Raf Yorumu: merve20_ (@merve20

Not: Bu kitabı önce anne babalar alıp okusun, sonra da çocuklarına okutsun. Babaannem geri döndü. Nereye döndü? Nereden döndü? Neden döndü ve neden gitmişti ki? Neden gitmişti biliyor musunuz: Büyüklere çoook güzel bir ders vermek için... Şermin Yaşar'ı sosyal medyadan…devamıNot: Bu kitabı önce anne babalar alıp okusun, sonra da çocuklarına okutsun. Babaannem geri döndü. Nereye döndü? Nereden döndü? Neden döndü ve neden gitmişti ki? Neden gitmişti biliyor musunuz: Büyüklere çoook güzel bir ders vermek için... Şermin Yaşar'ı sosyal medyadan takip ediyorum ve paylaşımlarına bayılıyorum. Kitaplarının güzel olduğunu tahmin ediyordum zaten ama okuyarak kesinlikle öğrenmiş oldum. Kitabı da aslında öğrencime almıştım ve evet, kendisinden önce okudum. :D Kitap 160 sayfa ve Taze Kitap yayınlarından çıkma. Çocuk kitaplarının olmazsa olmazı bence resimler ve Ezgi Keleş bu kitabı çok güzel resimlemiş. Kitabın bölümleri bile bize bu kitap çocuk kitabı diyor ve onların ruh halini çok güzel anlatıyor: Pöffffff, Offffff, Aaaaaa, Oy Oy Oy Oyyy, Zınnnk, Neeeeee, Hooopiiiş... Kitabın çoğu yerini gülerek okudum. Ben bu kadar güldüysem çocukların da bu kitabı gerçekten seveceklerini ve kahkahalarla okuyacaklarını düşünüyorum. Kitapta bir babaannenin "uslu çocuk sendromu" hastalığına yakalanması ve tamamen bir çocuk gibi davranması anlatılıyor. Evde futbol oynaması mı dersiniz, duvarlara resimler çizmesi mi dersiniz, neler neler... Peki babaanne neden ve nasıl böyle bir hastalığa yakalanıyor? Çünkü... Söylemeyeyim. :D Onu okuyunca göreceksiniz. Kitabın sonu ise biz yetişkinlerin elbette tahmin edeceği, küçüklerinse şaşıracağı bir şekilde bitiyor. Hatta öyle ki okuyan bir çocuk "Anneeeeeğ, babaaaaağ bakııııın; bakın da görüün; görün de örnek alııın." şeklinde size ders vermeye çalışabilir. :)) Burada babaanne öykünün konusu gibi görünse de öykünün asıl konusu "çocuk ve çocukluk". Özellikle anne babalar başta olmak üzere yetişkinler olarak çocukların çocuk olduğunu genelde unutuyoruz. Onlardan yetişkinmiş gibi davranmalarını istiyoruz. Sürekli uslu dur, yaramazlık yapma sözleriyle hareketlerine ket vuruyoruz. Neden bunları istiyoruz çocuklardan? Neden onlar daha küçükken yetişkinlerin sorumluluklarını yüklüyoruz omuzlarına? Etrafta yeterince yetişkin yok mu zaten? Kendi küçüklüğünüzü hatırlayın. Hiç mi ağaca çıkmadınız, hiç mi evde top oynamadınız, hiç mi sokakta üstünüz başınız perişan hâlde yaramazlık yapmadınız? Yapmadıysanız üzgünüm ama siz çocukluk yaşamamışsınız. Ha eğer yaptıysanız neden çocuklarınızı bunları yapmamaları üzerine sürekli ama sürekli tembihliyorsunuz? Zaman hızla akıyor, biz hızla büyüyoruz. Çocuklar da öyle. Zaten büyüdükçe dertsiz bir günümüz nadiren geçiyor. O zaman neden çocukluğumuzda özgürce yaşayıp mutlu olamıyoruz. Neden bu hak, başta anne ve babamız olmak üzere tüm yetişkinler tarafından elimizden alınıyor? İşte... Kitabı okuduğunuzda bunların hepsini siz kendinize tekrar, tekrar ve tekrar soracaksınız. Umarım mantıklı cevaba ulaşır ve çocukların çocuk gibi yaşamasına izin verirsiniz. Keyifli okumalar. :)