Raf Yorumu: Elif (@ihtimalsiz)

Spoiler içeriyor 10 yıldır üniversitede beraber profesörlük yaptığınız arkadaşınız aniden nereye ve neden gittiğini söylemeden, kaçar gibi başka bir yere taşınıyordur. Siz de diğer meslektaşlarınızla hem vedaya hem de merakı gidermeye,nereye ve neden gittiğini sormaya ona gidiyorsunuz. Ve size hayatında ilk kez…devamı10 yıldır üniversitede beraber profesörlük yaptığınız arkadaşınız aniden nereye ve neden gittiğini söylemeden, kaçar gibi başka bir yere taşınıyordur. Siz de diğer meslektaşlarınızla hem vedaya hem de merakı gidermeye,nereye ve neden gittiğini sormaya ona gidiyorsunuz. Ve size hayatında ilk kez yaptığı bir açıklamayı yapacağını, ilk kez bir yere sadece kendi olarak veda etmek istediğinden size 14000 yıldır yaşayan bir insan olduğunu söylüyor. Muhtemelen bir Cro- Magnon ( mağara adamı ) olduğunu düşünüyor. Felsefi diyaloglarla dolu tek bir mekanda geçen bu film gerçekten aşırı sürüklüyor. Bu zamana kadar neden izlemedim bunu diyorsun. Tarihçi, psikolog, biyoloji vb profesörlerin bu iddiaya karşılık sorularını ve aldıkları cevapları içeriyor. Empati kurarak izlediğimizde insanın bir şekilde zaman, hatırlama/ hatırlanmak, sevdiklerimiz ve onların ölümü, ölüm vb soruların geldikten sonra hemen dine adım atmaları. Çünkü inandığın şeyin bir gün efsanelerin birbirine karışmış bir karmaşadan başka bir şey olmadığını aslında karşındaki adamın Jesus ( İsa) iddia ettiği ve sadece anlattıklarının giderek peri masalına döndüğünü anlattığında yaşayacakları sorunları öyle iyi dille önümüze getiriyor ki. İnançlı biri olarak böyle bir şey muhtemelen beni baya derin boşluğa düşürürdü. Final sahnesindeki psikoloğun yıllardır görmediği hiç yaşlanmayan babasının farkına varması ve sonra şoktan ölmesi. Aslında bu sahne olmadan izleyiciye bırakılsa inanıp, inanmamak ya da o inanmamak isteyip çok mantıklı kanıtlarla karşı karşıya kalma hissiyle başbaşa bıraksaydı seyirciyi daha iyi bir final olurdu.Bir sürü soru aklıma gelip eğer bu kadar yaşasaydım ya da başka birinden bunu duysaydım ne hissederdim duygusu aldı götürdü beni. Şöyle düşünüyorum birilerine aşık da olsam kesinlikle duygularımı ifade etmezdim, ettim diyelim asla çocuk yapmazdım. Çünkü beni benden önce ölecek sadece zevkim için 10 yıllık hayatımda annesiyle gönül eğlendirip sonra kaybolacağım ve bomboşluk duygusuyla bırakacağım bir çocuk istemezdim arkadamda. Yıllar sonra onun ölümünü görme ihtimalim bile varken. Ama gerçekten yaratıcız muhteşem bir filmdi.