Raf Yorumu: Seris_Comment (@seris

Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan…devamıHemme’nin Öldüğü Günlerden Biri Güneşin Altında Kuruyan Hayatlar Uzun süredir merakla beklediğim ve geçtiğimiz yıl Adana Altın Koza Film Festivali’nde “En İyi Film” ödülünü kazanarak dikkatleri üzerine çeken Hemme’nin Öldüğü Günlerden Birini nihayet izleme şansı buldum. Özellikle Nuri Bilge Ceylan gibi ustaların da detaylarıyla hayran kaldığı bu film, ilk uzun metrajına imza atan Murat Fıratoğlu’nun cesur ve taze bir anlatımıyla adeta nefes alıyor. Fıratoğlu’nun hem yönetmen koltuğunda oturduğu hem de başrolü üstlendiği bu yapım, absürt mizahın, taşra gerçekliğinin ve dramatik dokuların iç içe geçtiği, kıymetli bir sinema yolculuğu. Az bütçeyle çekilmiş olmasına rağmen öyle özgün görsel detaylara sahip ki, sinematografisiyle izleyiciyi bir kasabanın bozkır tozuna, güneşin kavuran sıcağına, tarladaki emekle yoğrulan gündelik strese doğrudan ışınlıyor. Film, izleyicisini sadece izlemeye değil, o atmosferi yaşamaya davet ediyor. Hikâye, İzmir’de iflas ettikten sonra memleketine dönen Eyüp’ün, yani Fıratoğlu’nun canlandırdığı karakterin, bir gününe odaklanıyor. Bu bir gün; hem trajikomik anlarla hem de içsel bir hesaplaşmanın, sönmeye yüz tutmuş bir öfkenin izleriyle örülüyor. Domates kurutma sahneleri başta olmak üzere, tarımsal emeğin hem fiziksel hem duygusal yükünü yansıtan detaylar etkileyici. Ancak filmin en güçlü yanı görsel dili ve baş karakterin performansıyken, zayıf kaldığı nokta ise yan karakterler. Hikâye neredeyse tamamen Eyüp’ün omuzlarına yüklenmiş. Bu da filmi yer yer tek sesli bir anlatı hâline getiriyor. Oysa 1 saat 30 dakikalık bu anlatım süresi içerisinde, yan karakterlerin de biraz daha işlenmiş olması, taşranın sosyolojik dokusunu daha güçlü bir şekilde yansıtabilirdi. Politik göndermeler ya da Türkiye sinemasında sıkça rastladığımız taşra mizahı da daha güçlü temellere oturtulabilirmiş. Yine de “Hemme’nin Öldüğü Günlerden Biri”, ilk film olmasına rağmen hem görsel dünyası hem atmosfer kurma becerisiyle umut vaat eden bir yapım. Fıratoğlu’nun sinemaya bakışı, taşranın trajikomik hayatını ele alış biçimi ve samimiyeti, onu takip etmeye değer bir sinemacı hâline getiriyor. Absürtlüğün içinden sızan gerçekler, mizahın altına gizlenmiş hüzünler ve güneşin altında kuruyan domateslerin arasında geçen bir gün… Bu film izleyicisini yalnızca Eyüp’ün yolculuğuna değil, kendi içsel serüvenine de çıkarıyor.