Raf Yorumu: Tuğçe (@kelimeleredair)

Düşündüm de bir insan eğer beni anlamak istiyorsa, kim olduğumu bilmek, iç sesimi duymak istiyorsa bu kitabı muhakkak okumalı.( Kim neden böyle bir şey istesin ki, diyor iç sesim bir yerlerden, muhtemelen solumdaki şeytan olsa gerek.) Şule Gürbüz ile tanışma…devamıDüşündüm de bir insan eğer beni anlamak istiyorsa, kim olduğumu bilmek, iç sesimi duymak istiyorsa bu kitabı muhakkak okumalı.( Kim neden böyle bir şey istesin ki, diyor iç sesim bir yerlerden, muhtemelen solumdaki şeytan olsa gerek.) Şule Gürbüz ile tanışma eserim oldu kendileri, üzülerek neden bu kadar bekledin diyorum kendime, neden neden... Şule Gürbüz öyle birisi ki, sanki benim karşıma geçmiş de beni bana anlatıyor. O anlatıyor ben ağlıyorum tam da böyle hissettim işte. Söyledikleri canımı çok yaktı, boş yaşadığımı hissettim, yaşamın bir anlam barındırmadığını ve bir zır deli olduğumu. Evet evet ey insanlar ben bir zır deliymişim, yani bu demek oluyor ki ben bu hayatta bir zır deli olabilmişim, bir zır deli olmayı başarmışım. Çok tanıdık bir his olduğunu söylemeliyim tüm bu kelimelerin, sanki hemhâl olmuş Şule Gürbüz ve kelimeleri benim günlüğümle. Hakîkaten de günlüğümü okuyormuşum gibi hissettim yer yer. İncecik, doksan iki sayfalık bir kitap. Bedensel olarak bu kadar işte de... Aman Yarabbi barındırdığı o mânâ, o anlam öylesine ağır ki. Şule Gürbüz; "Hayran olduğum şairler boş bulunduğum bir an beni arkadan bıçaklayanlardır." Diyor. Bakın işte ben de, öylece ânsızın boş bulunduğum bir vakitte birden elim kolum bağlandı ve yürüyemez hâle büründüm. Bundan sonrası hayatım için bir fon ve başucu kitabı olarak kalacak Şule Gürbüz ve kelimeleri. İnsan, kendi kendisini okumak istiyorsa bu kitabı muhakkak muhakkak okumalı, yaşamalı. Bu kitap yağmursa o yağmurda sırılsıklam olmalısınız. Ve son olarak; kendime, kendimde rastladığım: •"Sanki oldum olası bir büyük odayı arşınlıyor; ara sıra elimi muma uzatıp yakıyor, ve haykırışımı hep sonraya saklıyorum. "Dur!" denilen yeri de, yaşamak üzere erteleye erteleye tüketiyorum." •Şunu söylemeliyim ki ben bu kadar değildim; henüz bitmedim ama, eksildim. Yakında yalnızca suyum kalacak, ve bu yüzden bana kızılacak." Kitabın neredeyse tamamının altını çizmişim... Ayrıca sayfa 11'de el değmiş hayallerimize dair müthiş bir benzetme yapmış Şule Gürbüz, tam orada nutkum tutuldu da ağlamak istedim...