Raf Yorumu: tuna.nuray (@tuna.nuray)

Ne çok acı... Bazı gerçeklerin bilincinde olmak insanı bilinçsizleştirmeye itiyor. Hiç yaşanmaması gerekenleri unutamaz iken yaşamak istediklerimizin arasında sıkışıp kaldığımız çıkmaz sokaklar. Yorulur insan yürümekten koşmaktan hatta aldığı nefesten. Pes edecek gücü bile kalmaz geriye. Bazı gerçekler insanı hissizleştiriyor avutmadan…devamıNe çok acı... Bazı gerçeklerin bilincinde olmak insanı bilinçsizleştirmeye itiyor. Hiç yaşanmaması gerekenleri unutamaz iken yaşamak istediklerimizin arasında sıkışıp kaldığımız çıkmaz sokaklar. Yorulur insan yürümekten koşmaktan hatta aldığı nefesten. Pes edecek gücü bile kalmaz geriye. Bazı gerçekler insanı hissizleştiriyor avutmadan uyutuyor ama kabuslar gölgesinde. Bazı geçmişler geçmiyor her nefesinde her sözünde her sesinde titriyor. Yaşın yaşayamadıkların olmuşsa bile.. Geçmiş geçse de geçmeyen ama izi olmayan bir yara ile yaşayamadığın geleceğini esir alıyor, şimdilerinin çığlığında sükunetle duruyor karşında. Geçmiş asla geçmiyor geçen zaman olsa da taşıdığı izler bir mühür gibi mıhlanıyor buğulu gözlerine.. Geçmişin gölgesinde saklanan geleceği olmayan çocuklar.. Hayat bazen değil hiç bir zaman adil değil özellikle çocuklara karşı oldukça acımasız. Durun bir dakika bu çocukların yaşadığı adaletsizliğin sebebi de yine çocuklardı! Çocuklar mı adaletsiz? Yoksa yetiştiren pardon yetiştiremeyen yetişkinler mi? Çocukların umudumuz olduğunu ne zaman anlayacağız? Çıkarsız ve koşulsuz bir sevgi ile çocuklara tebessüm etmek ne kadar zor olabilir. Dünya yeterince kirlenmemiş gibi çocukların da masumiyetine elimizi uzatışlarımız. Ben bu dünyaya dair umut dolu umutlarımı kaybettim aslında yeni kaybettiğim söylenemez sanırım bunu kabul etmem gerekiyor artık. Bu dünya güzel şeyleri umut edeceğimiz kadar hiç bir zaman güzel olmadı. Bir çocuğun başka bir çocuğun kalbini parçaladığı hayatta yıllar yıllar yıllar sonra hiç bir şey değişmeden aksine daha kötüye gidiyorsa geriye umut edecek bir şey kalmamıştır. Bu diziyi uzun zaman önce daha kadro açıklandığında listeme almış olsam da diziyi de izlemeyi unutmuştum geçtiğimiz sene sık sık aklıma geldi (bir bölüm bakıp unutmuştum) tabii konusunu tamamen unuttuğum için sürekli ertelemiştim ve 2 yıl sonunda izleyebildim. Fakat dizinin en önemli detayını atlamıştım gerçek bir hikayeden esinlenilmiş olması ve yaklaşık 13 sene önce bu dizinin animasyon filmi çekilmiş. Bu bilinçle izleyince bu dizinin bende ki etkisi kat be kat arttı. Kalbim çok kırık kalbim çok yorgun çocukların gözyaşlarını bile çalan bu dünyaya dökecek bir damla yaşım bile kalmadı.