Raf Yorumu: Lilya (@lil.ay)

Spoiler içeriyor "Ben, Kirke" kitabında olduğu gibi bu kitapta da Madeline Miller beni kitabın içine bir şekilde çekmeyi başardı. Kitap bittiğinde göz yaşlarıma engel olamasam da kitabın beni fazla etkilemediğini düşünmüştüm. Ta ki ertesi gün altını çizdiğim satırları, özlediğimi hissederek gidip tekrar…devamı"Ben, Kirke" kitabında olduğu gibi bu kitapta da Madeline Miller beni kitabın içine bir şekilde çekmeyi başardı. Kitap bittiğinde göz yaşlarıma engel olamasam da kitabın beni fazla etkilemediğini düşünmüştüm. Ta ki ertesi gün altını çizdiğim satırları, özlediğimi hissederek gidip tekrar okuyuncaya kadar... Aşk ve onur diyebiliriz aslında. Sınır tanımaz aşkları, Patroklos'un temiz ve yumuşak kalpliliği, Akhilleus'un Patroklos'a olan düşkünlüğü ve onu sarmalayan gururu. Kitabı okurken zihnimde yankılanan birkaç sorudan, en düşündüğüm soru şuydu: "Bir kahraman mütevazı olamaz mı? İlla kahraman dediğin ve kahraman olmak için, kibir ve burnun kaf dağında mı olması gerek? Şöhret ve hatırlanmak için başkalarını ezmek mi gerek?" Bir zaman sonra mitolojiye acıdığımı hissettim açıkçası. Ne kadar yüce olursa olsunlar hatırlanmak için kendi benliklerinden vaz geçiyor hatta sevdiklerini bile feda ediyorlar. Özellikle ilk kurban sahnesinde bu düşünceye vardım. Kızını bir savaş için kurban eden baba... Kendisini okuturken bir yandan düşündürten, bir yandan da kendimle girdiğim çatışmayı karakterlerin hareketleriyle harmanlanmasına engel olamadığım bir eserdi. Açıkçası Akhilleus'un bazı hareketlerine kızarken, Patroklos'un tarafını tutuyor; çok geçmeden Patroklos'a kızıyor kendimi bu kez Akhilleus'un tarafında buluyordum. Kitap içinde ikisini de çok sevsem de aslında ikisinin de düşünce yapısı aynı değildi. Sadece birbirlerini tamamlıyorlardı ve bu onların kimyalarını başarıyla uyumunu sağlıyordu. Patroklos'u asla sevmeyen Tanrıça Thetis'in, final sahnesindeki konuşmaları ve Patroklos'un final sahnesi, kalbimi sahneye bırakmam için resmen bir davetiyeydi. Her ne kadar Tanrıça'yı hiç sevmesem de artık yanlışlarını ve gururunun duvarlarını görmüş gibiydi. Fazla spoi vermemek için kendime söz vermiş olsam bile, benim için spoi vermeden yazılmayacak bir eleştirme değil. En öncelikle, karakterin ruhunu görüyordun. İçini sımsıcacık yapan, ruhunun öfkesini havalandırırken anında duygulanabileceğiniz bir kitaptı. En azından benim açımdan tamamen böyleydi. Her şey akıcı olduğu için gün bitmede n kitabı bitirdim. Kitabın akışında bir kopukluk bulunmazken okurken sayfaları çevirdiğinin farkına bile varmıyorsun. Ancak kitabın içeriği ve aslında temeli iki erkeğin aşk hikayesi olduğu için rahatsız olacakların okumamasını öneririm. İyi okumalar...