Raf Yorumu: Cahilistan Biletçisi (@wonderland)

Spoiler içeriyor Bildiğinden şaşmayan, geleneklerine bağlı ve Evelyn üzerinde sadece var olarak bile baskı kuran babasıyla, kuir olduğunu öğrendiğimiz, hayatıyla ne yapacağına bir türlü karar veremeyen kızı bütün dünyaların orta yerinde sıkışıp kalmış Evelyn’in öyküsünü çok güzel özetliyor esasen. Gördüğü ebeveynlik stillerini…devamıBildiğinden şaşmayan, geleneklerine bağlı ve Evelyn üzerinde sadece var olarak bile baskı kuran babasıyla, kuir olduğunu öğrendiğimiz, hayatıyla ne yapacağına bir türlü karar veremeyen kızı bütün dünyaların orta yerinde sıkışıp kalmış Evelyn’in öyküsünü çok güzel özetliyor esasen. Gördüğü ebeveynlik stillerini kendi kızına uygulayan Evelyn, farkında olmasa da çocuğuyla iletişimini günden güne kaybediyor ve giderek açılan araları da daha sonra varlığını öğrendiğimiz paralel evrenlerin kaçınılmaz kıyametinde temeli oluşturuyor. Değişebileceğimize dair bir inanış yaratarak uzanıyor yarınlara. Hoşgörü tüccarlığından makas alan finaline varmadan önce de, esas mutluluğun kendini tanımak ve sevmekten, bunu yaparken de hep bugünde kalmaktan geçtiğini söylüyor sanki. Beni kırıp döken sizi de kırıp dökecek, ama her yara sarılıyor, her şeye alışılıyor diyerek… Mübadeleye değil insana, nesnelere değil cisimlere inanıyor koşullara rağmen. Ümitli mi? Tam olarak değil. Fakat kırılan bir kalbi tamir edecek kadar da hayatı seviyor bir taraftan. İnsanı kıymetli kılanın etkileşimi, duygusal zekâsını kullanabilme kabiliyeti, bir ömrü paylaşabilme yetisi olduğunu da hatırlatarak indiriyor perdeleri. Boğazlara hediye ettiği, sevgiye layık olma hissinin evrildiği koca düğüm de veda busesi oluyor. Çabuk seven, çabuk vazgeçen, çabuk üreten, çabuk da tüketen kalabalıklar, hayallerini de bir avazda nihayete erdirip yenilerinin peşinden koşabiliyor işte bu “paralel evren” hususu sayesinde. Everything Everywhere All At Once da gücünü tam olarak buradan almakta. Teknoloji çağıyla birlikte koca bir çorbaya dönüşen zihnimizin içerisinden kepçesine takılan büyük parçaları alıp, anlamı ve hissettirdikleri devinime uğramayacak yegâne duygunun sevgi olduğuna dikkat çekerek, bugüne ait ve yarına dair bir hikâye anlatıyor. Filmin 2.kısmında everywhere kısmında çok sevdiğim bir cümleyi paylaşmak istiyorum. "Hayatını boşa geçirdiğin için duyduğun acı ve suçluluk duygusu da yok olup gidiyor. Küçük ve aptal insanlarız. Bizim olayımız bu. Tarihin büyük kısmında Dünya'nın evrenin merkezi olduğunu biliyorduk. Bunun tersini söyleyenleri ya öldürdük ya da onlara eziyet ettik. Aslında Güneşin etrafında döndüğünü keşfetmemize kadar böyle sürdü. Şimdiki halimize baksana, var olan her şeyin, sonsuz sayıdaki evrenden sadece biriyiz. Hepimiz küçük ve aptalız." Efsane bir film Barış Özcanın bir videosunda tavsiye üzerine eklediğim bir filmdi. İzlerken çok keyif aldım ve bana biraz butterfly effect filmini anımsattı. Kendi evrenimizde seçmediğimiz her karar başka evrenlerde olabilitesini arttırır. Aslında yaşamadığımız, seçmediğimiz her kararız.