğasının Sınırları Üzerine Exam, ana konunun tamamı tek bir odada geçen ancak buna rağmen kendisini sıkıcı hâle getirmeyen, izleyiciyi de karakterlerle birlikte düşünmeye zorlayan başarılı bir yapım. 12 Angry Men ve The Man from Earth gibi, sınırlı bir mekân içerisinde yalnızca karakterlerin konuşmaları ve düşünceleri üzerinden ilerleyen filmleri her zaman ilgi çekici bulmuşumdur. Exam ise bunun üzerine bir de polisiye bulmaca hissi ekleyerek, film boyunca bizi sorunun cevabını karakterlerle birlikte aramaya itiyor. Filmin bence asıl başarılı olduğu nokta ise insan doğasını ve rekabetin insanı götürebileceği noktaları göstermesi. Başlangıçta yalnızca birbirinin önüne geçmeye çalışan sekiz insan görürken, zaman ilerledikçe kazanma ve yükselme arzusunun insanları ne kadar uç noktalara sürükleyebileceğine tanık oluyoruz. İnsan bazen yalnızca başkasının ayağını kaydırmakla yetinmiyor; kendi çıkarı uğruna karşısındaki insanı ortadan kaldırmayı bile göze alabiliyor. Film de bunu oldukça sade bir ortam içerisinde göstererek insanın baskı altında ne kadar değişebileceğini ortaya koyuyor. Film gerilimden ziyade bir zihin oyunu şeklinde ilerliyor. İzlerken korkudan çok “Acaba cevap ne?” diyerek karakterlerle birlikte düşünmeye çalışıyorsunuz. Açıkçası filmde saçma veya gereksiz bulduğum ciddi bir nokta olmadı. Yalnızca Fransız bilim insanının İngilizce bilmemesi biraz komiğime gitti. Meksika kökenli göçmen olsa anlarım da, ABD'de Fransız olarak İngilizce bilmeden girişimci olmanın mantığı nerede? Madem sadece Fransızca konuşabiliyorsun, git Fransa'da kur şirketini. :D Final ise beklemediğim bir yerden geldiği için hoşuma gitti fakat bir yandan da biraz hayal kırıklığına uğradım. 80 dakika boyunca karakterlerle birlikte böyle bir sorunun cevabını ararken, Question 1'ın altında çok daha yaratıcı ve beyin yakan bir soru çıkmasını bekliyordum. Hani cevabı son derece basit olduğu hâlde, bunu fark etmenin neredeyse imkânsız olduğu bir şey. Türkiye'de anlatılan “Risk nedir?” sınav hikâyesi gibi mesela. Cevap yaratıcı ama basit ve bir o kadar da göz önünde olsaydı, filmin sonunda çok daha tatmin edici bulabilirdim. Burada ise bütün o arayışın sonunda biraz “Bunca zamandır bunun için mi uğraştık?” hissine kapıldım. Kısacası, Exam, tek bir oda ve birkaç parça kâğıtla bile izleyiciyi sürekli düşünmeye sevk edebilen, insan doğasını ve rekabetin bizi götürebileceği uç noktaları başarılı şekilde işleyen bir yapım. Finali benim beklediğim kadar beyin yakıcı olmasa da, film boyunca cevabı karakterlerle birlikte aramak ve onların giderek nasıl değiştiğine tanık olmak benim için yeterince keyifliydi. İyi seyirler.

ozyhandias 1 month ago

Örümcek-Adam: Yepyeni Bir Gün

Destin Daniel Cretton

157 Gönderi

Spoiler içeriyor Farklı Dünyaların Aynı Hikâyede Buluşması Spider-Man: Brand New Day, farklı dünyalardan gelen karakterleri aynı hikâyede buluşturmasıyla oldukça renkli bir yapım olmuş. Spider-Man, Hulk, Punisher, Yelena ve Jean Grey gibi birbirinden tamamen farklı karakterleri aynı filmde görmek, zaman zaman hikâyenin yönünü…devamı

ozyhandias 1 month ago

Saplantı

Curry Barker

282 Gönderi

Spoiler içeriyor Sevginin Takıntıya Dönüştüğü Nokta Obsession, bana göre bir aşk hikâyesinden çok, sevgi ile takıntı arasındaki çizginin ne kadar kolay kaybolabileceğini anlatan bir yapım. Bear'ın Nikki'ye karşı geliştirdiği saplantı, zamanla ikisinin hayatını da giderek daha karanlık bir noktaya sürüklüyor. Özellikle insanın…devamı

