Raf Yorumu: ibra (@ibrakadarbra)

Santranç'tan sonra okiduğum ikinci Stefan Zweig kitabı oldu. Başlarda bir şey anlamıyoruz olay nereye bağlanacak derken, kendimizı olayın içinde buluyor ve adeta yaşıyoruz olayı. Kitap, kimsenin sebebini bilmediği bir kazayla başlıyor. Kitabın asıl kahramanı neler olduğunu bildiğini iddia ediyor ve…devamıSantranç'tan sonra okiduğum ikinci Stefan Zweig kitabı oldu. Başlarda bir şey anlamıyoruz olay nereye bağlanacak derken, kendimizı olayın içinde buluyor ve adeta yaşıyoruz olayı. Kitap, kimsenin sebebini bilmediği bir kazayla başlıyor. Kitabın asıl kahramanı neler olduğunu bildiğini iddia ediyor ve gemide başından geçenleri anlatmaya başlıyor. İnsanların gürültülerine dayanamayıp, geminin karanlık bir köşesine gidiyor. Yalnız olduğunu sandığı anda karanlıkta birinin olduğunu farkediyor. Yani Amok Koşucusu'nu. Amok, şöyle bir şey: Bir Malezyalı, son derece sade, son derece iyiliksever bir insan, içkisini içiyor… orada öylece oturuyor, duygusuz, umursamaz, donuk… tıpkı benim odamda oturduğum gibi… ve birden ayağa fırlıyor, hançerini kapıyor ve sokağa koşuyor… dosdoğru koşuyor, hep dosdoğru… nereye olduğunu bilmeden. Amok'u bu şekilde tanımlayan ve kendini ona benzeten esrarengiz adam dayanamayıp her şeyi anlatmaya başlıyor. Kendi çapında tanınan bir doktorun, bir anlık kibir ve gururuna nasıl yenildiğini ve yaşadığı pişmanlığı görüyoruz. Yardım edebileceği hâlde bir insana yardım etmediği için duyduğu pişmanlıkla, her şeyi geride bırakarak, bir Amok Koşucusu'na dönüştüğünü görüyoruz. Bir doktorun çırpınışını ama geç kalmışlığının nasıl hayatının amacı olduğunu görüyoruz. Pişmanlık, insanı birine yardım etmek için, hayatını hiçe sayacak sayacak kadar değiştirebilir mi? Bir insanın içinde duygular ne kadarı bir arada durabiliir? Nefret, kibir, pişmanlık, yardımseverlik, belki de sşk... Amok'un nasıl oluştuğunu görüyor ve hissesiyoruz adeta. O, kimseye ve hiçbir şeye aldırmadan yolun sonuna kadar giden koşuyu derinden hissediyoruz. Kitabın ismindeki “Amok”tan söz edilecek olursa, aslında bu bir hastalık. Kısacası, önündeki her şeyi yakarak yıkarak kendi ölümünü hazırlayanlara böyle denir. Bu bilgi bize kitap hakkında ufak bir fikir veriyor. Kitaptan bir alıntı yazarak bitiriyorum. "Söz konusu başkalarının derdi olunca nasıl da hem zeki hem de nesnel oluruz" Hepinize iyi okumalar ve iyi seyirler dilerim...