Raf Yorumu: adilgicik (@adilgicik)

Spoiler içeriyor Bir eski zaman kahramanıdır Muhsin bey. Eski şarkılar, eski şarkıcılar dinler. Eski alışkanlıkları, eski değerleri, eski gelenekleri ve kültürü vardır. Çiçeklerle konuşur. Beyfendiliğin lümpenliğe, Türk Sanat Müziği'nin arabeske karşı güç kaybettiği; geleneklerin, kültürün ve değerlerin yozlaşmaya başladığı bir geçiş dönemi…devamıBir eski zaman kahramanıdır Muhsin bey. Eski şarkılar, eski şarkıcılar dinler. Eski alışkanlıkları, eski değerleri, eski gelenekleri ve kültürü vardır. Çiçeklerle konuşur. Beyfendiliğin lümpenliğe, Türk Sanat Müziği'nin arabeske karşı güç kaybettiği; geleneklerin, kültürün ve değerlerin yozlaşmaya başladığı bir geçiş dönemi Beyoğlu'sunda yaşar. Orası da değişmektedir. Bir zaman yaşadığı, mücadele ettiği, aşık olduğu Beyoğlu değildir artık orası. Muhsin bey içinde yaşadığı bu yozlaşmanın dışında durur. Eskiyi arar sürekli. "Çiçekler ölmüş hepsi. Eskiden bir yer ayarlardık güneşi iyiyse, yerini de sevdiyse ne biçim açardı. Şimdi güneş aynı, ışık aynı, yer aynı suni gübre istiyorlar. Bir iki gram potas koyunca coşuyor namussuzlar. Ama sonra... Ölüyorlar." der. Çiçeklerin bile yadırgamaya başladığı bir değişim halindedir dünya ona göre. Sonra beklemediği bir misafir onu içinde olduğu ama dışında durduğu bu dünya ile tanıştıracaktır. İçi boş bir çoğulculuk, eğitimsiz, cahil bir zihniyet ve tektip, tek boyutlu bir yaşantı özlemi sarmıştır halkı. Birçok sektör gibi müzik sektörü de toplumun bu beklenti ve profiline paralel ilerler. Nitekim arabesk furyası da böyle başlar. Sesi biraz yanık herkes şöhret için kasetçilere, gazinolara akın eder. Altı dolu olmayan, biçimden yoksun ama insanlara basit, sade ve samimi gelen bu yeni müzik akımı onları kendine çeker. Ali Nazik de şöhret ve kendi deyimiyle "yırtmak" için bu amaçla gelir Beyoğlu'na. Ama lümpenliğin sinmeye müsait tabansızlığı onu da yozlaştırır. Filmin sonunda "kendimi kurtarmaya çalıştım sadece, affet ağam!" demesine karşılık Muhsin bey bir tek, "kurtarabildin mi bari?" deyip çekilir. Sade, gerçekçi, abartısız ve çok güzel bir sahne bence bu. Ama filmin yönetmeni Yavuz Turgul da bir sonraki filmi Eşkiya'da insanların izlemek isteyeceği uçuk tepkiler veren karakterler ve nispeten daha abartılı sahnelerle bu sadeliği ve vuruculuğu bana göre çoğulculuk ve popülistlik uğruna biraz geri planda tutmuş. Belki de bir salgın gibi toplumumuzu saran bu yozlaşma dalgası onu da etkilemiştir kim bilir. Her şey bir yana Yavuz Turgul sağlam kalemi, topluma hakimliği, insan duygularını okuyuşu ve yarattığı karakterlerin güçlülüğüyle yaşayan en iyi yerli yönetmenlerden biri hala bence. Güçlü karakter demişken normalde bu filmin senaryosunda Muhsin beyin yan apartmanında yaşayan başarısız iki kukla sanatçısı da varmış. Ama yönetmen, karakterler çok fazla olduğundan bu iki karakteri çıkarmış senaryodan. Ama bunlar da o kadar güçlü karakterlermiş ki daha sonra yine Şener Şen ve Şefket Altuğ'un oynadığı bu iki kukla sanatçısının da filmini çekmiş: Gölge Oyunu