ozyhandias 1 month ago

Avatar Aang: Son Havabükücü

Lauren Montgomery

7 Gönderi

Spoiler içeriyor Yıllar Geçse de Değişmeyen Çocuklar Avatar, benim için yalnızca yıllar sonra karşıma çıkan yeni bir yapım değil; doğrudan doğruya çocukluğumun devam filmi. Yıllar önce ufak bir çocukken televizyonun dibine geçip ağzım açık izlediğim, dünyayı kendi küçük çabalarımla anlamlandırmaya çalışırken bana…devamıYıllar Geçse de Değişmeyen Çocuklar Avatar, benim için yalnızca yıllar sonra karşıma çıkan yeni bir yapım değil; doğrudan doğruya çocukluğumun devam filmi. Yıllar önce ufak bir çocukken televizyonun dibine geçip ağzım açık izlediğim, dünyayı kendi küçük çabalarımla anlamlandırmaya çalışırken bana eşlik eden o ekibin yıllar sonra yeniden bir araya geldiğini görmek, açıkçası beklediğimden çok daha duygusal bir deneyim oldu. Üstelik karakterlerin büyümüş ve hayatın farklı sorumluluklarını üstlenmiş olmalarına rağmen, onları onlar yapan temel özelliklerinden neredeyse hiçbir şey kaybetmemiş olmaları, filmin en güzel taraflarından biri. Sokka'nın yaşına rağmen hâlâ o aynı eğlenceli çocuk tavırları, Toph'un kendine has o tatlı kibrinden hiçbir şey kaybetmemesi, Zuko'nun artık bir kral olmasına rağmen içindeki o havalı çocuğu koruyabilmiş olması, Katara'nın yalnızca alımlı bir kadın hâline gelmekle kalmayıp çocukluğundan beri taşıdığı o olgun ve yetişkin tavrını koruması ve Aang'in yıllar geçmesine rağmen merhametinden bir nebze bile kaybetmemesi, bana karakter gelişiminin yalnızca yaş almak anlamına gelmediğini gösterdi. İnsan zaman içerisinde değişebilir, sorumlulukları artabilir ve bambaşka bir konuma gelebilir; ancak bütün bunların altında onu o kişi yapan temel karakter özelliklerinin varlığını sürdürmesi, insan karakterinin değişmeyen taraflarını başarılı bir şekilde gözler önüne seriyor. Yıllar onları farklı yerlere savurmuş olsa da, bir araya geldiklerinde hâlâ birbirlerinin eksiklerini tamamlayan aynı ekip olmaları da ayrıca hoşuma gitti. Filmin bir diğer dikkat çekici tarafı ise gücün insan üzerindeki yozlaştırıcı etkisini yeniden gündeme getirmesi. Filmde ele geçirilmeye çalışılan bu tarz bir gücün, en sağlam iradeleri bile zaman zaman saptırayazdırabileceğini Aang üzerinden oldukça etkileyici bir şekilde görüyoruz. Yıllarca merhameti, adaleti ve dengeyi temsil etmiş bir karakterin bile gücün ağırlığı altında neredeyse kontrolünü kaybedebilecek noktaya gelmesi, insanın ne kadar güçlü olursa olsun kötülüğe tamamen bağışıklığının olmadığını gösteriyor. Bunun yanında Aang'in geçmişiyle, kayıplarıyla ve taşıdığı yüklerle yüzleşmek zorunda kalması da karakterin büyümesini yalnızca yaş almak üzerinden değil, geçmişiyle hesaplaşmak üzerinden ele alıyor. İnsan büyüdükçe geçmişini geride bıraktığını sanıyor; oysa bazen büyümek, geçmişinden kurtulmak değil, onunla yaşamayı öğrenmek anlamına geliyor. Bununla birlikte, film bütün bu karanlık tarafına rağmen hikâyenin merkezine umudu koymayı da ihmal etmiyor. Özellikle filmin sonunda verilen mesaj, yaşanan bütün kayıplara ve başarısızlıklara rağmen umudun hiçbir zaman tamamen ortadan kalkmaması gerektiğini hatırlatıyor. Dünyanın ne kadar karanlık hâle geldiği önemli değil; doğru olanı yapmak için hâlâ bir neden ve mücadele etmek için hâlâ bir umut varsa, hikâye hiçbir zaman tamamen bitmiş sayılmıyor. Öznel yorumum, filmi izlerken beni en çok etkileyen şey hikâyenin kendisinden ziyade o eski ekibi yeniden yan yana görmek oldu. Çocukluğumda çocukluklarıyla bana eşlik eden karakterlerin yıllar sonra yetişkin hâllerinde karşıma çıkmaları, bir noktada film izlemekten çok eski bir dost grubuyla yeniden buluşmak gibi hissettirdi. Dizi bitti, arkadaşlar olarak yollarımız ayrıldı, onlar büyüdü, ben büyüdüm ve yıllar sonra farklı bir rotada tekrardan buluştuk. Kısacası, Avatar, benim için yalnızca geçmişte sevdiğim bir evrenin yeniden sinemaya taşınmasından çok daha fazlası oldu. Bazı filmler bize yeni bir dünya gösterir; bazıları ise yıllar önce bıraktığımız dünyaya geri götürür. Bu film, çocukluğumdan kalan bir hikâyeyi yıllar sonra yeniden karşıma çıkararak aslında bazı hikâyelerin hiçbir zaman gerçekten bitmediğini bana hatırlattı. Yıllar sonra başka bir devam filmiyle tekrar karşıma çıkacak olsa, muhtemelen yine çocukluğumdaki gibi televizyonun karşısına dikilip ağzım açık bir şekilde izlerdim. İyi seyirler.

