Raf Yorumu: Lilya (@lil.ay)

lil.ay 10 months ago

Spoiler içeriyor “Nadiren hayallerimiz kusursuz işler…” Her ne kadar hayallerimiz olsa da, hayata devam etmek için onları feda etmek değil, bazen olduğu gibi bırakmak da bir seçenektir. İlerlemek için ille de her şeyi arkada bırakmak zorunda değiliz. Yalnızlıkla, merhametle, vicdanla, bencillikle… hepsiyle…devamı“Nadiren hayallerimiz kusursuz işler…” Her ne kadar hayallerimiz olsa da, hayata devam etmek için onları feda etmek değil, bazen olduğu gibi bırakmak da bir seçenektir. İlerlemek için ille de her şeyi arkada bırakmak zorunda değiliz. Yalnızlıkla, merhametle, vicdanla, bencillikle… hepsiyle birlikte yaşamak zorundayız. Sessizliğin içinde bütün duyguların barındırdığını bizlere sunan bir yapımdı. Bittiğinde içimde buruk bir ağırlık bırakırken; Bir toprağa tutunmak, bazen kendini kaybetmenin en sessiz biçimi, sözleri de zihnimde yankılanıyordu. Görünüşte toprağına kavuşmak isteyen bir adamın hikayesi gibi dursa da; esasında yalnızlıkla, vicdanla, kayıpla, vazgeçişle, gururla çatışan bir adamın hikâyesi konu ediliyor. Kahlen'in kızı ve Ann Barbara ile geçirdiği sahneler, onun içinde hâlâ “aile” diye bir şeyin var olabileceğini hissettirse de, hayalleri uğruna kızından vazgeçtiği an; Kahlen’ın insanlıktan en uzaklaştığı noktaydı, bana kalırsa. Oysa ilerleyen zamanlarda diz çöküp af dilediğinde, sadece kızı için değil, belki de kendisi için de bir şefkate ihtiyaç duyduğunu da kanıtlıyor bizlere. Ann Barbara karakteri, bana göre sadece bir yan hikâye değil, filmin ruhunu taşıyan isimdi. Onun varlığı, bu sert adamın içindeki kırılganlığı açığa çıkardı. Sessizce sabretti, ama gerektiğinde vicdanıyla Kahlen’ın karşısına dikildi. Kocasının ölümüne ses çıkarmayan bir adam için kendi hayatını riske attı. Bu karşıtlık, filme asıl derinliğini veren çatışmalardan biriydi. Schinkel’ın ölümü beni açıkça tatmin ettiğini de belirtmeliyim. Karikatürize bir kötü olmasına rağmen, o kadar baskı ve kötülüğün sonunda gelen adalet hissi yerli yerindeydi. Ama Kahlen’ın tüm duruşuna rağmen, zaman zaman pasif kalışı beni hayal kırıklığına uğrattı. Özellikle bazı yerlerde çaresizliği yaşıyor olmasına rağmen, başkalarının çaresizliğini izliyor olması, onu güçlü değil bencil olduğunu da kanıtlıyordu. Filmin görsel tarafı müthişti. Renk paleti, kıyafetler, doğanın çıplak sertliği; hepsi karakterlerin iç dünyasını yansıtan birer ayna gibiydi. Açık hava sinemasında izledim ve dış seslere rağmen odaklanmayı engelleyemeyecek kadar güçlüydü. Gerçekten 2 saat nasıl geçti anlamadım. Ve Mads Mikkelsen… Ne desem eksik kalacak. Sessizliğiyle acıyı konuşturan, bakışıyla pişmanlık yaratan bir oyunculuk sergiledi. Bu rol, onun filmografisinde “inanılmaz” kategorisine yazılır. Bence çok iyi bir filmdi. Ama asıl gücü, insanı kendine döndürmesiydi. Bazı filmler yalnız bir adamı anlatır ancak bana kalırsa bu film, yalnız olmayı unutanlara yalnızlığı hatırlatıyor. İyi seyirler...