Raf Yorumu: Seda (@vuazzoreit)

Spoiler içeriyor Diğer önceki serileri kısa sürede okuyup bitirebilmişken, Siyam 3 - Küllerinden serisini 18 günde tamamladım. Okurken nedense biraz zorlandım ve meraklı bir şekilde okuyamadım açıkçası. Karaca'nın yaşadığı kaybın acısını yeterince hissedemedim, bence anlatım olarak verilen kaybın duygu bakımından karşılığı yetersiz…devamıDiğer önceki serileri kısa sürede okuyup bitirebilmişken, Siyam 3 - Küllerinden serisini 18 günde tamamladım. Okurken nedense biraz zorlandım ve meraklı bir şekilde okuyamadım açıkçası. Karaca'nın yaşadığı kaybın acısını yeterince hissedemedim, bence anlatım olarak verilen kaybın duygu bakımından karşılığı yetersiz ve eksik anlatılmış, aktarılmış diye düşünüyorum. Şu uyurgezer vakası da çok sıkmaya başladı. Okurken çok klişe buldum o sahneleri. Hep aynı senaryo... Karaca gözüme birazcık şımarık birisi gibi geldi, okurken bazı kısımlarda sinir oldum. Örneğin: Kunt'un kendisine hiçbir şey anlatmıyor oluşuna tavır alıp onu haksız görürken, kendisi bazı konuları Kunt'a söylemek istemediğinde veyahut bu konuyu konuşmak istemiyorum deyip kapatma hakkını bulabiliyor olması çok sinir bozucuydu. 300. Sayfaya gelene kadar kitap beni hiç sarmadı ama ondan sonraki olaylar merak duygusu aşılamaya başladı neyse ki. O sayfaya gelene kadar biraz sıkıldım. Karaca'ya bu seride çok üzüldüm. Etrafındaki herkes aslında başından beri her şeyi biliyor ve kızı aptal yerine koyup kandırdılar. Bu his gerçekten çok berbat. En önemsiz karakter bile gerçeği biliyor ama Karaca'nın hiçbir şeyden haberi olmaması çok ağırdı. Resmen üç maymunu oynadı herkes, bu beklenmedik şeydi. Ve Karaca'nın abisi başından beri ölmemiş, yaşıyordu. Aslında böyle bir şeyin olması beni çok şaşırtmadı çünkü bekliyordum sonlara doğru ama bunu kızdan saklamaları gerçekten Karaca'nın yerine geçip düşününce çok kötü hissederdim kendimi. Tüm yolu abisini kim öldürdü, neden öldürdü ve nasıl öldürüldü diye düşünüp bunlara cevap alabilmek için çıkmışken, sonunda tüm bunların oyun ve yalan olduğunu aynı zamanda da etrafındaki herkesin kendisinden bu gerçekleri gizlemesi çok sinirlendirdi beni. Beyza'nın anlatımı hoştu. Özellikle değinmek istediğim bir yer var. Karaca ve Kunt'un birlikte oldukları sahneleri detaylı bir şekilde anlatmaması benim açıkçası hoşuma gitti. Çünkü kimisi 40 sayfa boyunca uzatarak anlatıyor veya aşırı derecede detay kullanarak anlatıyor, bu da benim pek hoşuma gitmiyor ama Beyza'nın kısa anlatıp, üzerinde çok durmadan yer vermesi gerçekten güzeldi. Puanım: 5/10 "Hiçbir çocuk, rızasız geldiği bu dünyada ona her şeyi borçlu olan ailesi tarafından sevgiye aç bırakılmayı hak etmiyordu."