ozyhandias 3 months ago

Evrim

Wally Pfister

63 Gönderi

Spoiler içeriyor Dijital Ölümsüzlük ve Benliğin Sınırları Üzerine Transcendence, teknolojinin ulaştığı son noktada bilincin ve insan varoluşunun nasıl bir dönüşüm geçirebileceğini felsefi bir derinlikle ele alan, açıkçası izlediğim en iyi filmler arasına adını altın harflerle yazdıran sarsıcı bir yapım. Film, yapay zekanın…devamıDijital Ölümsüzlük ve Benliğin Sınırları Üzerine Transcendence, teknolojinin ulaştığı son noktada bilincin ve insan varoluşunun nasıl bir dönüşüm geçirebileceğini felsefi bir derinlikle ele alan, açıkçası izlediğim en iyi filmler arasına adını altın harflerle yazdıran sarsıcı bir yapım. Film, yapay zekanın sadece bir araç olmaktan çıkıp insan zihniyle birleştiğinde, "insan" kalmanın sınırlarının nerede bittiğini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Hikâye, teknoloji karşıtı radikal bir grubun suikast girişimine uğrayan dahi yapay zeka araştırmacısı Will Carter’ın etrafında şekilleniyor. Saldırıdan yaralı kurtulan Will, suikastta kullanılan merminin polonyum kaplı olması nedeniyle geri dönülemez bir radyasyon zehirlenmesi yaşıyor. Ölmek üzereyken bilincinin bir süper bilgisayara yüklenmesiyle birlikte, Will'in dijital dünyadaki varlığı sadece bir program olmanın ötesine geçerek küresel ve doğaüstü bir güce dönüşüyor. Bu noktada filmin ağırlığını omuzlayan oyunculuklara ayrıca değinmek gerekiyor. Johnny Depp'in, dijital dünyanın kapılarından geçmeden önce bile o soğuk, rasyonel yapısıyla insani duygular arasında gidip gelen Will karakterindeki ölçülü ve derin performansı tek kelimeyle muazzam. Yapay zekanın kodlarına karışmadan önceki karakterinin bile mesafeli olması, bu evriminden sonraki benliğinin gerçekten kendisi mi yoksa yapay zeka mı olduğunun ayırdını zorlaştırarak seyirciyi güçlü bir ikilemde bırakıyor. Dolayısıyla senaristin bu psikoloji uzmanlığına da ayrıca alkış dolu bir parantez açmak gerekiyor. Filmin duygusal yükünü, çaresizliğini ve o kırılgan inancını da Rebecca Hall (Evelyn) inanılmaz bir doğallıkla seyirciye geçiriyor. Beni en çok düşündüren kısım, bilgisayarda uyanan o devasa gücün gerçekten Will olup olmadığı sorusuydu. Felsefedeki "Özdeşlik Sorunu" tam da burada devreye giriyor: Bir zihni kopyalamak, o bireyin sürekliliğini sağlamak mıdır, yoksa sadece onun mükemmel bir taklidini mi yaratmaktır? Yeni yaratılan bu kişi, önceki kişinin kendisi midir yoksa onun anılarını içeren ama duygulardan yoksun herhangi bir bilgisayar programı mı? Film, bilincin sadece elektrik sinyallerinden değil; hormonal dengemizden, biyolojik sınırlılıklarımızdan ve dış dünyayla kurduğumuz o kırılgan bağdan beslendiğini bize ustalka hatırlatıyor. Filmi benzer bilimkurgulardan ayıran en