Raf Yorumu: b. (@biobirdd)

Bu kitabı elime almadan önce müzesini gezmiştim ve en küçük bir noktanın dahi fotoğrafını çekmiştim, okuduktan sonra tekrardan bakabilmek için (Iyi ki yapmışım). Müzeyi gezmeden önce eşyaların Füsun'a ait olduğunu ve Kemal'in onu gerçekten çok sevdiği ve anısını yaşatmak için…devamıBu kitabı elime almadan önce müzesini gezmiştim ve en küçük bir noktanın dahi fotoğrafını çekmiştim, okuduktan sonra tekrardan bakabilmek için (Iyi ki yapmışım). Müzeyi gezmeden önce eşyaların Füsun'a ait olduğunu ve Kemal'in onu gerçekten çok sevdiği ve anısını yaşatmak için müzeyi açtığını biliyordum elbette ama gezerken 'Bu kadar da olmamıştır ya, biraz abartmıştır' gibi çeşitli düşüncelerle doluydu kafam. Sonrasında hemen kitabı okudum tabii ve.. durumun aslında öyle olmadığını, her şeyin gerçek ve Kemal'in müzeyi ne kadar incelikle hazırladığını anladım. Bu kitabı okumak bambaşka bir duygu bırakıyor insanda. Sanki Kemal benim arkadaşım ve bana yazdığı mektuplar sayesinde yaşadığı şeyleri öğreniyormuşum gibiydi. Sitemlerimi, anlam veremediğim şeyleri, mutluluklarımı o kadar derinden hissediyordum ki, bazen durup nefes almam gerekiyordu. Orhan Pamuk'un kalemine sağlık. Ayrıca internette küçük bir araştırma yaptım, insanlar Fusün'u Kemal'in hayatındaki bir hata gibi anlatıyor ve sitem ediyorlardı. Kimse Fusün'un cephesinden bakmamış anlaşılan. Kemal ne kadar acı çektiyse Fusün'un da o kadar çektiğine eminim, ki bunu arabayı hiç düşünmeden ağaca sürmesinden rahatça görebiliyoruz çünkü yıllar sonra Füsun her şeyi unutup yeni bir başlangıç yapmak için küpelerini takıp Kemal'in yanına gitti ama adam bunu farketmedi bile. Bu o kadar can acıtıcı bir durum ki, kadını her şeyden vazgeçiriyor. Bence asıl mesele Fusün'un film yıldızı olamaması değil, buydu. "Onu kollarımın arasına alır almaz hissettiğim huzuru nasıl anlatmalı? Kalabalığın kafamın içinde dur durak bilmeden dolanan uğultusu,orkestranın tangırtısı ve şehrin iniltisi sandığım amansız gürültü, ondan uzak olmanın huzursuzluğuymuş yalnızca. Gözyaşları ancak tek bir kişinin kucağında dinen bebeklere olduğu gibi, içimi derin, yumuşacık ve kadifemsi bir mutluluk sessizliği sarmıştı." Kemal gerçekten Fusün'un aşkıyla çok mutlu bir hayat yaşamış. Kadının hissettirdiği kedere de mutluluğa da aşık bir adammış çünkü.