Raf Yorumu: Nilu (@nilu)

nilu 6 years ago

Yoğun bir spoiler içeriyor— Öncelikle belgeselin harika olduğunu ya da kusursuz olduğunu söyleyebilecek gücü kendimde bulamadığımı açıklamak isterim çünkü işlenilen olaylar bu sözleri sarf etmeme izin vermiyor. Gabriel Fernandez adında melek gibi bir çocuğun annesi ve onun erkek arkadaşı tarafından…devamıYoğun bir spoiler içeriyor— Öncelikle belgeselin harika olduğunu ya da kusursuz olduğunu söyleyebilecek gücü kendimde bulamadığımı açıklamak isterim çünkü işlenilen olaylar bu sözleri sarf etmeme izin vermiyor. Gabriel Fernandez adında melek gibi bir çocuğun annesi ve onun erkek arkadaşı tarafından nasıl acı çektirilerek katledildiğine tanık oluyoruz belgeselde. Tek isteği annesi tarafından sevilmek. Her çocuk gibi o da sadece sevilmek istiyor. Annesine her şeye rağmen hediyeler verip onu mutlu etmek için elinden geleni yapıyor. İyi ve sevgi dolu bir çocuk olmasına rağmen yaramazlık yapmayacağı konusunda kendine ve annesine sözler veriyor. İğrenç bir kutunun içerisinde sabah akşam ansızın kapatılıp kelepçeyle bağlanılmasına rağmen, aç bırakılması, kafasında ve vücudunun çeşitli yerlerinde sigara izmaritleri söndürülüp yumruklanmasına rağmen, zorla kedi kumu yedirilmesine rağmen, annesinden hiçbir zaman sevgi ve şefkat görmemesine rağmen tek dileği son nefesini verdiği ana dek annesi tarafından sevilmek. Bu saf sevgi arayışının sonuysa tarif edilemez bir acıyla bitiyor. Bütün bunları izleyip kafamda canlandırırken çok zorlandım. Bir türlü aklım almadı, almak istemedi ya da. Böylesine insanlık dışı -öyle ki canavar tabirinin kullanılmasını bile doğru bulmuyorum- adı konulamaz bir gaddarlığın nasıl yapıldığını/yapılabileceğini anlamak hiç kolay değil. Çocuğa verilen zararın neredeyse tüm yakın çevresi ve sosyal güvenlik görevlileri tarafından fark edilmesi ama konuyla alakalı hiçbir şeyin yapılmaması da şok geçirmenize sebep oluyor. Nasıl olabilir? Nasıl zavallı bir çocuğun ölümüne karşı bu kadar iğrenç bir kayıtsızlık gösterilebilir? Özellikle kafamdan asla silinmeyecek bir duruşma bölümü var. Çocuğu kasten ve isteyerek öldüren pisliğin idam cezası alması ya da almaması kararlaştırılacağı için önceden çalıştığı bir yerden kadının teki gelip diyor ki: “Ben içinde hala iyilik olduğuna inanıyorum. Yaptıkları doğru değil ama önceden tanıdığım kadarıyla iyi biri olduğunu biliyorum.” Çocuğun vücuduna 20 defa vuran, kafasına 10 defa vuran ve canice öldüren birinin içinde nasıl hala iyilik olabilir? İnsanlığın yozlaştığını işte tam burda anladım. İçinizde sevgi yok. Hoşgörü yok. “insanlık” yok. Daha söyleyecek çok şeyim olmasına rağmen yazının tümünün spoiler içerdiğini fark ettiğim için burda bitiriyorum. Kesinlikle izlenmesi gereken bir belgesel.