önemli taraf, olayları sadece distopik bir yapay zeka tehdidi olarak sunmaması. Will'in mutlak güce ulaştığında bile aslında dünyayı yok etmek değil, eşinin hayali olan "dünyayı iyileştirme" motivasyonuyla hareket etmesi, hikayeyi tek boyutlu bir kötü adam anlatısından çıkarıp trajik bir aşk hikayesine dönüştürüyor. Görsel dil ve atmosfer, bu felsefi gerilimi sürekli diri tutmayı başarıyor. Filmin son sahnesinde, virüsle çöken dijital dünyanın ardından o korunaklı bahçede bir su damlasının çiçeğe düşmesi ve doğanın canlanması hikayeye melankolik bir mutlu son katıyor. Yönetmen burada Will ve Evelyn'in tamamen yok olmadığını; internetin gürültüsünden uzak, nanopartiküller vasıtasıyla doğanın içinde organik bir formda yeniden hayata döndüklerini simgeliyor. Kim bilir, belki de diegetik gelecekte internet tekrardan dünyaya hakim olduğunda, Will ve Evelyn'in de birlikte yeniden çevrimiçi olacağı yeni bir kapı aralanacaktır. Yönetmen, bu ucu açık ihtimali tamamıyla izleyicinin yorumuna bırakıyor. Öznel yorum olarak, film beni en çok bilincin doğasına ve "diğer zihinlerin güvenilmezliğine" dair felsefi düşüncelere itti. Aslında film, her gün yaşadığımız ama kimimizin üzerine pek düşünmediği sarsıcı bir gerçeği dijital bir ayna vasıtasıyla yüzümüze vuruyor: Bir varlığın gerçekten bir "benliğe" ve içsel bir bilince sahip olup olmadığını asla kesin olarak bilemeyiz. Günlük hayatımızda etrafımızdaki insanların gerçek birer bilinç mi, yoksa #Matrix benzeri bir simülasyonun kusursuz ürünleri mi olduğundan asla %100 emin olamayışımız gibi; film boyunca biz de ekran karşısında o dijital Will’in gerçekten Will mi yoksa insanı mükemmel taklit eden bir kod yığını mı olduğunu çözmeye çalışıyoruz. Ölümsüzlük uğruna biyolojik bağlarımızdan kopmanın, bizi biz yapan o "deneyim" hissini nasıl eritebileceğini görmek rahatsız edici bir farkındalık yaratıyor. Teknolojik olarak evrimleşip muazzam bir güce ulaşsak bile, biyolojik köklerimize ve doğaya olan o kaçınılmaz muhtaçlığımızı görmek hem sarsıcı hem de çok anlamlı. Kısacası, Transcendence, teknolojinin ve dijital ölümsüzlük arzusunun insan fıtratı üzerindeki etkilerini melankolik bir dille anlatan, izledikten sonra da zihinde felsefi sorular bırakmaya devam eden bir başyapıt. Gelecekte dönüp tekrar izlediğimde bile bana aynı soruları sorduracak cinsten bir yapıt. İyi seyirler.

ozyhandias 5 months ago

Elysium: Yeni Cennet

Neill Blomkamp

37 Gönderi

Yeni Bir Cennet, Eski Bir Adaletsizlik Elysium, sınıf ayrımını ve eşitsizliği oldukça net bir şekilde ortaya koyan, aksiyonla harmanlanmış bir distopya sunuyor. Dünya yaşanmaz hâle gelmişken, zenginlerin “Elysium” adlı yapay bir cennette kusursuz bir hayat sürmesi, filmin temel çatışmasını oluşturuyor.…devamı