Kitabın yarısını o kadar sıkılarak okudum ki, asla vakit geçmedi, ama diğer yarısında hüngür hüngür ağlarken, sinirlenirken anladım ki ilk yarısı benim bu duyguları sonuna kadar hissedebilmem için lazımmış, karakterlerle bağ kurabilmem için mecburmuş. Gerçekten okuduğum için pişman asla olmadım.