Raf Yorumu: e. (@berchta)

“Sanatçılara büyük bir hayranlığım var. Sanatın yaşamımızda büyük bir rolü olduğunu düşüyorum. Özellikle de sorunları olanlar için.” “Var olmayı boş yere hayal etmek. Öyleymiş gibi görünmemek, gerçekten olmak. Uyanık olduğun her an. Tetikte. Başkalarına karşı sen ile yalnızkenki sen arasındaki…devamı“Sanatçılara büyük bir hayranlığım var. Sanatın yaşamımızda büyük bir rolü olduğunu düşüyorum. Özellikle de sorunları olanlar için.” “Var olmayı boş yere hayal etmek. Öyleymiş gibi görünmemek, gerçekten olmak. Uyanık olduğun her an. Tetikte. Başkalarına karşı sen ile yalnızkenki sen arasındaki uçurum. Baş dönmesi ve sürekli açlık, açığa vurulmak için. İçinin görülmesi için… Hatta parçalara ayrılmak ve belki de tümüyle yok edilmek için. Sesin her tonu bir yalan, her davranış bir aldatmaca, her gülümseme aslında yüz ekşitme. İntihar etmek mi? Oh, hayır. Bu çok çirkin. Sen yapmazsın. Ama hareket etmeyi reddedebilirsin. Konuşmayı reddedebilirsin. O zaman en azından yalan söylemezsin. Böylece düşüncelere dalıp, kendi içine kapanabilirsin. Artık rol yapmaz, herhangi bir maske takmaz ve yalancı davranışlarda bulunmamış olursun. Sen öyle sanırsın. Ama gerçek inatçıdır. Saklandığın yer su geçirmez değildir. Yaşam dışarıdan sızar içeri. Ve tepki vermek zorunda kalırsın.” “Şöyle yazıyor: İçimizde taşıdığımız bu kaygılar, umutsuz düşlerimiz, açıklanamaz zulüm, yok olma korkumuz, dünyevi koşullarımızın farkına varmış olmamız, selamet umudumuzu daha belirginleştiriyor. Umudumuzun ve kuşkumuzun geceki haykırışları, perişanlığımızın ve ürkütücü farkındalığımızın en korkunç kanıtları oluyor.” “Çok seviyordum ve ilk aşkımdı. Şimdi uzun bir azap olarak hatırlıyorum onu.” “Ah, tüm yaşamını bir şeye adamak! Yani demek istiyorum ki, sadece bir şeye inanmak ve onu gerçekleştirmek. Hayatın tek bir anlamı olduğunu düşünmek. Bu fikri seviyorum.” “İyi bir dinleyici olduğumu söylerler. Komik değil mi? Hiçbir zaman beni gerçekten dinlemediler.” “Böyle mi olması gerekiyor? Yalan söylememek, doğruyu söylemek, doğru ses tonunu bulmak gerçekten önemli mi? Özgürce konuşmadan yaşayabilir miyiz? Yalan söylemeden, sözü saptırmadan, bahaneler bulmadan." “Önemli olan çabalamaktır, başarmak değil. Öyle değil mi?” “Sana o kadar büyük bir sevgi besliyorum ki. Dayanılır gibi değil. Bu sevgi ile ne yapacağımı bilmiyorum. Beni yaşatan bu sevgi.”