Kağıttan Hayatlar sessiz bir çöküş gibiydi. Ne bağırıyor ne ağlatmaya zorluyor ama içinde bir şeyleri ağır ağır kırıyor. “Her iyilik, bir eksikliğin üstünü örtmek gibidir” hissiyle izledim. Çağatay Ulusoy’un o yorgun ama güçlü duruşu, çocukla kurduğu bağ, hepsi sahici geldi.…devamı