Raf Yorumu: insane (@insane)

Spoiler içeriyor Animasyon severler, sevmeyenler de bir şans verebilir. Konusu biraz klasik olsa da verdiği mesajı çok güzel anlatan bir animasyon olmuş. Di ve Li Na çocukluk arkadaşıdır. Çok iyi anlaşırlar hepimizin geçmişinde hatırladığı böyle çocukluk arkadaşı vardır. Yolları ayrılır çünkü Li…devamıAnimasyon severler, sevmeyenler de bir şans verebilir. Konusu biraz klasik olsa da verdiği mesajı çok güzel anlatan bir animasyon olmuş. Di ve Li Na çocukluk arkadaşıdır. Çok iyi anlaşırlar hepimizin geçmişinde hatırladığı böyle çocukluk arkadaşı vardır. Yolları ayrılır çünkü Li Na taşınır. Di hayatında birçok gelişme olur ama hala aklı arkadaşındadır, Li Na yı çok özler. Verdiği sözü hiç unutmamıştır. Sonunda onun doğum gününe gitme kararı alır ve sizde keyifle bu serüvene dahil olursunuz. Ve Di bir fincana sahip oluyor. Bu kısım evet Alaaddin'in sihirli lambasının Çin uyarlaması gibi olmuş. Yapabilmişler bu aktarımı ejderha Di'nin 3 dilek hakkı olduğunu söyler. Li Na soylu bir ailenin zengin kızıdır. Her şeyi olmasına rağmen bir eksikliği olduğunu düşünüyordur. Yolları ejderhanın da etkisiyle dilekler sağ olsun tekrardan kesişir. Ve hayatta arkadaşlığın, aile sıcaklığının önemli olduğunu bir kez daha aktarılıyor. Hayatımızı daha iyi standartlar da geçirmek, tüketim çağında daha çok istediğimize ulaşmak için çaba harcarken geçen zamanın bir gün kendi zamanımızın sonuna geldiğimizde farkına varıyoruz. Ve sonun hüsranı geçmişin gelmeyeceği ve gelecek için çabalarken anı yaşayamamanın verdiği hazin son. Oğuz Atay'ın Tutunamayan kitabındaki şu ifadesi aklıma gelir " Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Bundan kıssadan hisse mümkün mü bilmiyorum ama geçen hergünün kendi içinde o güne özel olması için çabalıyorum. Yaşadım ben demek için deniyorum, uğraşıyorum. Kendi istediklerimi 21.yy'ın dayatmalarına rağmen olanaklarım ölçüsünde hergün yenileniyorum. Ritmi, dengeyi yakalamak elbette zor ama bu uğurda en azından yaşamadım ben değilde filmde Di ve Li Na'nın da dediği uğraşıyorum. Sonu geldiğinde üstadın kaleminin yanından geçemeyiz naçizane yol gösteriyor bize biz kötü de olsa o duvara bir tablo asmış oluruz, olmalıyız. Olmasa da denedik..